ผู้บริหารที่หลงผิด เพราะคิดว่า “จิต” คือ “ใจ”

           ขอเล่าประสบการณ์จริงของผู้บริหาร  2 ประเภท

            ผู้บริหารประเภทแรก รูปลักษณ์ภายนอกดูเป็นคนเก่ง มีความรู้ดี  การแสดงออกดูเป็นนักวิชาการไฟแรง มีอุดมการณ์สูง  ชอบพัฒนางาน ชอบการเปลี่ยนแปลง

แต่ผลสะท้อนในองค์กรที่ออกมา ในองค์กรนั้นเต็มไปด้วยความเดือดร้อน ระส่ำระสาย  บุคลากรอยู่กันอย่างไม่มีความสุข  การทำงานแทนที่จะเป็นการพัฒนา  กลับกลายเป็นว่าการพัฒนานั้นนำสู่การสร้างปัญหา 

            ผู้บริหารประเภทที่สอง รูปลักษณ์ภายนอกดูเป็นคนเรื่อยๆ สบายๆ ดูเหมือนว่าเป็นคนไม่เก่ง  ไม่มีไฟ ไม่มีอุดมการณ์อะไร    แต่องค์กรนั้นก็อยู่กันอย่างมีความสุข   แม้ผลงานไม่โดดเด่น  แต่ก็มีการพัฒนาไปตามปกติ ไม่มีปัญหาใดๆเกิดขึ้นในองค์กร

            จากข้อแตกต่างของผู้บริหารทั้ง 2 ประเภท ที่ผมนำมาจากประสบการณ์จริง   ผมว่าข้อแตกต่างของผู้บริหารทั้งสอง  อยู่ที่  “ใจ” ครับ

            ผู้บริหารประเภทแรก เอาแต่ใจตนเอง  เลยไม่ได้ใจคนอื่น  และในทางตรงกันข้าม  ผู้บริหารประเภทที่สอง  เพราะไม่เอาแต่ใจตนเอง  เลยได้ใจคนอื่น

            ดังนั้น หลักการที่สำคัญที่สุดของการบริหาร ต้องเริ่มต้นที่ การบริหาร  “ใจตนเอง”  ก่อน ก่อนที่จะไปบริหารคนอื่น

            เอาชนะตัวเองให้ได้    ก่อนที่จะเอาชนะคนอื่น  และ เอาชนะคนอื่นให้ได้  ก่อนที่จะเอาชนะงาน

            หลักของการเอาชนะตนเอง  อยู่ที่การเอาชนะ “จิต” ของตนเองให้ได้

            แต่เรื่องที่ยากที่สุดของผู้บริหารบางคน คือ ไปหลงผิดคิดว่า “จิต” คือ “ใจ”    จึงบริหารไปแบบผิดๆ  โดยไม่รู้ตัวเอง  คิดว่าตัวเองทำดี ทำถูกแล้ว

            การแก้ปัญหาของผู้บริหารประภทนี้  คำตอบสุดท้ายอยู่ที่ชื่อของดารานางเอกภาพยนตร์ไทยในอดีต  นั่นคือคุณ....

        “ภาวนา   ชนะจิต”