ต้องให้แรงเสริมกับเด็กๆบ้าง

เมื่อวันศุกร์เปิดหนังสือราชการจากเขต  แจ้งเรื่องการแข่งขันทักษะทางวิชาการเวียนมาอีกแล้ว  เป็นที่รู้ๆกันว่าที่โรงเรียนจะหาเด็กไปแข่งภาษาอังกฤษยากมากๆ  เพราะนักเรียนกลัวในการทำกิจกรรมหรือข้อแข่งขันที่กำหนดไม่ได้  เพราะเขาคิดว่าภาษาอังกฤษของเขาไม่เก่ง  สู้โรงเรียนอื่นไม่ได้  ดิฉันทั้งจูงใจสารพัด  ว่าถ้าคนเขาคิดแบบหนูหมด  ก็ไม่มีใครไปแข่งนะสิ  เราไปแข่งขันอะไรก็แล้วแต่  ประเด็นสำคัญไม่ใช่อยู่ที่ชัยชนะ  มันอยู่ที่การที่ได้เราได้ร่วมกิจกรรม  ได้ประสบการณ์ที่เราซื้อไม่ได้ต่างหาก  ถึงเราแพ้ก็ไม่เป็นไรเราต้องยอมรับเมื่อมีคนที่เขามีความสามารถมากกว่าเรา  เราก็ดูเขาเป็นตัวอย่างที่การพัฒนาตนเอง  โน้มน้าวจนสามารถรวบรวมสมาชิกไปแข่งจนได้  ทั้งยกตัวอย่างว่าขนาดรุ่นพี่ที่จบไปแล้วยังเคยได้เหรียญทองทักษะการพูดเลย  พี่เขาไม่เคยแข่งแต่เขาพยายามฝึกฝนตนเอง  ดิฉันก็คิดว่าเราต้องให้แรงเสริมกับเด็กๆบ้าง  จึงบอกว่าถ้าทุกคนร่วมมือกัน  ไม่ว่าจะชนะหรือแพ้  ครูจะพาไปทานอาหารฝรั่งอร่อยๆสักมื้อ  เด็กๆค่อยยิ้มออกมาได้  หนูทำไม่ได้ครูอย่าว่าหนูนะ   ดิฉันก็บอกว่า  "มันอยู่ที่หนูพยายามแล้วหรือยังต่างหากละคะ"