สวัสดีค่ะท่านผู้อ่านทุกท่าน ตอนนี้คุณกำลังจะได้อ่านเรื่องราวการเข้าค่ายภาษาอังกฤษที่ท่านอาจารย์ขจิตเป็นวิทยากรเอก อิอิ ตอนแรกที่ได้พบกับท่าน ดูว่าท่านเป็นคนสนุกสนานมีอารมณ์ขันอยู่เสมอ แต่บางทีก็มุกไม่ฮาพากันเครียด อาจารย็สอนร้องเพลง เต้น และภาษาอังกฤษจากการเล่นเกม
สามวันที่ผ่านมาต่างเต็มไปด้วยรอยยิ้ม และน้ำตาในตอนท้าย การทำกิจกรรมไม่สนุกเท่าที่ควร เพราะว่าขาของดิฉันมันเดี้ยงไป เลยทำกิจกรรมร่วมกับเพื่อน ๆ ได้ไม่มากนัก ในการเข้าค่ายครั้งนี้มีการใช้แต้มและคะแนนจากการแสดงละครด้วย ตอนแรกกลุ่ม8ของดิฉันก็ยังคงพอจะบ๊วยอยู่ แต่ว่าอาจารย์ที่มาจากฟิลิปปินส์ ได้ให้คะแนนกลุ่มดิฉันมากหน่อย เลยทำไห้ได้เป็นที่ 1 ขึ้นมาได้ รูปกลุ่มดูได้จากบันทึกของอาจารย์ขจิตนะค่ะ กระต่ายมีฟันที่คล้ายมากเลยค่ะ(เหยินนั้นเอง) และเต่าเราก็ใช้ผ้าห่มยัดในเลื้อ ทำท่าทางให้เชื่องช้า และการใช้ฝาหม้อทำเป็นใบไม้ที่พัดให้มาลมและทำให้กระต่ายหลับนั้นเอง ตอนเช้าของการออกกำลังกาย มีการเต้น รถไฟยางบวมด้วย อย่างสงสัยกันนะค่ะ ว่ารถไฟมีล้อด้วยเหรอ ความจริงแล้วมันไม่มีหรอกค่ะ เพียงแต่ว่าเราเล่นรถไฟกัน แล้วที่นี้อาจารย์พละบอกว่ารถไฟคันนี้ทำไมไม่วิ่ง รุ่นน้องเลยบอกว่ารถมันยางแห้ง เลยต้องแวะสูบยางกันนิดหน่อย
เอาไว้คราวหน้ามาเล่าให้ละเอียดในเรื่องต่าง ๆ ใหม่นะค่ะ พอดี พ่อหนูเรียกแล้วค่ะ เจอกันใหม่คราวหน้านะค่ะ
ดีมาก เขียนบันทึกได้ดีแล้ว ว่างเขียนอีกนะ จะมาอ่านบ่อยๆ
สวัสดีค่ะ
* เริ่มเขียนให้อ่านได้สนุกแล้ว
* ช่วยขยายตัวอักษรให้ใหญ่อีกหน่อย...และเท่าๆ กัน
นายประจักษ์
อาจารย์ค่ะ เอาไว้หนูจะเขียนบ่อย ๆ ค่ะ ขอบคุรมากนะค่ะที่จะติดตาม ขอบคุณอีกครั้งค่ะ