เมื่อเช้านี้  ออกจากบ้าน  ตีห้า  ฝนตกปรอยๆ  ถนนลื่นเล็กน้อย ทั้งๆที่ไม่มีรถมากนัก  แต่ก็ขับรถแก่คันนี้ ไปอย่างช้าๆ และระมัดระวัง 

กระจกก็เกิดฝ้า  มองไม่ชัด  เลยยิ่งต้องไปอย่างช้าๆ  ตาทั้งสองข้าง ต้องทำงานอย่างหนัก ที่จะมองซ้ายขวา  กระจกข้าง  กระจกหลัง  

เมื่อถึงทางแยก  ก็มองซ้าย ขวา และค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไป  

รถที่วิ่งตามมา หากต้องการจะไปเร็ว  ก็แซงออกหน้าไป  ถนนมีสามเลน  ครูอ้อยก็จะจับจอง  เลนกลางเสมอ  ไม่เคยเปลี่ยนเลน  จากบ้านมาถึงโรงเรียน 

ยกเว้น  ถนนบริเวณตลาด  จอแจมาก  ต้องเข้าเลนขวาสุด 

เมื่อถึงคอสะพานข้ามเพื่อไปรัชวิภา  รัชโยธิน  ครูอ้อยเห็นมาแต่ไกลว่า  รถจอดยาว ติดกัน  มีแต่รถแท็กซี่หลายคัน 

ครูอ้อยต้องติดบนสะพานอยู่นาน ห้านาที  ถึงจะเคลื่อนตัวได้  เมื่อมาถึงบริเวณเกิดเหตุ  รถแท็กซี่ สองคันเกยกันอยู่ 

ครูอ้อยแซงไป  และมองเห็น...ภาพที่ไม่ต้องการพบเห็น  ใหม่ๆ  .... ถึงแม้ยังมึดอยู่  ก็พอมองเห็น  เพราะไปหน้ารถสาดมาเป็นระยะ 

มองจากกระจกหน้ารถ  ครูอ้อยก็ใจสั่น  รถก็เกิดติด  และหยุดตรงนี้พอดี  รถของครูอ้อยสั่น  ตัวครูอ้อยใหญ่ๆ แบบนี้ก็สั่น  เพราะ เลนทางขวามือ มีรถคันใหญ่สวนทางมา 

ครูอ้อยใจสั่น  ลูกตาก็คอยจะมองไปยัง....ศพ ค่ะ  ครูอ้อยเห็นศพ  อูยยยยย  กลัวมากๆ  ไม่รู้จะทำอะไร 

ครูอ้อยสวดมนต์ค่ะ  สวดช้าๆ....

ไม่นานนัก  ก็เห็นตำรวจ ขี่รถมอเตอร์ไซค์  ใส่เสื้อกันฝนสีส้ม...มาเคลียร์ถนน  ครูอ้อยจึงหลุดออกมาจากบริเวณเกิดเหตุได้

ใจคอสั่นหมดเลย

ครูอ้อยมาถึงถนนลาดพร้าว  ตีไฟขวาไว้ตั้งแต่ห้าสิบเมตรก่อนกลับรถ  เพื่อบอกล่วงหน้าว่าจะเลี้ยว  เมื่อเลี้ยวได้  ก็พบอีกค่ะ  รถแท็กซี่อีกแล้ว.....จอดขวางเลนซ้าย 

ครูอ้อยต้องมองกระจกข้างขวา  เพื่อเบี่ยงออกมาเลนกลาง  แต่ก็ต้องหยุดสนิท  เพราะ รถแท็กซี่อีกล่ะค่ะ  วิ่งมาเร็วมาก 

ยังแอบคิดในใจว่า...ถนนลื่นแบบนี้ ไม่น่าขับเร็วเลย....

ครูอ้อย ขับรถช้ามาก  ถึงโรงเรียน หกโมงสี่สิบห้า  สายกว่าทุกวัน  เกือบครึ่งชั่วโมง ครูอ้อย ถึงโรงเรียน ตามปกติ  สายหน่อย แต่...ปลอดภัย

*****

มาถึงโรงเรียน  กราบพ่อปู่  อย่างงาม  และพูดในใจว่า...วันนี้ ปลอดภัย และขอให้ทุกๆวันของลูก และญาติมิตร  คนไทยทั้งชาติ ใกล้ไกล  จงปลอดภัย ด้วยเทอญ.....