" สิ่งที่สอนคนเราไม่ได้ก็คือ...สามัญสำนึก "

 

อ่านแล้วรู้สึกดี

ก็เลยติดไม้ติดมือมาฝาก

อย่าคิดมาก..แต่คิดให้ลึก

 

"หลายคนอาจลืมไป"



เราอาจลืมไปว่า...
เพราะดวงอาทิตย์ที่อยู่อีกฟากของท้องฟ้า
จึงฉายทาบให้แสงจันทร์ในคืนนี้สุกใส



เราอาจลืมนึกไป...
ว่าอดีตแห่งคืนวันของต้นไม้สูงใหญ่
ก็เป็นเพียงเมล็ดพันธุ์น้อยๆ กระจ้อยร่อยเท่านั้น



เราอาจลืมไปแล้วเช่นกัน...
สองมือของพ่อที่หยาบกร้าน
เคยประคองจนสองขาเราก้าวเดินได้

 


และเราอาจหลงลืมไป...
แผลเป็นที่หัวเข่าข้างซ้าย
คือครูคนสุดท้าย...
ที่สอนให้เราขี่จักรยานปล่อยมือ...


บางคุณค่า... มีคุณค่าที่สายตามองเห็น...
บางความจริง... ซ่อนอีกความจริงในสิ่งที่เป็น...
ไม่ได้หลบเร้น...
เพียงแต่เราอาจลืมที่จะมองเห็น... เท่านั้น


 

 แล้วพบกันใหม่จ้า