วันหนึ่ง..ฉันก็นึกสนุกลุกขึ้นมาวาดภาพโดยใช้โปรแกรม paint    แล้วพอวาดเสร็จก็นึกขำกับฝีมือของตัวเอง    รีบส่งแนบไฟล์ไปอวดพี่สาวคนสวย   <คลิก>

 

รูปฉัน..

 

นี่ก็ฉัน..

พี่คนสวย

และ ฉันกับเธอ

 

พอเธอได้เห็นก็ขำใหญ่  บอกว่า "รู้อะไรไหม?.. นั่นล่ะ  ต้อมเป็นแบบนั้นจริงๆ"    และเธอสัญญาว่าจะลองใช้เจ้าโปรแกรม paint ดูบ้าง   และผ่านไปได้ไม่กี่วัน..เธอก็ส่งภาพของเธอมาให้ฉันดู   เธอบอกว่า "ภาพที่พี่ส่งมาให้นั้น  ทุกภาพเกิดขึ้นเป็นภาพที่ไม่ได้มีร่างใดๆ ในหัวเลย   มันเกิดขึ้นได้เองจากเส้นแรก และจากนั้นจินตนาการก็เกิดขึ้น   พี่ไม่เคยได้ฝึกมาจากไหน   ก็เห็นของต้อมเป็นครั้งแรกในวันนั้นก็จึงอยากลองทำดูบ้าง   น้องเลขาของพี่บอกว่ามีโปรแกรมนี้ค่ะ   แค่นั้นเอง..   จากนั้นพี่ก็ลองร่างเส้นแรกขึ้นมา   ตอนนี้พี่ก็พอจะเข้าใจขึ้นมานิดหน่อยว่าโปรแกรมนี้ทำอะไรได้บ้าง"

ภาพที่ฉันโปรดปรานนักหนา

มันดูเหมือนภาพวาดสีน้ำมันบนผืนผ้าใบมากกว่าจะทำได้เองในโปรแกรม paint นะ  ฉันว่า...

 

เกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น....   ฉันงอนพี่สาวคนสวย    ก็ดูสิ..พี่คนสวยเป็นใครกันแน่???????   ก็พอจะรู้ว่าพี่ชอบงานของ Monet, Manet, Vangoh, Sisley และศิลปินมากมาย   แต่พี่คงจะไม่ได้มีฝีมือขนาดนี้   และนี่อะไรกัน???????   ทั้งลายเส้นและความรู้สึก    ทั้งการจัดวางองค์ประกอบ  

ฉันไม่คุยกับพี่สาวคนสวยจนกระทั่งเธอสงสัยว่าทำไมฉันถึงดูเงียบๆ ไป   ฉันกลับบอกเธอไปว่า.. "ต้อมไม่รู้จักพี่เลยสักนิด   พี่เป็นใครกันแน่?"   ก็ดูครั้งแรกของฉันกับครั้งแรกของเธอสิ   ทำไมของฉันมันดูเป็นเพียงแค่ลายเส้นธรรมดา   แต่ของเธอกลับเหมือนงานของศิลปินเลย    งอน++   กระทั่งเธอบอกว่า.. "พี่เองก็วาดอย่างที่ต้อมวาดไม่ได้นะคะ   ลายเส้นที่มีความน่ารักแบบนั้น"    ที่ฉันงอนก็เพราะรู้สึกว่าพี่เก่งจัง และทำไมพี่ไม่เคยบอกฉันว่าพี่วาดรูปได้สวย    มันทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองนั้นแตกต่างไปจากพี่ที่ทั้งสวย ทั้งเก่ง    แต่..ถึงอย่างไร ฉันก็มีความสุขทุกครั้งที่ได้พูดคุยกับพี่   ก็พี่เป็นพี่สาวที่อยู่กับฉันมาโดยตลอดระยะเวลาสองปี    ทั้งๆ ที่เราก็คุยกันเพียงตัวอักษร   ทั้งๆ ที่เราก็เคยเจอกันเพียงแค่ครั้งเดียว    หากแต่ในทุกวัน..เรื่องราวที่เกิดขึ้นนั้นก็เสมือนเกิดขึ้นได้จริงๆ   พี่ว่าพี่รู้สึกเหมือนฉันเป็นน้องน้อยตัวอ้วนกลมแสนซนที่ชอบวิ่งเข้ามานอนหนุนตักอุ่นๆ    หรือตอนงอแง-ร้องไห้ ก็ป้ายน้ำตาป้อยๆ   พอหายขุ่นใจก็วิ่งปร๋อออกไปวิ่งเล่น ร่าเริงแจ่มใสขึ้นมาเชียว   หรือเวลาหงุดหงิดกันก็คล้ายเราสะบัดกันไปสะบัดกันมา    พี่ออกจะนิ่งๆ มาและฉันก็นิ่งๆ เย็นๆ กลับไปเหมือนกัน    ยิ่งเมื่อไหร่ที่มีอาการ "เชอะ" ขึ้นมาล่ะก็ speak English กันเลย  

ค่ะ  พอดีเมื่อวานพี่คนสวยติดประชุม   ฉันก็เลยกลับไปเปิดเมล์เก่าๆ อ่านดู   และพอเห็นภาพของพี่ก็เลยนึกอยากนำมาเล่าและนำมาฝากกัน   เผื่อจะมีพี่ๆ คนไหนสนใจลุกขึ้นมาปล้ำกับเจ้าโปรแกรม paint บ้าง  ^^

ป.ล. ใครอยากอ่านหนังสือของเรา (พี่คนสวยกับน้องกะเหรี่ยง) ก็ช่วยไปเร่งท่านพี่ขจิตให้ตรวจการบ้านให้เสร็จเร็วๆ หน่อย  อิอิ   คาดว่าไม่เกินเดือนหน้านี้แน่นอนค่ะ   ที่จะได้อ่าน love letter ฉบับพี่กับน้อง   ^^

*************************************************************

พี่สาวคนสวยฝากบอก >>

เขียนถึงต้อมเสร็จก็วิ่งเข้าประชุม   เรื่องการประชุมใหญ่พร่งนี้ล่ะค่ะ   เสร็จก็เกือบบ่ายโมงออกไปทานอาหารกัน   กลับมาถึงก็ งก งก    เรื่องงานค่ะไม่ใช่เรื่องเงิน   พี่ก็ชอบมากๆ ที่ต้อมมีรายการพี่น้องชวนวาดรูปน่ะ   เพื่อนๆ พี่ๆ ต้อมก็เพลินกันเลย
 
รูปที่พี่จ๊ะทำมาให้นั้นน่ะ   น่ารักดี น่ารักมากเชียว   ต้อมลองกลับไปดูสิคะ   เป็นรูปที่มีอารมณ์  แสดงอารมณ์ออกมาได้..แม้เพียงไม่กี่เส้น   และเธอสลับที่ให้หน่อยก็ได้อีกอารมณ์ที่สมบูรณ์จริงๆ นะคะ   อารมณ์ที่พี่โอ๋ๆๆๆ น้องน่ะ   พี่ฝากชื่นชมเธอด้วยนะคะ   และที่สำคัญฝากขอบคุณทุกท่านที่ให้กำลังใจชมรูปที่พี่วาดด้วย   เพราะต้อมแท้ๆ พี่เลยหน้าบานไปด้วยเลย    ขอบคุณ

ค่ะ

 Dontcry

รูปนี้ "โอ๋ๆๆ น้อง" ..ฝีมือพี่คนนี้  P  ดาวลูกไก่ ชื่นชมยินดี