เมื่อวานเผลอตัวครับ หลังจากกลับจากปัตตานี ตั้งใจว่าวันนี้จะไปทำงานสักครึ่งวัน (แฮะๆ อย่าสงสัยนะครับว่า ใครเขาจะทำงานวันอาทิตย์ เพราะที่ มอย.วันทำงานหลักคือ อาทิตย์ถึงพฤหัสครับ หยุดศุกร์ เสาร์) ปรากฏช่วงหัวค่ำ เข้าเช็คเมล ก็เห็นเมลเก่าฉบับหนึ่ง แล้วก็เลยได้ข้อสรุปครับว่า ไม่ไปดีกว่า อดใจให้ดูดีกว่านี้หน่อย แล้วก็เลยคิดไปถึงวันศุกร์ โทรไปหาท่านรองอธิการฝ่ายแผน ท่านก็เตือนว่า ไม่ต้องรีบไปทำงานหรอก พักให้ดีก่อน (ท่านเห็นผมไปประชุมวันอาคารที่ผ่านมา)

เรื่องอาการผมตอนนี้ถ้ามองผิวเผย ผมว่า มันดีขึ้นเกินครึ่งแล้วครับ ผมคิดว่าจะแย่กว่านี้ ก็เลยคิดว่า นี้ก็ดีมากแล้วครับ (อัลฮัมดุลิลลาห์) จนบางทีมันเผลอใจ ลืมตัวอยากลุยงานเต็มร้อยแล้วครับ (ฮิฮิ เฉพาะงานที่บ้านก็ยังเคลียร์ไม่เสร็จครับ จะไปหาเพิ่มที่ทำงานอีก)

หลายวันก่อนผมเมลผ่านทางเว็บ g2k ไปขอความรู้จากหมอเจ๊ คนสวย แห่งรพ.กระบี่ครับ เนื่องจากตอนนั้นขาบวมมาก แล้วผมก็ตั้งใจจะเร่งงานให้เสร็จเลยเมลไปถามหมอดูว่าจะทำไงให้มันหายบวมได้เร็วที่สุด โดยผมเล่าให้คุณหมอฟังวิธีคิดแก้ปัญหาอาการบวมของผม ปรากฏส่วนใหญ่ถือได้ว่า ผิดวิธีครับ ผมก็เลยขออนุญาตคุณหมอมาเล่าสู่กันฟังครับ เพื่อเรียนรู้ระหว่างกัน

เอาประเด็นที่ทำให้ขาเจ็บบวมก่อนนะครับ คุณหมอเจ๊ ได้คำแนะนำไว้ว่า

- การห้อยขานานของอาจารย์นะค่ะ ทำให้ระบบไหลเวียนเลือดดำกลับมาฟอกใหม่ทำงานได้ไม่ดี

- การไหลเวียนของน้ำเหลืองไม่ดีไปด้วย จึงทำให้เกิดการคั่งของน้ำเหลืองแล้วเห็นบวมค่ะ

- ข้อมูลนี้แสดงว่า ส่วนต้นทางของเส้นยังมีการอักเสบอยู่นะค่ะ อาจารย์จึงไม่ควรไปออกแรงซึ่งทำให้เพิ่มการอักเสบตรงต้นเรื่อง คือ บริเวณสะโพก ถึงแม้จะไม่มีการเจ็บ

- การไม่มีอาการเจ็บ ไม่ได้แปลว่า ข้างในไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงนะค่ะ

จริงๆ วันนี้ตั้งใจจะไปทำงานแล้วครับ แต่พอกลับมาอ่านเมลนี้ทบทวน พอเจอบรรทัดข้างบนนี้ ทำให้เปลี่ยนใจ สำนึกตัวได้ว่า ไม่ต้องไปก่อนนะดีที่สุดแล้ว

ผมได้ถามล่วงหน้าคุณหมอไปว่า ถ้าผมจะใช้วิธีการประคบหรือถ้าเจลร้อนเพื่อลดอาการบวมกับขาที่กระดูกหักได้มัยครับ

คุณหมอก็ตอบว่า

 

- ถ้าแค่ประคบอย่างเดียว ไม่มีการยกงอ หรือ จับเข่าเคลื่อนไหว สามารถทำได้ค่ะ แต่ไม่ช่วยให้ที่บวมยุบค่ะ

- เสนอแนะให้นั่งยืดขาบนอะไรก็ได้ เสมอเข่า เพื่อไม่ห้อยให้เกิดอาการบวมค่ะ และเวลานอนให้ยกขาข้างนี้สูง โดยปลายเท้าจะยกสูงกว่าระดับหัวเข่า ( ขาเหยียดตรงและชันขึ้นด้วยมุมไม่เกิน 30 องศา)

ซึ่งคำตอบที่ชัดที่สุด คือ วิธีการเดิมที่ใช้อยู่นะถูกต้องที่สุด คอ นั่งยืดขา ในลักษณะยกขึ้น ซึ่งมันเป็นท่านั่งที่ทำงานยากลำบากที่สุด

ได้อ่านเมลฉบับนี้รอบที่สองก็ช่วยเตือนสติผม (คนที่ชอบลืมตัว ลืมเจ็บเป็นประจำ) อีกรอบหนึ่งครับว่า พักก่อน รอบนี้พักนานๆ ก็ไม่มีใครว่าอะไรหรอก

วันนี้แทนที่ผมจะแต่งตัวไปทำงาน ผมเลยนั่งนอนอยู่บนเตียงครับ ทำงานได้บ้างแต่ไม่มากเนื่องจากมันเมื่อย

พอใกล้เที่ยงมีเหตุการณ์ทำให้รู้สึกดีหน่อยครับ เพราะมีทีมอาจารย์กลุ่มหนึ่งเอาโครงการวิจัยของพวกเขามาให้ผมดูให้ ก็เห็นแค่หัวข้อ ผมก็ไม่ดูที่อื่นแล้วครับ ถามกลับไปเลย ปรากฏไม่มีคำตอบครับ เลยต้องช่วยกันคิดคำตอบที่ดูที่สุด จากนั้นก็ฝากกลับไปแก้ไขแล้วค่อยมาคุยกันใหม่ แค่นี้ก็รู้สึกว่าได้ทำงานแล้วครับวันนี้ (ฮือ สบายใจหน่อย)

ตอนนี้ผมพักฟื้นกลางวันครับ พออาทิตย์ตกดินก็ขอห้อยขานั่งทำงานสักสามสี่ชั่วโมงครับ แล้วค่อยเข้านอนในท่าขาไม่ติดดิน ฮาฮา ไม่ได้หยิ่งนะครับ แต่ยอมรับว่า ลืมตัวเป็นบางโอกาส