เช้าวันนี้ ระหว่างนั่งติดตามข่าวตอนเช้าอยู่ ก็มีสองสาวเดินเข้ามาในบ้าน ฮิฮิ ดูอยู่นาน ใครหว่า สุดท้ายก็นึกออก หลานตูเอง ไม่ได้เจอกันเกือบๆ ครึ่งปีหรือปีหนึ่งแล้วก็ไม่แน่ใจครับ โตกันหมดแล้ว ดีนะครับที่อาคนนี้ยังไม่ได้แก่ควบคู่ไปกลับการโตของหลานๆ ฮาฮาฮา (อาคนนี้เป็นหนุ่มตลอด) งานนี้ไม่ต้องถามเลยว่า อิลฮามกับเตาฟิกจะรู้จักพี่ๆ ทั้งสองคนหรือเปล่า เนื่องจากที่เคยเจอกันก็เตาฟิกน่าจะสามสี่เดือนโน่นแนะ

(ก๊ะอัสมาค่ะ วันนี้มาเที่ยวบ้านน้อง)

ผมก็ต้องนั่งลุ้นครับว่า อิลฮามกับเตาฟิกจะเล่นกับพี่ๆ สองคนคือ อัสมาและอาอีชะห์ หรือเปล่า สิบนาทีแรกอิลฮามกับเตาฟิกรวมตัวกันเฝ้าสังเกตแขกที่มาบ้าน ส่วนการวิ่งเล่นเป็นของพี่ๆ ทั้งสอง ผิดคาดครับ รอบนี้เตาฟิกทนเห็นพี่ๆ เล่นไม่ไหว ลงมาเล่นด้วยทันที จากมีหรืออิลฮามจะนั่งดูอยู่คนเดียว บรรยากาศบ้านผมวันนี้จึงคึกคักและอึกทึกครึกโครงเป็นอย่างมากจากสี่พลังพี่น้องครับ

(ก๊ะอาอีชะห์ค่ะ มาเล่นที่บ้านน้องเหมือนกัน)

หลังละหมาดวันศุกร์ ผมออกไปยะลาเพื่อรับคุณพ่อครับที่เมื่อสองวันก่อนกลับไปสตูลเพื่อไปตรวจตามที่หมอนัด โดยไม่มีการนัดหมายครับ เพราะปกติเป็นอย่างนี้จริงๆ คือ พ่อจะไม่โทรมาบอกหรอกครับว่าท่านจะมาถึงกี่โมงและจะรอที่ไหน ผมเลยเดาเอาเองว่า น่าจะถึงก่อนละหมาดวันศุกร์ ผมจึงออกไปหลังละหมาดวันศุกร์ และเดาเอาว่าพ่อน่าจะทานข้าวร้านหน้ามัสยิดกลางยะลา ซึ่งก็เป็นไปตามคาด ก็ผมก็ไม่เจอพ่อครับ เจอเพื่อนร่วมงานที่นั่งทานข้าวเที่ยงกันในร้าน เมื่อผมเข้าไปก็ได้รับการทักทายด้วยคำถามว่า "มารับพ่อหรือครับอาจารย์" ผมก็ตอบว่าใช่ครับ แฮะแฮะ รู้ได้งัย ทางโน้นก็ตอบกลับมาว่า ก็เมื่อกี้พ่ออาจารย์นั่งทานอยู่ตรงนี้ครับ แต่ออกไปเมื่อกี้นี้เอง พร้อมกับจ่ายตังค์ค่าข้าวของพวกผมเรียบร้อยแล้ว ผมเลยต้องถามว่าย้ำเวลาที่พ่อออกจากร้าน ก็เป็นคำถามกลับมาว่า อาจารย์ไม่ได้นัดกับพ่อไว้หรือ ผมเลยตอบไปว่า ไม่ได้นัดครับ ต้องใช้สัญชาติญาณในการมารับพ่อครับ ฮาฮาฮา

(หนูเป็นเจ้าบ้านค่ะ วันนี้ไม่มีเวลางอแงเลย เพราะสนุกกับการเล่นกับพี่ๆ)

ผมเลยสันนิธานว่า พ่อต้องอยู่ในละแวกนี้แหละครับ แต่ก็หาไม่เจอ สุดท้ายเลยโทรไปที่บ้าน ภรรยาก็บอกว่ายังมาได้อยู่ที่บ้าน อาว แล้วไปไหน หรือว่าติดอยู่ที่ปากทางเข้ามหาวิทยาลัย ผมเลยตัดสินใจกลับบ้าน ปรากฏจอดรถปั๊บ พ่อก็โทรมาว่า แล้วมึงไม่มารับกูหรือ ฮาฮาฮา ผมก็บอกว่าไปแล้วหาไม่เจอ พ่ออยู่ตรงไหนละ พ่อก็ตอบว่า อยู่หน้าเซเว่น ตกใจหมดเลยครับ จากหน้ามัสยิดไปจนถึงเซเว่น ทำไมพ่อเดินไกลจัง เกือบกิโลแน่ะ

ผมก็เลยต้องเอารถออกจากโรงรถอีกครั้ง แต่คราวนี้อิลฮามถามว่าจะไปไหน ผมก็ตอบไปว่าจะไปรับโต๊ะชาย (ปู่) ปรากฏว่าทั้งสามสาวขอไปด้วย ซึ่งพอได้เจอตัวปู่ของหลานๆ ก็ได้รับโบนัสจากปู่โดยการพาไปทานไอศครีมที่ร้านคาตาเฟ่ อิ่มแปร่ไปด้วยไอศครีมและขนมเค้ก งานนี้มีอดอยู่คนเดียวคือเตาฟิกครับ เพราะนอนกลางวัน ฮาฮาฮา

(ฮือฮือ อดกินไอศครีม ดีนะที่ขนมปังที่บ้านยังพอมีให้กิน)