ต้องใช้ให้ถูกกาลเทศะน่ะ...หนูเอ้ย...... บางคนต้องใช้ต้นยอ บางคนต้องใช้กอไผ่ ...ส่วนบางคนก็ไม่ต้องใช้ทั้งต้นยอทั้งกอไผ่ ... เราเป็นแค่สระน้ำ เขาก็คิดได้แล้ว...

สระน้ำ ต้นยอ กับกอไผ่

 

      เมื่อ 6 พฤศจิกายน 2551 มีการประชุมของสมาคมครูภูมิปัญญาไทย ที่โรงแรมเอส ดี อเวนิว คนไม่มีรากมีโอกาสไปร่วมประชุมและกราบสวัสดีคุณครูภูมิปัญญาไทยหลายท่านด้วยความระลึกถึงที่เต็มหัวใจ และยังได้พบหัวหน้าถวัลย์ มาศจรัสที่แสนจะเคารพรัก ได้อิ่มเอมกับความรัก ความปรารถนาดี ที่อบอวลอยู่ตลอดการประชุมนั้น

 

       คนไม่มีรากมีความสุขกับการนั่งฟัง “คุณลุงเขียว” หรือ ครูประพนธ์ พลอยพุ่ม แห่งเมืองเลย คุยกับ “คุณปู่” หรือท่านหัวหน้าถวัลย์ มาศจรัส ผู้รู้ทั้งสองคุยกันเรื่อง การทำงานให้ประสบความสำเร็จ ด้วยการบริหารคน  คนแอบฟังอย่างคนไม่มีรากต้องนั่งหูผึ่ง เพราะเพิ่งจะล้มเหลวเรื่องการบริหารตัวเองในการทำงานมาหยก ๆ นี่นา

  คุณถวัลย์ มาศจรัส กับคุณครูประพนธ์ พลอยพุ่ม คุณครูทั้งสองในดวงใจ

คุณลุงเขียว:   ผมถือหลักง่าย ๆ ทำงานอะไร ถ้าต้องการความสำเร็จต้องใช้ 3อย่าง สระน้ำ ต้นยอ กอไผ่

คุณปู่  :          เป็นไงครับ...สระน้ำต้นยอกอไผ่ทักถามเสียงนุ่มแต่กระตือรือร้น ด้วยรอยยิ้มเปื้อนหน้า

คุณลุงเขียว:   สระน้ำ ก็ต้องเป็นคนใจเย็น ใครอยู่ใกล้ไม่ร้อนใจ มีน้ำเย็นใสเหมือนเป็นสระน้ำที่เปี่ยมเต็ม

 คุณปู่  :           อ้อ...ต้องมีน้ำใจใสเย็น จริงใจเหมือนสระน้ำที่ให้คน

                     ได้ดื่มกิน ได้ใช้สอย

คุณลุงเขียว:   ต้นยอ นี่ต้องใช้บ่อย ๆ  คนชอบคำชมมากกว่าคำติติงให้กำลัง
                    ใจชมเชยนี่เป็นยาชูใจที่สำคัญมาก

คุณปู่  :            ครับ ลูกยอนี่ดี เป็นยาวิเศษ เอ...มากไปลูกยอก็เป็น

                     พิษนะครับ ... เสียงท้วงแกมหัวเราะ

 คุณลุงเขียว:  ต้องพอดี ๆ ลูกยอนี่...บริโภคมากมากไปก็เป็นพิษต่อ
                      ร่างกายจิตใจ...เสียงตอบนุ่ม ๆ แกมเสียง หึ หึ...ขลุกขลักใน
                   ลำคอ

คุณปู่  :            หัวเราะชอบใจบ้าง ครับ...ต้องพอดี ๆ แล้ว...กอไผ่

                     ล่ะครับ หมายถึงอะไร

คุณลุงเขียว:   กอไผ่ ก็เป็นการลงโทษ ไม้เรียว เหน็บแนม การใช้กฎเกณฑ์
                    บังคับ เสียงเข้มขึ้นมาหน่อย

คุณปู่  :            อ้าวเพิ่งใช้ลูกยอ ตอนนี้ใช้ไม้เรียว เสียแล้ว...หึ ๆ ๆ

คนไม่มีราก:    อ้าว...ยังไม่หมดยุคทาส เจ้าขุนมูลนายอีกหรือคะ...

                     แทรกขึ้นมาบ้างด้วยความข้องใจ

คุณลุงเขียว:   ต้องใช้ให้ถูกกาลเทศะน่ะ...หนูเอ้ย...เงียบไปอึดใจยังเห็นหน้า
                    ยู่ยี่ ตาขุ่น ๆ ของคนไม่มีรากเลยต่อว่า ... บางคนต้องใช้ต้นยอ
                       บางคนต้องใช้กอไผ่ ....

คุณปู่  :            ส่วนบางคนก็ไม่ต้องใช้ทั้งต้นยอทั้งกอไผ่ ... เรา

                     เป็นแค่ สระน้ำ เขาก็คิดได้แล้ว ... คุณปู่ช่วย

                     สาธยายให้ลูกน้องหัวทึ่มฟังบ้าง

คนไม่มีราก:    แล้วไอ้ สระน้ำต้นยอกอไผ่ นี่... ใช้กับเจ้านาย ผู้ใหญ่กว่าเรา
                    ได้ไหมคะ... ถามเสียงกระตือรือร้นขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

คุณลุงเขียว/คุณปู่  :       ได้สิ ได้เลย .... ประสานเสียงพร้อมกันโดยมิได้
                                   นัดหมาย ระคนเสียงหัวเราะเบิกบาน

คนไม่มีราก:    ยิ้มกว้าง ตาใส ใจสว่างขึ้นมาด้วยเมตตาจิตของผู้ใหญ่ทั้งสอง
                    คิดพลางยิ้ม ๆ ...เรานี่โชคดีจังนะอยากได้อะไรก็ได้ ไม่คิดว่าจะ
                    ได้...ก็ยังได้ นี่ละกระมัง ท่านจึงว่าให้...คบหาสมาคมและอยู่
                    ใกล้“บัณฑิต”  พึมพำพร้อมรอยยิ้มเบา ๆ ในใจ...

 

   ...ต้องเลือกใช้ให้เหมาะ ... สระน้ำ ต้นยอ กับ กอไผ่...

 

 

***ต้องขอบคุณเป็นพิเศษกับดร.นภมณฑล สิบหมื่นเปี่ยม และน้องณุตตรา แทนขำ ที่เอื้อเฟื้อ ชักชวนให้ไปร่วมการประชุมครั้งนี้...^_^....