นาย...ที่สอนงาน สอนการบริหาร สอนการจัดการความรู้

เมื่อปี๒๕๔๗ นายได้นำเรื่องใหม่"การจัดการความรู้"มาให้พวกเราได้รู้จัก

       นาย...บอกว่า ความรู้มี ๒ ประเภท คือความรู้เด่นชัดที่อยู่ในเอกสารตำราฯลฯ

และความรู้ฝังลึกที่เป็นภูมิปัญญาเกิดจากประสบการณ์ (นาย...เรียกขำๆว่าความรู้ในหัวไอ้เรือง)

นาย...ได้หว่านล้อมชักชวนให้พวกเราสนใจ พาไปเรียนรู้ พาไปร่วมกิจกรรม

และในที่สุดนาย...และพวกเรา ก็นำ "การจัดการความรู้ KM" สู่องค์กร สพท.สุพรรณบุรีเขต๒

นาย...สอนให้เราเรียนรู้ เรียนทำ นำการจัดการความรู้ มาเป็นเครื่องมือพัฒนาคน พัฒนางาน

ผ่านการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ ดึงความรู้ที่ฝังลึก ของคนในองค์กรมาแลกเปลี่ยน เติมเต็ม

และต่อยอดชึ่งกันและกัน ฝึกการเป็นทั้งผู้ให้ และผู้รับ ด้วยการเปิดใจ การยอมรับ

      เรานำวิธีการ และสิ่งดีๆจากการจัดการความรู้ ขยายสู่คุณครู ผู้บริหารสถานศึกษา

และสิ่งที่ภูมิใจเป็นอย่างยิ่ง คือคุณครูต่อยอดนำกระบวนการจัดการความรู้

ไปใช้กับนักเรียน ฝึกนักเรียนรู้จักการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ ทำพันธสัญญาเพื่อการนำวิธีเรียนรู้

จากเพื่อนไปใช้บ้าง ทำให้การเรียนรู้ของนักเรียนดีขึ้น

         ทุกวันนี้พวกเรา ชาวสพท.สุพรรณเขต๒ ภฺูมิใจร่วมกัน เราได้รับการยอมรับ จากองค์กร และ

หน่วยงานต่างๆ ว่าเราจัดการความรู้ ประสบผลสำเร็จ ผลเกิดที่คุณครู ที่นักเรียน

ไปประชุมที่ใดก็จะมีคนมาทักทาย ชื่นชม

         แต่เมื่อวานนี้ ขณะที่นาย...ไปราชการต่างประเทศ ก็มีคำสั่งย้ายนายไปเป็นผู้อำนวยการ

สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา...เขต๑ พวกเรารู้ว่านายก้าวหน้าไปอีกขั้น แต่...เราก็เสียดาย...

เสียดายความริเริ่ม เสียดายสิ่งที่นายและพวกเรากำลังจะต่อยอด...ได้แต่หวังว่าถึงอย่างไร

เราก็ต้องขอปรึกษานายต่อไป...ท่านผู้อำนวยการอนุสรณ์ ฟูเจริญ นายที่แสนดี