การเที่ยวไปในท้องถิ่นต่าง ๆ ทำให้เราเห็นความเป็นวัฒนธรรมท้องถิ่นที่เป็นอัตลักษณ์ได้ดีนะนี่

เส้นทางชีวิตของคนเราไม่เหมือนกันบางครั้งเหมือนเราเดินอยู่บนถนนที่ยาวไกล  บางครั้งเหมือนเราเดินอยู่บนกลางตัวเครื่องบินเวลาเราปวดท้องจะเข้าห้องน้ำบนเครื่องบิน  บางครั้งเหมือนเราเดินอยู่ในเรือที่กำลังล่องลอยในกระแสน้ำ  บางครั้งเหมือนเราเดินอยู่บนสะพานข้ามไปยังฝั่งฟากนั้น

ขณะเดินไปเราปะทะกับกระแสลมที่แรงบ้างเบาบ้าง

ความแรงของลมทำให้เราต้องหลบเลี่ยงและเก้บสิ่งของไม่ให้มันปลิวไปตามกระแสลม

ที่ปลายสุดหาดลำปำมีศาลาและเห็นอักษรเขียนไว้ตรงปลายสุดทางเดินเขาเขียนว่าอย่างไรนะ

โอ...ถิ่นนี้คือที่รักรึนี่...อิ อิ อิ.

อ้าว...กลุ่มฝนกำลังตามมาติด ๆ เราแล้วละ  ต้องกลับไปที่รถแล้วละนี่.