ไม่อยากเขียนแต่หยุดไม่ได้ที่จะเขียนบันทึกในเวลานี้

ก็เพราะกลัวว่าถ้อยกวีจะเอนเอียงเสียงสะท้อน

จากก้นบึ้งของหัวใจสู่การเมืองที่คลางคลอน

เกรงบทกลอนบทกวีกระเทือนใจใครบางคน

   เกิดขึ้นแล้วไม่ว่าใครจะชนะหรือใครจะแพ้

กราบขอร้องทุกฝ่ายช่วยเร่งแก้ ก่อนจะโกลาหน

ก่อนที่ทั่วบ้านทั่วเมืองจะเกิดเหตุจลาจล

ความสับสนวกวนจะคลุกเคล้าทั่วพื้นแผ่นดินไทย

   สามัคคีเถิด พี่-ป้า-น้า-อา-ตา-ยาย-ลุง-เด็กๆด้วย นะครับนะ...ขอร้อง

อย่าได้มองมุ่งหวังชัยชนะท่ามกลางน้ำตาที่รินหลั่งไหล

ฝ่ายโน้นเจ็บฝ่ายนี้ก็เจ็บต่างรวดร้าวทุกคนไม่ว่าใคร

จะสู้กันทำไมคนไทยทั้งหมดทั้งสิ้นถิ่นขวานทอง

   ห่วงเขาพระวิหารห่วงชายแดนภาคใต้แต่มีอีกห่วงที่น่าห่วงคืออนาคตของชาติ

อเนจอนาถประเทศไทยประชาชนทนหม่นหมอง

ห่วงนั่นห่วงโน่นห่วงนี่แต่น้อยคนจริงใจเหลียวแลมอง

หรือห่วงปากห่วงท้องตัวเองมากกว่าใช่ใหม...คุณที่คิดว่าตัวเองเป็นคนดี

   อย่าเอาความ(ที่คิดว่า)เลวมาแก้ไขความ(ที่คิดว่า)เลว มันจะยิ่งกว่า(ที่คิดว่า)เลวอีกมากโข

ทิฐิอำนาจใหญ่โตพลพรรคมากมายมันไม่ใช่วิถี

ต่อสู้กับทรราช-ต่อสู้แบบประชาธิปไตย-ต่อสู้แบบสันติ-ต่อสู้เพื่อ...สามัคคี

อย่าเลยน้องพี่อย่าสละชีวิตดีดีเพื่อแลกสิ่งที่ตนคิดว่าดี...ที่แท้แค่...ต่างมุมมอง

                                                   เสียใจเป็นอย่างยิ่งครับ

                                                              รพี กวีข้างถนน