ขอบคุณสวรรค์ที่ฉันสามารถนำการ์ดและความสุขสุดท้ายในชีวิต มาสู่ตาได้สำเร็จ และต้องขอขอบคุณคนขับรถเมล์ใจดีคนนั้นด้วย………..

–...น้ำใจ...ในเสี้ยววินาที...—

                หลังต่อสู้กับโรคมะเร็งมานาน 13 ปี ตาก็อาการทรุดหนักลงจนต้องนอนโรงพยาบาล   ฉันกับสามีคอยดูแลใกล้ชิด  ตัวฉันเองไหนจะทำงาน  ไหนจะงานบ้านและยังต้องคอยดูแลตา ทำให้ลืมทำตามคำขอของตาอยู่เรื่อย ตาขอให้ฉันหยิบการ์ดอวยพรปีใหม่ ที่ได้รับครั้งสุดท้ายก่อนยายเสียชีวิต ตาใช้การ์ดนั้นแทนที่คั่นหนังสือในพระคัมภีร์

 

                เช้าวันหนึ่ง  ตาตื่นขึ้นมาหน้าตาซีดเซียว มื้อเช้ากินขนมปังชิ้นเล็กๆเพียงไม่กี่ชิ้น ตายังมีอาการหายใจขัด ขณะกุมมือฉันไม่ยอมปล่อยและไม่พูดไม่จา ฉันจึงรู้ว่าถึงเวลาแล้วที่จะต้องนำของซึ่งมีค่าทางใจมาให้ จึงปล่อยสามีให้อยู่เป็นเพื่อนตา แล้วรีบกลับบ้าน 

 

                ฉันหยิบการ์ดได้ก็รีบขึ้นรถ แล้วใจหายวูบ รถสตาร์ทไม่ติด  ฉันจึงวิ่งไปยังป้ายรถเมล์ใกล้ๆ  หอบแฮ่กๆขณะนั่งรอรถ  เมื่อค้นในกระเป๋าจึงพบว่าทั้งเนื้อทั้งตัวมีเพียงธนบัตรใบละ20 และเศษสตางค์  50 เซนต์      LLL

 

                ไม่นานนัก รถเมล์ก็มา ฉันรีบขึ้นรถแล้วยื่นธนบัตรให้คนขับ แต่ไม่อยากเชื่อหูตัวเอง เมื่อคนขับบอกว่าไม่มีเงินทอน ซ้ำยังให้ฉันลงไปรอรถคันใหม่  ใจแป้วแต่ยอมลงจากรถโดยดี  พอรถเมล์คันใหม่เข้าป้าย ฉันไม่ขึ้นรถทันที แต่ถามคนขับก่อนว่ารับธนบัตรใบละ 20 เป็นค่าโดยสารหรือไม่ แต่ได้รับคำตอบเหมือนเดิม จึงต้องรอรถคันใหม่ต่อไป

 

                ขณะผละจากรถเมล์คันที่สอง ฉันเหลือบไปเห็นรถเมล์อีกคันมีคนเข้าแถวรอขึ้น   “ ว่าไง คุณจะไปไหนล่ะ ”...คนขับถาม  ฉันตอบว่าจะไปโรงพยาบาล  แล้วก็เล่าเรื่องที่ไม่มีเศษสตางค์  แม้รถคันนี้จะไปคนละทางกับโรงพยาบาล    แต่คนขับตะโกนตอบว่า  “ ขึ้นมาสิจะดูให้ว่าจะช่วยอะไรได้บ้าง”

 

          เขารับธนบัตรใบละ 20 ของฉันแล้วแตกเป็นใบละสิบหนึ่งใบกับในละห้า สองใบคืนให้ฉัน แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พอเลี้ยวรถ ฉันก็เห็นรถเมล์คันก่อนหน้า จอดรออยู่ที่ป้ายถัดไป  คนขับใจดีบอกให้ฉันลงรถแล้วรีบไปขึ้นรถเมล์คันที่จอดรออยู่

 

                ไม่ถึง 20 นาทีฉันก็ถึงโรงพยาบาล ตอนนั้น ตาเนื้อตัวซีด  ใบหน้าเขียวคล้ำ เมื่อฉันยื่นการ์ดให้ ตาหัวเราะเสียงดังแล้วร้องไห้ พอเห็นสายตาที่ตามองการ์ด ฉันจึงมั่นใจว่าทำถูกแล้วที่อุตส่าห์ไปหยิบการ์ดจากบ้านมาให้ การกระทำดังกล่าวคล้ายจะบอกให้ยายทราบว่าตากำลังจะไปหา  ถ้าทำตามคำขอของตาในเรื่องนี้ไม่ได้  ฉันจะไม่มีทางให้อภัยตัวเองเด็ดขาด   จากนั้นไม่ถึงชั่วโมงตาก็สิ้นลม

                ขอบคุณสวรรค์ที่ฉันสามารถนำการ์ดและความสุขสุดท้ายในชีวิต มาสู่ตาได้สำเร็จ และต้องขอขอบคุณคนขับรถเมล์ใจดีคนนั้นด้วย………..

                                             ROSHINI  

                                             RAJENDRAN

         ที่มาจากเรื่องเล่า

            

 

   

แล้วคุณล่ะ.. !  เคยมีความสุขและประทับใจที่ได้รับความช่วยเหลือจากคนที่ไม่รู้จักบ้างไหม..

ลองทบทวน..และค้นหาดูนะคะ

ในสังคมไทยยังมีสิ่งดีๆให้เห็นอีกหรือเปล่า

คงไม่ใช่เรื่องยากเกินไปใช่ไหม  ที่พวกเราจะมีน้ำใจให้แก่กัน

 

–—......ความมีน้ำใจ.......จะทำให้เรามีความรู้สึกที่ดีๆ   และท้ายสุด  ความสุขก็จะบังเกิดขึ้นได้ค่ะ.....˜™