เวลาแห่งชีวิต

      

 "ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย คน๕จำพวกนี้ย่อมหลับน้อย

ตื่นมากในราตรี ๕จำพวกเป็นไฉน? คือ

สตรีผู้มุ่งคิดถึงบุรุษ ๑

บุรุษผู้มุ่งคิดถึงสตรี ๑

โจรผู้มุ่งคิดลักทรัพย์ ๑

พระราชาผู้ทรงบำเพ็ญพระราชกรณียกิจ ๑

ภิกษุผู้มุ่งคิดถึงธรรมที่ปราศจากสังโยชน์ ๑

(สังโยชน์=กิเลสเครื่องร้อยรัดคนไว้กับวัฏฏสงสาร )

คน ๕จำพวกนี้แล ย่อมหลับน้อยตื่นมากในราตรี"

 

(พระไตรปิฎกเล่มที่ ๒๒ข้อ ๑๓๗ )

ทุกวันแต่ละคนมีเวลาใหม่เอี่ยมเท่ากัน คือ๒๔ชั่วโมงหรือ

๑,๔๔๐นาที หรือ๘๖,๔๐๐นาที

แต่ละวินาทีที่ได้เพิ่มจากการหลับพักผ่อนน้อยลงของผู้ที่ใฝ่ใจในกาม

หรือผู้ที่มุ่งเบียดเบียนผู้อื่น กลับเป็นวินาทีที่ยืดวัฏฏสงสารให้ยาวนานออกไป

 

 

แต่ในวินาทีเดียวกันนั่นเอง กลับเป็นวินาทีบุญของผู้เสียสละบำเพ็ญประโยชน์

เพื่อผู้อื่น หรือเป็นวินาทีธรรมของผู้มุ่งมั่นแน่วแน่ในการชำระถ่ายถอนกิเลส

เวลามีความหมายยิ่งนักสำหรับผู้รู้คุณค่าเวลาชีวิต ที่มีสิทธิ์กลับสู่เชิงตะกอน

ทุกคนทุกขณะทุกวินาที

ขอให้วันเวลาที่ทุกคนมีเหลืออยู่จงเป็นไปเพื่อประโยชน์เพื่อความสุขแก่ตน

แก่ท่านและชาติศาสนาพระมหากษัตริย์เทอญ..เจริญธรรมนำสุข