เตี่ยมักจะเล่าเรื่องลูกนอกไส้ให้พวกเราฟังบ่อยๆ เรื่องของเตี่ยก็ไม่พ้น  ตาแป๊ะคนหนึ่งมีลูกหลายคนแกส่งเสียให้ลูกได้ร่ำเรียนและปลูกเรือนให้อยู่ลูกทุกคนมีครอบครัวที่สุขสมบูรณ์ฐานะมั่นคง  แต่ลูกของตาแป๊ะอีกคนหนึ่งมีฐานะค่อนข้างยากจนเหตุที่เป็นเช่นนี้เพราะเขาเป็นเด็กที่ตาแป๊ะเก็บมาเลี้ยง

           วันหนึ่งตาแป๊ะก็เดินทางไปเยี่ยมลูกๆ เมื่อตาแป๊ะไปถึงบ้านลูกคนไหน  ลูกก็จะถามตาแป๊ะว่า

เตี่ยกินข้าวมาหรือยัง หรือเตี่ยกินข้าวไหม  ตาแป๊ะก็จะตอบว่าเตี่ยกินมาแล้วจากบ้านลูกคนนั้นลูกคนนี้  แล้วแกก็เดินเลยต่อไปจนถึงบ้านของลูกบุญธรรม  ลูกบุญธรรมก็ซักถามและเชิญชวนพร้อมกับยกข้าวปลาอาหารมาให้ตาแป๊ะกิน   ตาแป๊ะกินข้าวอย่างมีความสุข  และบอกกับลูกบุญธรรมว่า

      “ ลื้อเป็นลูกกตัญญู(กตเวทิตา) จริงๆ  อุตส่าห์หาน้ำหาข้าวมาให้อั๊วกิน  ลื้อรู้ไหมตั้งแต่เช้าแล้วอั๊วยังไม่ได้กินข้าวสักเม็ด ”

แล้วนิทานของเตี่ยก็จบลง 

***************************************************

     “ อีเจ้...วันนี้อย่าลืมโทร.ไปหาแม่นะ”  ทันทีที่ฉันเปิดเครื่องรับโทรศัพท์

     “ ทำไมเหรอ ”  ฉันถามกลับไป

    “ นี่ๆ ! ยังทำเป็นไม่รู้....ก็ไอ้พี่ที่บรูไนน่ะสิ....เขาจะโทร.มาด่าเอา …. ทำอย่างกับว่าเป็นลูกคนโตของแม่ยังงั้นแหละ …..เจ้ดูสิเมื่อปีที่แล้วเขาโทร. มาว่าหนูแต่เช้าว่าไม่รู้จักจำวันเกิดของแม่

...ไม่ได้รู้อะไรเลยว่าเขาโทร.คุยกันตอนกลางคืน...หนูก็เถียงเขาไปนะว่ารอกลางคืนก่อน...คราวนี้เป็นเรื่องเลย.....พี่แกด่าเละเลย …..ยังไงเจ้ก็รีบชิงโทร.ไปตัดหน้าเขาให้ได้ก่อนนะ”

      “ เออ! ”  ฉันรับปากน้องสาวแล้ววางสาย

…………………………………..

   

         กรี๊ง!!!!!!! เสียงโทรศัพท์บ้านดังขึ้น.........

      “ สวัสดีค่ะ.....”

      “ เออ! นี่พี่ลีนะ.....วันนี้วันเกิดแม่จำได้หรือเปล่า.....

      “ จำได้ค่ะ พี่กลับมาเมืองไทยหรือคะ ”

      “ เปล่าหรอกพี่จะกลับช่วงสงกรานต์น่ะ...แกโทร.ไปหาแม่แล้วหรือยัง”

      “ แล้วพี่ล่ะโทร.หรือยัง”

      “ ยังเลย....พี่นึกถึงแกขึ้นได้จะถามว่าอยากได้อะไรจากที่นี่ไหมจะซื้อไปฝาก”

      “ ขอบคุณมากค่ะพี่..หนูไม่อยากได้อะไรหรอกค่ะ...พี่เอาชีวิตของพี่อย่างปลอดภัยกลับมาฝากพวกหนู...แค่นี้ก็ดีใจมากแล้วค่ะ...ขอบคุณพี่มากนะคะที่คิดถึงพวกหนูและแม่”

     “ แล้ววันนี้แกอย่าลืมโทร.หาแม่นะ” พี่ลีทิ้งท้ายก่อนวางสาย  จากนั้นฉันรีบต่อสายถึงแม่ทันทีเพื่อชิงดำ

   “ จ๊ะเอ๋! แม่ทายซิใครโทร.มา” บรรดาลูกหลานของแม่มักจะทำเสียงให้ต่างๆ กันไปเพื่อตรวจสอบว่าแม่หรือยายจะจำลูกหลานได้หรือไม่....ถ้าจำไม่ได้ก็มีเฮ...ถูกด่าตามระเบียบฐานหลอกคนแก่ให้งง

     “ สุขสันต์วันเกิดจ้า ”  แค่นี้จริงๆ 

พี่ลีมีอาชีพเป็นลูกจ้างตามโรงกลึงหรือโรงงานแถวหลังสถานีรถไฟเป็นเพื่อนกับพี่ชายคนโตของพวกฉัน   พี่ลีมาเที่ยวหาพี่ชายฉันที่บ้านบางทีก็ได้พบบางทีก็ต้องรอกันนานๆ จนกระทั่งไม่ได้พบกันก็มี  สุดท้ายพี่ลี่ก็ได้เป็นพี่ชายของพวกฉันอีกหนึ่งคน.......ทุกวันพี่ลีจะช่วยสอนการบ้าน สอนหนังสือให้พวกฉันเรียกได้ว่าพวกฉันมีครูสอนพิเศษที่บ้าน...พี่ลีเป็นลูกใครพวกเราไม่มีใครรู้แต่พี่ลีก็รักและนับถือพ่อแม่ของฉันเหมือนกับเป็นพ่อแม่ของตัว......นี่เป็นสาเหตุหนึ่งที่พวกฉันรักและนับถือพี่ลี่เหมือนพี่ชายคนโตรวมทั้งไม่ถือสาหาความเมื่อถูกพี่ลีดุด่าว่ากล่าว

วันนี้พี่ลีอายุจะครบ ๖๐ ปี แล้ว....แม่โทร.มาบอกว่าพี่ลีส่งเงินมาให้แม่และน้องเพื่อนั่งเครื่องบินเข้ากรุงเทพฯ แล้วไปงานแต่งงานหลานชายของแม่  ในขณะที่ลูกแม่หลายๆ คนยังตกลงกันไม่ได้ว่า  จะให้แม่นั่งรถทัวร์ หรือนั่งรถไฟ หรือจะนั่งรถตู้จ้างเหมา  หรือจะรถยนต์ส่วนตัวที่จ้างคนขับไป  ทั้งๆ ที่ลูกแม่ทุกคนก็มีอาชีพและรายได้ไม่น้อยกว่าพี่ลี