แม่คะ

 

ยังจำหนูลูกของแม่ได้หรือเปล่าคะ หนูไม่ได้เขียนจดหมายถึงแม่หลายวันแล้ว บางครั้งบางเรื่องเราก็ไม่จำเป็นต้องเล่าให้ใครฟังให้เขาไม่สบายใจใช่ไหมคะแม่ หากเราพอที่จะจัดการสิ่งไม่สบายใจเหล่านั้นได้เอง

 

แม่คะ พ่อกินพาราเซตามอลเยอะมาก ขวดละร้อยเม็ด พ่อใช้มันไม่ถึงเดือนเลย หนูเลยเลิกเอาพาราเซตามอลมาไว้ในบ้าน กระนั้นหนูยังเห็นพ่อมีมันอีก ไม่รู้พ่อใช้ใครไปซื้อมันมา

หนูเกรงว่า ตับของพ่อจะต่อสู้มันไม่ไหว เพราะพาราเซตามอลเป็นพิษต่อตับ ทำให้ตับวายได้ แต่หนูคงห้ามพ่อไม่ได้ ไม่มีใครที่จะห้ามความต้องการของพ่อได้ บางครั้งพ่อเหมือนเข้าใจแต่พ่อก็ยังทำมันเหมือนเดิม พ่อดื้อจังค่ะแม่

 

ของดิบพ่อก็ยังชอบกินเหมือนเดิม ลูกเขยแม่ก็ชอบซื้อมาให้พ่อกิน เพราะเห็นพ่อแกชอบและเจริญอาหาร  บางครั้งหนูก็ทำใจว่า อายุเยอะแล้วอยากทำอะไรที่เป็นความสุขก็ทำไป แต่คิดอีกทีความสุขในวันนี้จะกลายเป็นความทุกข์ในวันหน้าและเป็นภาระของใครต่อใครได้

 

แม่คะ บ้านเราช่วงนี้ แม้จะเริ่มเข้าหน้าหนาว แต่ฝนก็ยังลงเม็ด ฟ้าร้องเสียงดัง ไฟฟ้าก็ดับ บ้านเรายังเป็นชนบทเหมือนเดิมค่ะ แต่หนูเข้าใจว่า เขากำลังพัฒนาให้ดีขึ้น

 

วันก่อนหนูไปตีแบดเล่นเอาปวดเมื่อยไปทั้งตัว เดินขึ้นบันไดก็แทบไม่ไหว หนูคงต้องทอนตัวจากการเป็นนักกีฬาแล้วละค่ะ หนูพักผ่อนก่อนนะคะแม่

 

รักจ๊ะ

ลูก

 

26 ตุลาคม 2551 : 20.12 น.