หลังจากเผชิญวิกฤติของชีวิตนักเรียน(โข่ง)...ของพวกเรา(บางคน)...

ไม่เคยต้องอ่าน(มากมายอย่างนี้)...ก็ต้องมาอ่าน....

ไม่เคยต้องคิดต้องเขียน(มากมายอย่างนี้)...ก็ต้องมาทำ....

ไม่เคยต้องนั่ง(หลังขดหลังแข็ง)...เรียนทั้งวัน...ก็ต้องอดทน....

 

....ทำเพื่อเพิ่มศักยภาพของวิสัญญีพยาบาลไทย  ในการพัฒนาการดูแลผู้ป่วยที่ดีขึ้น....

 

 

....เพิ่งผ่านการทดสอบวิชาที่เรียนมาสองวันติดๆกัน... เย็นวันนี้อาจารย์ก็เลยถือโอกาสเลี้ยงอาหารเย็น(ปลอบใจ)พวกเรา  เป็นการกระชับมิตรภาพ  พวกเราสนุกสนาน  เบิกบานใจกันไปอย่างถ้วนหน้า...สำหรับ...เลือดสีอิฐ คณะพยาบาลศาสตร์ มข. รุ่นนี้...ขอบพระคุณอาจารย์ค่ะ....

 

มีคำถามว่า...วิสัญญีพยาบาลสู้มั้ย....

มีคำตอบจากทุกคนพร้อมกันว่า...สู้....(ดูภาพแต่ละท่าน...ประกันได้ค่ะ....)

 

เท่านี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับพลังใจ..และกำลังใจที่พวกเรามีให้กัน