การบริหารแบบบัว ๔ เหล่า

เมื่อครู่ ได้คุยกับปิยมิตรของผู้เขียนท่านหนึ่งซึ่งเป็นนักเทศก์ฝีปากเอกและเป็นหนอนหนังสือชั้นบรม ท่านบอกว่าได้อ่านหนังสือแปลเกี่ยวกับการบริหารของพวกฝรั่ง เมื่อถึงการจำแนกคนในการบริหารนั้น ท่านพิจารณาว่าเหมือนกับบัว ๔ เหล่าในคำสอนทางพระพุทธศาสนา จึงนำเรื่องนี้ไปประยุกต์เทศน์... ผู้เขียนฟังแล้วก็รู้สึกชอบใจ จึงบอกท่านว่าจะนำมาเล่าต่อในบล็อก ซึ่งท่านก็อนุญาต...

นัยหนึ่งของการจำแนกคนในทางพระพุทธศาสนา ได้เปรียบเทียบเหมือนกับดอกบัวว่ามี ๔ กลุ่ม กล่าวคือ

  • บัวพ้นน้ำ เมื่อได้แสงอาทิตย์ก็พร้อมจะบานทันที... เหมือนคนที่เฉลียวฉลาด มีประสบการณ์ ได้รับคำชี้แนะนิดหน่อยในเรื่องนั้นๆ ก็เข้าใจ
  • บัวปริ่มน้ำ เมื่อได้รับแสง ๒-๓ วันจึงจะค่อยๆ บาน... เหมือนคนที่เฉลียวฉลาด แต่ยังด้อยประสบการณ์ ต้องได้รับการฝึกฝนหรืออบรมระยะหนึ่ง จึงจะเข้าใจ
  • บัวกลางน้ำ ต้องรอระยะเวลาให้ค่อยๆ เจริญเติบโต เพื่อจะได้พ้นจากน้ำ ก่อนที่จะได้รับแสงแล้วบานต่อไป... เหมือนคนที่ไม่ค่อยฉลาดนัก ไร้ประสบการณ์ ต้องผ่านการฝึกฝนหรืออบรมอีกหลายๆ ครั้ง จึงจะเข้าใจ
  • บัวติดตรม ซึ่งเป็นบัวใต้น้ำลึก ไม่มีกำลังพอที่จะโผล่พ้นน้ำเพื่อมารับแสงอาทิตย์ให้บานได้... เหมือนกับคนโง่ ทึบ แม้จะฝึกฝนหรืออบรมอย่างไรก็ไม่มีความสามารถเพียงพอที่จะเข้าใจสิ่งนั้นๆ ได้

 

สำหรับนักบริหารองค์กรทุกระดับ ต้องพิจารณาสมาชิกหรือบุคลากรให้เป็นบัว ๔ จำพวกเหล่านี้ แล้วดำเนินการไปตามความเหมาะสมดังนี้ คือ

  • บุคลากรชนิดบัวพ้นน้ำ - มอบหมายงานให้ทำตามความถนัด
  • บุคลากรชนิดบัวปริ่มน้ำ - สนับสนุนให้มีโอกาสได้ทำงาน
  • บุคลากรชนิดบัวกลางน้ำ - แนะนำให้ทำงานต่างๆ ตามความเหมาะสม
  • บุคลากรชนิดบัวติดตรม - ใช้คำสั่งให้ทำเฉพาะเรื่องที่เขาสามารถทำได้

 

หรือจำสั้นๆ ว่า มอบงาน สนับสนุน แนะนำ คำสั่ง ... นั่นคือ หลักการจำแนกคนในองค์กรแบบบัว ๔ เหล่า... ผู้เขียนฟังแล้วรู้สึกชอบใจจึงนำมาเล่าพอเป็นข้อคิดเล็กๆ น้อยๆ