ในโลกและชีวิตของผมนั้นไม่เดียวดายนัก เพียงเพราะมีน้องนุ่งยืนหยัดอยู่เคียงข้างอย่างไม่ขาดเขิน

(๑)

 

 

หลังจากวันเสาร์  ผมปล่อยให้ตัวเองได้นอนพักอย่างเต็ม - เช้าวันอาทิตย์  ผมก็หอบหิ้วคนของความรักไปพักผ่อนที่เขื่อนลำปาว  จังหวัดกาฬสินธุ์

 

การไปครั้งนี้  ไม่ได้มีเฉพาะคนในครอบครัวเท่านั้น  หากแต่พ่วงพาน้อง ๆ  ผู้ร่วมชะตากรรมติดสอยห้อยตามกันไปหลายคน  ทั้งคุณก้อง วัฒนพงษ์  พร้อมคู่ชีวิต   น้องนุ อติรุจ  น้องนุ้ย พร้อมคนพิเศษ  ที่เหลือก็เป็นนิสิตที่ทำงานกับผมมายาวนาน  อันได้แก่  เดียร์  เดี่ยว  สมปอง  และเจ้าเล็ก

 

 

(๒)

 

เราเดินทางด้วยรถสองแถวเช่าเหมา   เดิมตั้งใจจะไปกินกุ้งกันที่ทุ่งของเจ้าเดี่ยว  แต่เอาเข้าจริง  ก็ปรับแผนไปนั่งตากอากาศกันที่เขื่อนลำปาว  

 

เจ้าเดี่ยวตระเตรียมเสบียงส่วนหนึ่งไว้อย่างไม่บกพร่อง  ไม่ว่าจะเป็นมะละกอลูกอวบ   ปลานิลตัวอ้วน  กุ้งตัวโตอีกหลายกิโลกรัม   ส่วนคุณแดนไท  ก็ไม่ลืมบทบาทของพี่ใหญ่   เธอตื่นเช้านึ่งข้าวเหนียวหวดใหญ่  พร้อมเนื้อทอดหอม ๆ  และน้ำท่าเป็นเสบียงอย่างไม่ขาดเขิน

 

ผมตั้งใจไว้ตั้งแต่แรกว่า  การไปครั้งนี้  จะเป็นการไปพักผ่อน  ไม่พกเอางานไปถกให้เครียด  ซึ่งก็เชื่อเหลือเกินว่า  หลายคนคงกังขาอยู่บ้างหรอก  เพราะไม่ว่าที่ไหน เวลาใด  ผมก็มักคุยเรื่องงานเสมอ  เรียกได้ว่า  เป็นแบบฉบับของผมโดยแท้ก็ว่าได้

 

ด้วยเหตุเช่นนั้น   ภาพลักษณ์ของผมจึงถูกตีตราประทับอย่างเด่นหรามาตลอดในทำนองว่า  เป็นคนซีเรียส และจริงจังกับงานและชีวิตเอามาก ๆ ...

 

หลายคนที่ไม่คุ้นชินกับผม  เมื่อเข้ามาสัมผัสอย่างผิวเผิน  ถึงกลับกระเด็นกระดอนออกไปอย่างบอบช้ำเลยก็มี   กว่าจะเข้าใจในวิถีของผม  ก็ต้องใช้เวลาอยู่มากโข  จนหลายคนพร่ำเตือนกันเสมอมาว่า  ถ้าจะเข้ามาปรึกษาหารืออะไรกับผม  ก็จงเตรียมตัวเองให้พร้อมมากที่สุดเท่าที่จะทำได้   -  (พร้อมทั้งจิตใจและเนื้องาน)

 

 

(๓)

 

 

ผมเป็นคนตรงไปตรงมา.  เอาความจริงเข้าว่าเป็นหลัก  ความจริงที่ว่านั้น   ก็ประกอบด้วยความจริงแห่งเหตุผล และความจริงอีกประการก็คือ  “ความจริงใจ”  และทั้งปวงนั้น  ก็หมายถึง  การปรารถนาดีอย่างเที่ยงแท้

 

ด้วยเหตุเช่นนี้กระมัง.  ผมจึงรู้สึกเสมอมาว่า  ในโลกและชีวิตของผมนั้นไม่เดียวดายนัก  เพียงเพราะมีน้องนุ่งยืนหยัดอยู่เคียงข้างอย่างไม่ขาดเขิน  ครั้นจำต้องร้องขอให้ใคร ๆ ได้ช่วยเหลือ  ก็ดูประหนึ่งจะมีคนยื่นมือมาร่วมชะตากรรมอยู่บ้าง   โดยไม่ถึงขั้นต้องทำอะไรอย่างโดดเดี่ยวและเดียวดาย

 

 

  

(๔)

 

 

วันนี้.  ผมไม่นำพาเรื่องงานไปพูดคุยกับน้อง ๆ  หากแต่ปล่อยให้แต่ละคนได้สรวลเสเฮฮากันอย่างสนุก  บรรยากาศเสมือนการกิน “ข้าวป่า”  ทั่ว ๆ ไป   เราปูเสื่อใต้ร่มไม้และหันหน้าให้กับท้องน้ำของเขื่อนลำปาว

 

หลายต่อหลายครั้ง   น้องนิสิตส่งกระบวนความมาหยิกหยอกผมเป็นระยะ ๆ ...  และทันที่ที่เขาเห็นรอยยิ้มของผม  เขาก็ไม่วายแซวอย่างดัง ๆ ว่า “บอส..ยิ้มแล้ว...ๆ”  ทำเอาคนอื่น ๆ พลอยได้อมยิ้ม หรือแม้แต่หัวเราะออกมาอย่างชื่นสุข

 

เป็นธรรมดาแหละ.  ผมเป็นคนยิ้มยาก  ชอบทำคิ้วขมวด  ราวกับปวดท้องอยู่ตลอดเวลา   หรือไม่ก็ทำตัวราวกับกำลังแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่า  -

 

ผมพยายามเตือนตนเองตลอดเวลาว่า  วันนี้จะปล่อยให้ชีวิตได้เริงรื่นโดยปราศจากการงานใด ๆ  เพราะวันนี้ตั้งใจแล้วว่า  ยังไงเสีย  ต้องสร้างบรรยากาศการสนทนาให้เป็นเสมือนการบริหารจิตใจ  มิใช่โถมทับเอาเรื่องเครียด ๆ มาสู่วงสนทนา  จนทำให้ใคร ๆ  พลอยกินไม่อิ่ม , นอนไม่หลับ 

 

และที่สำคัญก็คือ  ผมไม่ปรารถนาให้น้องนุ่งในวงสนทนาต้องรู้สึกอึดอัด  และทำตัวเหมือนคนตาบอด  เพราะไม่ต้องการเห็นใบหน้าอันบูดบึ้งของผม 

 

ผมไม่ปรารถนาให้น้อง ๆ  ทำตัวเป็นคนหูหนวก  เพียงเพราะไม่ต้องการรับฟังเรื่องหนัก ๆ  จากผม
ผมไม่ต้องการให้น้อง ๆ  ทำตัวเป็นคนใบ้  เพียงเพราะไม่ต้องการสนทนาใด ๆ กับผม

 

......

 

 

(๕)

 

 

ผมดีใจที่วันแห่งการพักผ่อนร่วมกับน้อง ๆ  ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี.

เราไม่มีเรื่องเครียด ๆ  มารบกวนสมอง   เราเฮฮาพักผ่อนอย่างเริงใจ   กินอิ่มและสนุกกับห้วงเวลาแห่งคุณภาพนั้นอย่างแสนสุข   เป็นประหนึ่งการเติมเต็มพลังชีวิต  เพื่อรองรับการงานที่จะมาเยือนในวันพรุ่งนี้

 

ผมไม่รู้หรอกว่า  การเป็นหัวหน้าที่ดี  หรือพี่ที่ดีต้องทำอย่างไรบ้าง   แต่เท่าที่ผ่านมา  ผมก็แสดงความ “จริงใจ”  ต่อพวกเขาอย่างไม่บิดเบือน  ทั้งในเรื่องการงานและชีวิต  ซึ่งก็เชื่อเหลือเกินว่า  พวกเขารับรู้และเข้าใจในความจริงใจของผมเป็นอย่างดีแล้ว

 

 

(๖)

 

โลกใบนี้เปิดกว้างให้เราเรียนรู้จากความผิดพลาดเสมอ  ..และโลกใบนี้  ก็ไม่เคยลืมเลือนที่จะพร่ำบอกให้เราได้ตระหนักว่า  มนุษย์จำต้องโลดแล่นไปตามบทบาทและสถานะ ...  ในห้องหับแห่งการงาน  ผมอาจดูจริงจังและเคร่งขรึม  ตรงไปตรงมา  แต่ก็ไม่เคยปิดกั้นโอกาสที่จะส่งต่อไปยังน้อง ๆ  ..

 

และหากต้องโบยตีลูกน้อง  ผมก็จะไม่ลังเลที่จะลงแส้เส้นนั้นด้วยตนเอง  พร้อม ๆ กับการเยียวยาบาดแผลของเขาด้วยมือของผมเองด้วยเช่นกัน

เฉกเช่นกับวันนี้  ผมเองก็ยืนยันให้เห็นถึงตัวตนอันแท้จริงในอีกมุมหนึ่งของตัวเองว่า  ยังคงรู้สึกรู้สากับความรื่นเริงของชีวิต  และพร้อมที่จะเป็นกันเองกับทุกคน  เพียงแต่จะเข้มข้นกี่มากน้อยก็ขึ้นอยู่กับกาละ และสถานะนั้น ๆ 

 

ในโลกการทำงานที่เต็มไปด้วยการแข่งขันเช่นนี้   คงไม่มีใครเป็นฮีโร่ที่ไม่มีกองหนุน  เราทุกคนล้วนแล้วแต่ต้องการความเกื้อหนุนจากกันและกันเสมอ   และยิ่งหากหลอมรวมจิตใจเป็นหนึ่งเดียวกันได้  ก็ล้วนแล้วแต่จะก่อเกิดสิ่งดี ๆ  อย่างมหัศจรรย์

 

และผมเองก็เชื่อเสมอมาว่า   ในโลกใบนี้  ไม่มีที่ใดจารึกความงดงามของชีวิตได้อย่างเป็นนิรันดร์  เว้นเสียแต่จะจารึกลงในหัวใจอันบริสุทธิ์ของเราเอง

 

 

 

(๗)

 

วันนี้  เป็นอีกวัน  ที่หัวใจของผมได้จารึกเรื่องราวดี ๆ  เหล่านี้ไว้ในหัวใจอันบริสุทธิ์ของผมเอง 
วันนี้  เป็นวันพักผ่อนที่ปราศจากการงานของชีวิต
วันนี้  เป็นวันพักผ่อนที่สอนให้เราและเราได้เห็นบทบาทและสถานะที่แตกต่างกันไปจากวันอื่น ๆ

วันนี้  เป็นวันพักผ่อนที่เราร่วมกันเติมเต็มพลังชีวิต  เพื่อรอรับมือกับวันพรุ่งนี้ .  

วันนี้  เป็นวันที่หัวใจของผมได้ยิ้มและยิ้มมากกว่าวันอื่น ๆ .....