เมื่อสองปีที่ผ่านมา (วันที่ 7 สิงหาคม 2549) ดิฉันสร้างบ้านขึ้นมาหลังหนึ่ง สร้างเพราะเห็นใครๆเขาสร้าง แถมยังมีกระแสชวนกันสร้างอีก ด้วยความที่อยากจะรู้ว่าเขาสร้างบ้านในหมู่บ้านนี้ทำไมกัน ดิฉันจึงสร้างบ้าง เมื่อสร้างเสร็จดิฉันก็ไปอยู่บ้านเป็นครั้งคราว แล้วก็เริ่มรู้ว่าสร้างทำไม

 

ต่อมาหลังจากที่ไปๆมาๆหลายครั้ง และเริ่มรู้จักเพื่อนบ้านมากขึ้น สนิทสนมคุ้นเคย ไปเยี่ยมเยือน ทานข้าวด้วยกันบ่อยขึ้น ทำให้บ้านดิฉันอบอุ่นมากขึ้น จึงทำให้ดิฉันย้ายไปอาศัยอยู่อย่างถาวร และแม้จะมีเดินทางไปราชการ ไม่ได้อยู่ที่บ้าน แต่ดิฉันก็สามารถไปสำรวจบ้านผ่าน internet จากที่อื่นได้ด้วย…บ้านดิฉันทันสมัยนะคะ...

 

แต่แล้ววันหนึ่ง มีเพื่อนบ้านที่เคยอยู่หมู่บ้านเดียวกันชวนดิฉันไปสร้างบ้านอีกหลังที่หมู่บ้านอื่น ดิฉันอยากรู้ว่าหมู่บ้านอื่นจะอบอุ่นเหมือนหมู่บ้านเดิมที่ดิฉันอยู่มั้ย ดิฉันจึงไปสร้างบ้านอีกหลังค่ะ เผื่อจะไว้ใช้พักผ่อนตากอากาศบ้างเป็นครั้งคราว (เขาว่าเศรษฐีจะมีบ้านไว้พักตากอากาศด้วย...อยากเป็นเศรษฐี...อิอิ)

 

ดิฉันได้เรียนรู้ว่า บ้านใหม่หลังนี้สร้างยากพอสมควร ดิฉันต้องขนอิฐ ขนทราย ขนปูน ไปเลือกซื้อวัสดุ อุปกรณ์ในการสร้างบ้านเองเกือบทุกอย่าง เพราะหมู่บ้านนี้ มีแต่โครงบ้านให้ เมื่อสร้างเสร็จไม่พอ ดิฉันต้องไปช้อปปิ้งหาซื้อเฟอร์เจอร์ตกแต่งบ้านเองอีก

 

เมื่อเทียบกับบ้านหลังแรกของดิฉัน ซึ่งเป็นบ้านที่มีผู้รับเหมาก่อสร้างที่แสนจะใจดี ขออะไรก็ได้หมด ไม่มีโยกโย้ ตุกติก แถมยังคอยดูแลหมู่บ้านให้สวยงามสะอาดอยู่เสมอ...แต่บ้านหลังใหม่ ที่ดิฉันต้องก่อสร้างเอง เลือกข้าวของเข้าบ้านเองนั้น ในช่วงแรกดิฉันเหนื่อยและปวดหัวมาก แต่เมื่อดิฉันเริ่มรู้แล้วว่าการสร้างบ้านต้องทำอย่างไร เพราะมีเพื่อนบ้าน กะผู้ใหญ่บ้าน (น่าจะเรียกว่าอย่างนี้นะ) คอยให้คำแนะนำ ดิฉันก็เริ่มสนุกกับการสร้างบ้าน เกิดความรู้สึกท้าทาย ปานประหนึ่งกับการเล่นเกมส์ ที่อยากจะเอาชนะ อยากให้บ้านน่าอยู่...และแล้ว บ้านดิฉันก็สร้างเสร็จแล้วค่ะ ดิฉันภูมิใจกับบ้านที่สร้างด้วยน้ำพักน้ำแรงหลังนี้

 

ดังนั้น ดิฉันจึงอยากจะชวนเพื่อนๆ มวลมิตรที่หมู่บ้านนี้ไปเยี่ยมเยือน และไปสร้างบ้านพักตากอากาศด้วยกันที่หมู่บ้านโน้น เราจะได้พบกันได้ไม่ว่าจะอยู่หมู่บ้านไหนก็ตาม...ซึ่งทั้งสองหมู่บ้านนี้ มีความอบอุ่นไม่แตกต่างกันค่ะ...

 

และภาพข้างล่างนี้ คือ บ้านหลังที่สองของดิฉัน ค่ะ