อะไรสำคัญกว่ากัน

เว้นว่างจากการเขียนบล็อกมานาน วันนี้นั่งแก้งานเขียนของน้องคนนึงที่คอยช่วยผ่านเมลล์มาก็อัลฮัมดุลิละฮฺครับที่บางเรื่อง (ผลักดันเยาวชนสู่เส้นทางนักเขียนเพื่อการดะวะฮฺ) มันเริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา ระหว่างแก้ไขงานเขียนของน้องคนดังกล่าวก็เกิดคำถามขึ้นในใจขึ้นมาว่า "อุดมการณ์กับความฝัน" เราจะเลือกอย่างไหนดีกว่ากัน 2 คำนี้เมื่อนั่งพิจารณาแล้วดูราวกับว่าจะไม่แตกต่างกัน แต่สำหรับความคิดผมแล้วมันต่างกันที่ความรู้สึกของตัวเราเอง บางคนอาจเลือกอุดมกาณ์ บางคนอาจเลือกความฝันของตัวเอง แต่จะมีสักกี่คนที่เลือกทั้ง 2 อย่าง แล้วสามารถเดินไปตามเส้นทางนั้นได้ตลอดรอดฝั่ง

    ที่เขียนบันทึกในวันนี้เพราะรู้สึกว่าอะไรหลายอย่างปะดังเข้ามามากมาย เรียน สอน งานชาวบ้าน หลายเรื่องมันสับสนว่าจะทำอะไรก่อนเพราะพอพูดถึงเวลาก็อ้างมันไม่ได้ก็มี 24 ชั่วโมงเท่ากับคนอื่นแต่รู้สึกมันไม่เพียงพอ เลยเริ่มมาถามตัวเองว่ากำลังทำอะไรที่เกินตัวหรือเปล่าเลยทำให้ร่างกายตอนนี้แย่มากแทบลากสังขารมาทำงาน อยู่ที่บ้านสังเกตว่าอาการจะไข้จะเพิ่มขึ้น พอได้มาสอนเหงื่อกลับออกขึ้นมารู้สึกดีกว่าจะอยู่เฉยๆ ทั้งที่ร่างกายที่เป็นควรจะพัก หรือนี่คือสิ่งที่ อัลลอฮฺ(ซ.บ.) กำลังจะบอกว่าชีวิตเรามันมีค่าที่จะทำสิ่งนี้มากกว่าที่จะทำอย่างอื่น (เป็นครู)

    ความฝันตั้งแต่เด็ก โตขึ้นอยากเป็นครูของผม ผมทำมันได้แล้ว และที่สำคัญผมมีความสุขทุกครั้งที่ได้สอน มีความสุขทุกครั้งที่เห็นลูกศิษย์มีรอยยิ้ม มีเสียงหัวเราะ มีความสุขกับสิ่งที่ได้รับรู้ จะเหนื่อย จะล้า ก็ไม่เคยท้อ นี่เป็นเหตุผลนึงกระมังที่เลือกที่จะมาสอนดีกว่านอนป่วยอยู่ที่บ้าน

    การเดินทางจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่งเราไม่รู้ว่าจะมีความสุขมากแค่ไหน สิ่งสำคัญเห็นด้วยอย่างยิ่งกับท่านรองคณบดีของผม (อ.จารุวัจน์ สองเมือง) ที่ว่า "ทำวันนี้ให้ดีที่สุดเพื่อรอการสอบสวนจากวันข้างหน้า" และผมยังจำคำที่ท่าน คณบดี (ดร.สุกรี หลังปูเต๊ะ) สอนผมเสมอว่า "คนที่เอาข้าวให้เรากินตอนที่เราหิว มันมีค่ามากกว่าคนที่เอาอาหารอร่อยๆให้เรากินตอนที่เรามีทุกอย่างแล้ว"

     หลายเรื่องราวอาจเป็นเพราะเราอยากเดินตามความฝัน

     แต่อีกหลายเรื่องราวเช่นกันที่เราลืมอุดมการณ์

     ความฝันที่เราหวัง อุดมการณ์ที่เราเลือก สุดท้ายแล้ว ทว่าเราตัดสินใจเลือกเพื่ออัลลอฮฺ มันก็คงจะมีความสุข และ ณ วันนี้ผมก็ขอเลือกที่จะเป็นครู(ที่ไหนก็ตามแต่) แม้จะเจอเรื่องราวอะไรต่อมิอะไรอีก เพราะผมเชื่อว่ามันเป็นอาชีพเดียวที่จะได้รับผลตอบแทนตลอดทั้งชีวิต เพราะอย่าลืมว่า 1 ใน 3 อย่างที่จะติดตัวเราไปจนตายนั่นก็คือ ความรู้ ที่ยังประโยชน์แก่ผู้อื่น (วัลลออะลัม)