พี่น้องครับ เมื่อวานนี้ชีวิตเป็นอะไรก็ไม่รู้  มันหวุดหวิดให้ระทึกระทวยใจอยู่เรื่อย ออกจากบ้านตั้งแต่6โมงเช้า วิ่งผ่านทุ่งกุลาร้องไห้เห็นข้าวจมน้ำบางส่วน แต่ข้าวส่วนใหญ่ตั้งกอตั้งท้องเขียวระบัดสุดลูกหูลูกตา

..กว่าจะถึงคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ก็ต้องฮัลโหลๆกันหลาบยก เกิดความล่าช้าพอสมควร ไปถึงก็ประชุมเสวนากันเรื่องสุขภาพชุมชน ผมได้เจอแม่คำเบา พันธนู กับพ่อบุญธรรม โยคุณ ซึ่งเป็นผู้นำเครือข่ายสุขภาพที่มีชื่อเสียงอย่างมาก แม่คำเบาเสนอความคิดที่จะแจ้งแทงตลอดเกี่ยวกับกิจกรรมสุขภาวะเชิงรุก ผมต่อด้วยการฉายPower Point พร้อมกับสะท้อนมุมมองตามที่เจ้าภาพต้องการ

 

รศ.ดร.สมจิต แดนสีแก้ว ผู้ดำเนินรายการ บอกว่า แม่คำเบากดปุ่มได้ ..

แม่ร้องเป็นกลอนลำตามเนื้อหาที่ครูบาพูดมาทั้งหมดสิ ในบัดเดี๋ยวนั้นเสียงเจี้ยวแจ้วที่ประมวลผลร่ายลำนำออกมาอย่างน่าทึ่ง พ่อบุญธรรม เอาแคนมาด้วย อ้าว! พ่อ..เป่าแคนประกอบเลยสิ แม่คำเบาหันมาปรึกษาพ่อบุญธรรมเรื่องลายแคนที่จะเป่า พี่น้องครับ ภายใน30วินาที เสียงกลอนลำคลอเสียงแคนแสนสะเนาะก็เกิดขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ ทั้ง2ท่านมาจากคนละหมู่บ้าน ด้วยประสบการตรง รู้จริง จึงจับเอาความจริงมาประสานกันได้เหมือนกดปุ่ม ทั้งๆที่ไม่ได้ทำการบ้านหรือแนะกันล่วงหน้า

ผมขออนุญาตอธิบายว่า นี่แหละมืออาชีพ รู้จริง เก่งจริง พิสูจน์ได้

นั่น..ย่อมแสดงว่า แม่คำเบากับพ่อบุญธรรมที่จบเพียงป.4เป็นมืออาชีพได้

ฝีมือชั้นครูที่เกิดจากประสบการตรง

มีอานุภาพมหาศาลอย่างนี้แหละพี่น้องเอ๊ย..

นี่ยังไงละ..นักวิชาการชุมชน ตัวจริงเสียงจริง แห่งลุ่มน้ำพอง

 

ผมขออนุญาตที่ประชุมเผ่นไปสนามบิน

ไปถึงเขาปิดรับตั๋วแล้วครับ

ใจผมหล่นไปอยู่ตาตุ่ม

และแล้วสวรรค์ก็เปิดทาง มีส.ส.กลุ่มหนึ่งเดินไปที่ช่องVIP.

ราษฎรธรรมดา ก็ถือโอกาสยื่นบัตรประชาชนฉับไว

ได้ตั๋วที่นั่งโผบินชนิดเส้นยาแดงผ่าแปด

ทำไมจะต้องตื่นเต้นแทบหัวใจวายอยู่เรื่อยนะ โธ่ๆๆๆ

ที่ดอนเมือง อาจารย์สุชาดา อัศวหฤทัย จากกลุ่มผลิตภัณฑ์กระดาษปูนซิเมนต์ไทยกรุณามารับ ขึ้นรถเรียบร้อยเราก็หันพวงมาลัยให้ล้อเคลื่อนไปร่วมประชุมโครงการระพีเสวนาที่สถาบันอาศรมศิลป์

อาจารย์ดาเผลอขับรถหลงทางเล็กน้อย  ผมไม่เดือดร้อนหร๊อก หลงไม่หลงก็ถ่ายรูปเพลินไปนะสิครับ โทรศัพท์เป็นตัวช่วยให้เราเดินทางถึงโรงเรียนรุ่งอรุณก่อนเวลาเล็กน้อย เจอจอมยุทรนักพัฒนา นักการศึกษา นักสร้างสื่อ ครูบาอาจารย์ ระดับอ๋องทั้งนั้นเต็มห้องประชุม แบ่งออกเป็น3 กลุ่มๆละประมาณ10-15คน ได้เวลา รศ.ประภาภัทร นิยม มากระซิบ

ให้ครูบากล่าวเปิดงานหน่อย

ผมนึกถึงคุณหมอจอมป่วนทันที!

กรรมมีจริง คุณหมอเอ๋ย ผมเคยโยนไมค์ให้ใครแบบไม่ให้ตั้งตัว

คราวนี้เจอเข้ากับตัวเองบ้าง!!

เป็นยังไงรึครับ ..ก็อื้อฮือๆ..นะสิครับ

ท่านผู้อำนวยการโรงเรียนรุ่งอรุณ กล่าวแนะนำความเป็นมาของโครงการระพีเสวนา หลังจากนั้นเป็นกิจกรรมการจัดดอกไม้ การสะท้อนกิจกรรมการจัดดอกไม้ การสนทนาเรื่อง”สานฝันการสร้างเครือข่ายการเรียนรู้เพื่อความเป็นไท นำเสนอกลุ่มย่อย ปิดประชุมเวลา 18.00น.

 

การประชุมวันนี้มีเรื่องดีๆเหลือคณานับ เล่าเร็วๆคงไม่เหมาะ เอาแค่กิจกรรมจัดดอกไม้ ที่เจ้าภาพเตรียมดอกไม้1ถาด แป้นที่ปัก กรรไกร 1 อัน แล้วให้สมาชิกแต่ละกลุ่มช่วยกันจัดแจกัน โดยไม่ให้พูดจากัน ..ใครคิดว่าอย่างไรก็ออกไปปักกิ่งก้านดอกใบ ..เล่ายังไงก็ไม่ถึงความรู้สึกพิเศษหรอกนะครับ รู้แต่ว่ากิจกรรมเรียนรู้ร่วมกันแบบนี้ ประทับใจมากยากที่จะลืม

 

..เฮฮา6ที่เชียงราย

จะเสนอให้มีกิจกรรมปักแจกันใจนี้ด้วย ดีไหมพี่น้อง

 

อาจารย์ดา กับคุณโจ้ พาผมไปเลี้ยงอาหารแจที่ครัวเจ๊ง้อ

สั่งข้าวผัดหนำเลียบ ยำผักบุ้ง เต้าหูทรงเครื่อง และไข่เจียวเจ

เจ้าไข่เจียวเจนี่แหละพิเศษจริง

เขาค้นคิดเอาเต้าหู้แผ่นบางๆมาผัดอย่างไรไม่รู้ได้

ออกมาหน้าตาเหมือนไข่เจียวเปี๊ยบเลย

แถมอร่อยด้วยสิครับ

ถามเด็กเสิรฟ์ ว่าทำยังไง

เด็กบอกว่า..เป็นเมนูพิเศษที่เพิ่งจะทำสำเร็จและเสิรฟ์ครั้งแรกในวันนี้

ลืมถามว่า..จานเรา เป็นจานที่เท่าไหร่

ถ้าเป็นจานแรก..ป้าดทิโธ่พี่น้องเอ๋ย ตาหวานเอ๋ย

ระหว่างรับประทานเจ

คุณโจ้เพิ่งกลับจากญี่ปุ่นสดๆร้อนๆ

เอากล่องผลิตภัณฑ์ที่ทดลองออกแบบมาอธิบาย

ได้ข้อตกลงว่า เราจะเดินหน้าในเร็วๆนี้นะพี่น้อง

สินค้าจากท้องทุ่ง จะมาถึงห้องครัวเครือข่ายเมืองกรุงในปลายปีนี้

ผลเป็นประการใดโปรดติดตามอย่ากระพริบตา..อิ อิ..

 

อิ่มแล้วอาจารย์ดากรุณามาส่งที่รังนกกระจอก

ระหว่างทางไม่รู้จะทำอะไร

ก็ถ่ายภาพท่องราตรีมาฝาก

มาถึงห้อง ลืมท่องนโม หลับสลึมสะลือ

วันนี้ถ้าเจออาจารย์หมู แห่งสุพรรณบุรีฝันว๊านนนนน

ก็จะขอยากินแก้ อาการฉึกกะฉักเพราะรักกิ๊ก แค๊กๆๆ..