ช่วง2-3วันนี้ จรลีไปเอ้งเม้งอยู่ริมโขง
ไม่ได้เอาความขมขื่นไปทิ้งแม่โขง ให้มันไหลลงๆไหลลงทะเล..
แต่ใส่หัวโขน..ในฐานะหัวหน้าคณะผู้ประเมินมาตรฐานการศึกษาภายนอกของ สมศ. ในทีมประกอบด้วย
อ.สนอง อิ่มเอม ผู้เชียวชาญด้านอาชีวะศึกษา มือจัดตั้งวิทยาลัยสาระพัดช่าง/วิทยาลัยการอาชีพทั่วประเทศ อ.ภานุ อดกลั้น อาจารย์วิทยาลัยสาธารณะสุขอุดรธานี มือฉมังแม่นยำด้านการประเมิน คุณปรียาภรณ์ โพธิบัณฑิต ตัวแทนจาก สมศ.

เราไปประเมินวิทยาลัยชุมชนมุกดาหาร
ผมนั้นเคยมาประเมินรอบแรกเมื่อ3ปีที่แล้ว เขาคงเห็นแก่หนังเหนียว เลยตั้งให้เป็นประธานคณะประเมินไปสังเกตสภาพจริงรอบด้าน ไปพิจารณาการดำเนินการ เข้าท่าไหม ทำได้ดีไหม ประสบผลประการใด มีอะไรเห็นควรปรับปรุงก็ว่ามา ในการประเมินวิทยาลัยชุมชน เราคุยกันว่านอกจากไปดูว่าเขาทำอย่างไรแล้ว อะไรที่เห็นควรแนะนำแก้ไข เราก็ชี้แนะวิธีทำให้ถูกต้อง เป็นการประเมินแบบช่วยเหลือและพัฒนาวิธีบริหารงานไปในตัว ทีมประเมินมืออาชีพอยู่แล้ว เขาก็ว่าไปตามเนื้อผ้าภายใต้ระเบียบว่าด้วยการประเมิน เห็นอะไร เจออะไร ควรไม่ควรอย่างไร จะเอาอย่างไร? เขาก็จะถามประธาน

ประเด็นนี้ จะเอายังไง
กระผมก็ฟันธงฉับ! จบ
ทุกอย่างเป็นไปด้วยความห่วงใย
ประชาคมวิทยาลัยชุมชนมุกดาหารตั้งใจทำหน้าที่ดีอยู่แล้ว
กรรมการวิทยาลัย กรรมการวิชาการ บุคลากรทุกคน
หลอมรวมใจช่วยกันสร้างเสริมสถาบันการศึกษาแห่งนี้ 

คำว่า”ประเมิน” บรรยากาศมันเป็นอะไรไม่รู้นะ
ส่วนมากผู้ถูกประเมินจะมีความกังวล
ผมจะพยายามคลี่คลายบรรยากาศตรงนี้
อยากให้เกิดความปกติ เป็นกันเอง ให้รู้สึกว่า..ญาติมาเยี่ยมเฉยๆ สบายๆ
แต่ในแววตาก็ปรากฎเครื่องหมาย +!%$&*>????

(นักศึกษาเรียนการใช้และซ่อมคอมพิวเตอร์)

ไปถึงจุดไหนพอทักทายกันแล้ว
ผมก็ขอถ่ายรูปหน่อย
การถ่ายรูปหมู่สร้างบรรยากาศคุ้นเคยได้ฉับพลัน
เปลี่ยนความเคร่งเครียดมาเป็น ยิ้มหวานๆในบัดดล
ผมนึกไปถึงลูกสาวที่บันดาลกล้องให้พ่อ
เจ้าได้บุญมากลูกเอ๋ย เป็นการสร้างกุศลดลใจได้ด้วยรอยยิ้มหน้ากล้อง
ผมก็เล่นบทง่ายๆตามสไตล์คนแซ่เฮอย่างนี้แหละ

หลังจากปลดหยากไย่ออกจากแววตาแล้ว คราวนี้จะไปดูงาน ดูคน ดูกิจกรรมอะไรก็ล้วนเป็นกันเองความเป็นมิตรเป็นญาติเกิดขึ้น เราได้เห็น ได้เรียนรู้สิ่งดีๆมากมาย ชาวอีสานริมฝั่งโขง วัฒนธรรมชนเผ่า ภูไท ชาวโซ่ สะอาด สงบ ปกติสุข เขาให้เกียรติ ให้ความร่วมมือ ให้ความไว้วางใจ ประชาคมมุกดาหาร พูดคุยกับเราอย่างกันเอง มีคำถาม มีข้อเสนอแนะ มีไมตรีจิต บางท่านมาเล่าว่าแอบรู้จักเรา อ่านหนังสือ และบทความ บางคนถือกระดาษเปล่ามาขอลายเซ็น แบบนี้ก็เขินแย่สิครับ เนื้อหาสาระตรงจุดนี้เยอะมาก จนไม่รู้จะประมวลไว้อย่างไรให้กระชับ

ลาก่อนชาววชช.มุกดาหารที่รัก ตามรายการเดิมผมจะไปกินข้าวเย็นกับท่านเล่าฮู เล่าฮูบอกว่าได้ปลาตัวใหญ่จะมาต้มเจี๊ยะฉลองมื้อเย็นกัน ระหว่างนั่งรถมาป้าจุ๋มโทรมาบอกว่า..ประสานกับเลขาหมอแล้ว วันพรุ่งนี้หมอไม่อยู่ ครูบาจะไปเจอหมอได้อย่างไร อ้าว!! ผมควักใบหมอนัดมาดู โธ่!จำวันผิดจริงๆ หมอนัดวันที่31 อิ อิ ผมก็เปลี่ยนแผน360 องศาในบัดเดี๋ยวนั้น โทรไปยกเลิกรายการท่านเล่าฮู ยกเลิกการจองตั๋ว โทรหาเจ้าหนิง ว่างไหม พาพ่อไปโรงพยาบาลหน่อย

เจ้าหนิงบอก..ว่างค่ะ

ให้น้องๆที่โรงพยาบาลค้นใบประวัติไว้ให้แล้ว

ถ้าไม่เกิน2ทุ่ม ส.บ.ม.

อาจารย์จากวชช.มาส่งผมที่โรงแรมตักกสิลา เมืองมหาสารคาม เจ้าหนิงลูกสาวคนสวย แซ่เฮ รับพ่อไปตรวจโลหิตที่โรงพยาบาล แล้วกลับมาทานข้าวเย็นกัน ส่งพ่อขึ้นนอน แล้วหนิงกลับไปรับผลการตรวจฯเอามาให้ คืนก่อนผมนั่งทำPower Poit ทั้งคืน เพื่อเสนอผลสรุปการประเมินภายนอก มาคืนนี้ก็คร๊อกฟี่ๆๆ สิครับ เจ้าหนิงคงมาเคาะประตู อนิจา..ผมหลับลึก สนิท

ตื่นมา 02.45น.
ตายละหว่า..มีเสียงโทรปลุกทางโทรศัพท์ก็ไม่ได้ยินหรอก
นี่ละหนาคนนอกระบบ นอนยาก แต่บทจะหลับก็หลับแบบหายห่วง ไหนๆตื่นมาแล้วก็มานั่งเล่าท้าวความระทดระทวยใจนี่แหละครับ เอาเป็นว่าเช้านี้จะเลี้ยงข้าวก็แล้วกันนะหนิง เจอหน้าจะหัวเราะรึร้องไห้ยังไม่รู้เลย
เฮ้อ! เที่ยวไปประเมินคนอื่น
ตัวเองจะผ่านการประเมินรึเปล่าก็ไม่รู้