เมื่อคืน..

ลังเลอยู่ตั้งนาน  ก่อนที่จะหยิบกระเป๋าผ้าสีฟ้าสดสวยออกมา

เป็นใบที่ตั้งใจจะปักชื่อของเราสองคน แล้วส่งไปให้เธอตั้งนานแล้ว

ก็เธอเคยบอกว่าอยากได้เป็นถุงใส่แว่นตานี่นา

"สงสัยจะได้ชาติหน้าน่ะ  ถ้ารอให้ทำอะไรเพื่อพี่"  เธอตัดพ้อ

"หน่าๆๆ เชื่อสิ  รออารมณ์ศิลปินก่อนน๊า  สัญญานะคะ  ไม่เคยผิดสัญญาด้วยล่ะ"

กระเป๋าสีสวยวางอยู่บนมือ

เข็มเล่มเล็กๆ ที่ร้อยด้ายสีชมพูค่อยๆ ปักไปตามอารมณ์ของคนทำ

ด้วยความไม่ชำนาญ .. เข็มแทงนิ้วสองครั้งให้เลือดได้หยดซึมออกมา

แต่ความเจ็บปวดที่ปลายนิ้วก็ยังไม่เท่ากับความรู้สึกเจ็บแปลบที่เกิดขึ้นใน "หัวใจ"

อยากจะทำให้เสร็จในคืนนี้  โดยที่ไม่ต้องรอให้วันพรุ่งนี้มาถึง

ไม่อยากรอเวลาอีกแล้ว..

เพราะฉันไม่เชื่อเรื่องของวันพรุ่งนี้อีกต่อไป

วันพรุ่งนี้ของฉันจะมีอะไรให้น่าจดจำ

นอกจากความรักที่ว่างเปล่า

เมื่อเวลาผ่านไป .. กระเป๋าใบน้อยก็เสร็จสมบูรณ์

ชื่อของเธอปักอยู่บนนั้น..ตัวหนังสือสีชมพูบนกระเป๋าสีฟ้าใบสวย

ฉันหยิบผลงานของตัวเองขึ้นมาดูครั้งแล้วครั้งเล่า

ชื่อเธอที่โย้เย้บนกระเป๋าทำเอาฉันเผลออมยิ้ม พร้อมๆ กับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม

ฉันทำให้เธอได้เท่านี้เอง

แต่มันคงสายไปสำหรับฉัน .. สำหรับเรา ..

สิ่งที่ฉันเข้าใจมาโดยตลอด ก็คือความรักเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งได้

ฉันพยายามทำทุกอย่าง

เพื่อความรักแล้ว ฉันยอมเปลี่ยนแปลงตัวเอง

เพราะอยากเป็นคนดีที่คู่ควรกับเธอ

จนกระทั่งวันที่เธอเดินจากไป .. ความรักก็หลุดลอยไปต่อหน้าต่อตา

ฉันได้แต่ยืนเคว้งคว้างไร้ถ้อยคำใดๆ

ของขวัญที่ดีที่สุดที่ฉันจะมอบให้เธอ ก็คือ "อิสรภาพ"

เมื่อวิถีแห่งวงโคจรพัดพาให้เราสองคนมาเจอกันในช่วงวันเวลาหนึ่ง

ตอนนี้ .. คงถึงเวลาที่เราต่างคนต่างก็ต้องออกเดินทางอีกครั้ง

เสียงเพลง "ความเจ็บปวด" ของนักร้องสาวนามปาล์มมี่ แว่วมาจากที่ไหนสักแห่ง

"จะอยู่เพื่อเรียนรู้ความเจ็บปวด

จะฝืนเดินต่อไปแม้ไร้เรี่ยวแรง

และคงมีสักวันหนึ่งที่ฉันจะเข้มแข็ง

ถึงแม้ไม่รู้ว่าต้องนานสักเท่าไร

และคงมีที่สักวันหนึ่ง ฉันจะเข้มแข็ง

ถึงแม้ไม่รู้ว่าต้องนาน .. สักเท่าไร"

 

จาก หนังสือทำมือเล่มสาม..แค่ได้เคยรักกัน  ฉันก็พอใจ

ป.ล.  พี่จ๊ะ P คิดไม่ถึงล่ะสิ  ว่าน้องจ๊ะจะเขียนหวาน-เศร้า  ^^  บทหลังๆ นี้ไม่มีในที่ๆ เคยเอาไปโพสให้อ่านนะ   ให้มาอ่านในนี้ก็แล้วกัน..  "ของขวัญ" เป็นตอนจบของเล่มนะ   พรุ่งนี้จะเอาบทส่งท้ายมาลงจ๊ะ

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

เพลง : ความเจ็บปวด

อัลบั้ม : Beautiful Ride

ศิลปิน : ปาล์มมี่

ใคร..คนที่เคยรู้ใจ   รอยยิ้มที่เคยรู้จัก
กำลังจะหายลับไปทุกที

คำพูดที่ซึ้งใจ   ที่เคยว่ารักมากมาย
ไม่มีอีกแล้วนับจากนี้

แต่คนจะไปก็ต้องไป
รักเท่าไหร่แต่ฉันคงทำได้เท่านี้

ได้แต่ยินยอมรับความเจ็บปวด
และฉันจะอดทนแม้แทบขาดใจ
ไม่อาจจะวิ่งหนีความจริงที่มันโหดร้าย
จะพร้อม จะยอมเข้าใจความเปลี่ยนแปลง

จะอยู่เพื่อเรียนรู้ความเจ็บปวด
จะฝืนเดินต่อไปแม้ไร้เรี่ยวแรง
และคงมีที่สักวันหนึ่งฉันจะเข้มแข็ง
ถึงแม้ไม่รู้ต้องนานสักเท่าไร

เธอ เธอเคยเป็นทุกสิ่ง
จะขอขอบคุณทุกอย่าง   ที่เคยให้ฉันจนวันนี้

แต่คนจะไปก็ต้องไป
รักเท่าไหร่แต่ฉันคงทำได้เท่านี้

ได้แต่ยินยอมรับความเจ็บปวด
และฉันจะอดทนแม้แทบขาดใจ
ไม่อาจจะวิ่งหนีความจริงที่มันโหดร้าย
จะพร้อมจะยอมเข้าใจความเปลี่ยนแปลง

จะอยู่เพื่อเรียนรู้ความเจ็บปวด
จะฝืนเดินต่อไปแม้ไร้เรี่ยวแรง
และคงมีที่สักวันหนึ่งฉันจะเข้มแข็ง
ถึงแม้ไม่รู้ต้องนานซักเท่าไร

และคงมีที่สักวันหนึ่งฉันจะเข้มแข็ง
ถึงแม้ไม่รู้ต้องนาน..ซักเท่าไร