พรุ่งนี้.. มีทุกวัน



 

 

 

คนเรานี่ก็แปลกเนอะ จะทำนั่นทำนี่สักทีนึง
ก็ชอบอ้างคำว่า "พรุ่งนี้" ตลอดเลย
--*
สงสัยจะแย่ ไม่ได้ทำอะไรกันพอดี
เพราะ "พรุ่งนี้" มีทุกวัน

เมื่อก่อน.. ดาก็เป็นนะคะ
ตอนเด็กๆ เวลาที่คุณครูสั่งให้เอาอะไรมาโรงเรียน เช่น เอาดอกไม้ไปโรงเรียน
ดาก็จะคิดว่า..ค่อยบอกคุณพ่อพรุ่งนี้ก็ได้
พรุ่งนี้ พรุ่งนี้ จนลืม..
นึกออกอีกทีก็..
ตอนเช้า..ซึ่งเป็นวันที่คุณครูสั่งให้เอาไปแล้ว

เหอะๆ....ดาจะโดนคุณพ่อดุตลอดเลยว่า..
"ทำไม ไม่บอกก่อน มาบอกป่านนี้ จะหาให้ทันได้ยังไง"
555+ แต่ถึงไง คุณพ่อก็หาให้ได้ตลอดคะ ทุกอย่างเลย

โตมาจนป่านนี้..นิสัยนี้ บางทีก็ยังมีอยู่ค่ะ
จะอ่านหนังสือ จะอ่านหนังสือตั้งแต่เนิ่นๆ
แต่ก็อ้าง "พรุ่งนี้" ทุกที
"พรุ่งนี้จริงๆ" 
"พรุ่งนี้ดีกว่า วันนี้เหนื่อยแล้ว"
"พรุ่งนี้ดีกว่า วันนี้พักผ่อนก่อน" ----*

ตลอดดดดดค่ะ..ชอบเป็นแบบนี้ตลอด

จะเรียนรู้อะไรสักอย่างนึง.. บางที ก็รู้สึกว่า
"พรุ่งนี้" ได้มั้ย วันนี้..ยังงั้น ยังงี้.. (อ้างได้เรื่อยแหละคะคนเรา)

อยากจะเขียนบันทึกนี้ เพื่อเตือนตัวเองว่า
อย่าหวัง "พรุ่งนี้" ให้มันมากนัก เพราะเดี๋ยวจะไม่มี "พรุ่งนี้" ให้ได้หวังอีก

อยากจะทำอะไร ก็ทำมันซะตั้งแต่วันนี้
ไม่ใช่อ้าง "พรุ่งนี้" เพื่อให้ตัวเองได้สบายไปวันๆ

อยากจะถึงเป้าหมายใดๆ ในชีวิต 
อยากจะถึงฝัน
อยากจะทำอะไรก็ตาม ทำวันนี้ได้มั้ย?

ทำไม..ต้องพรุ่งนี้ ^^