16 มิถุนายน เมื่อคืนเข้านอนกันเร็วทุกคน เร็วในที่นี้คือ นอนกันก่อนเที่ยงคืนเล็กน้อยนะค่ะ พ่อครูนั้นตื่นมาหลังจากสาวๆเข้านอนกันแล้ว น้องอ้อมเล่าในตอนเช้าว่า เมื่อคืนหลับสนิทกว่าทุกคืนเลยค่ะ ฉันตื่นมาตอนเช้า หลายคนจัดเก็บที่นอนข้าวของเรียบร้อยกันแล้ว เอ๋! นี่ใจคอสาวๆจะเดินทางกันแต่เช้าเลยเหรอ ฉันมีเรื่องที่อยากเรียนรู้จากพ่อครูอยู่หนา
พากันลงมาชั้นล่าง ป้าศรีไปทำกับข้าวมากินเช้ากัน คนชอบวิ่งมาสมทบสายนิดหน่อย กินเช้ากันแล้ว น้องโสก็สอนน้องอี่เขียนบันทึกแต่ไม่สำเร็จในขั้นตอนของการขอ e-mail ค่ะ ไม่สำเร็จเพราะพ่อครูเรียกถามกันว่า จะทำอะไรต่อดีวันนี้ ฉันก็เลยบอกว่า ต้องงดไปพนมรุ้งเพราะวันนี้จะกลับกันแล้วในช่วงเย็นหน่อย แผนเลยเปลี่ยนว่านั่งคุยกันที่บ้าน กินเที่ยงแล้วบ่ายๆค่อยออกเดินทางกัน
ฉันสะท้อนประเด็นเกี่ยวกับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นขึ้นมาพูดคุยกับทีมจากกระบี่ เพื่อให้สาวๆได้แลกเปลี่ยนกับคนชอบวิ่งทำความเข้าใจเกี่ยวกับภารกิจของอปท. ได้ความรู้มากมาย ฉันไม่แน่ใจหรอกว่า สาวๆจะเก็บข้อมูลไปได้ทั้งหมดแค่ไหน แต่อย่างน้อยก็จะทำให้เขารอบคอบขึ้นก่อนตัดสินใจในเรื่องของการทำงานสาธารณสุขภายใต้โครงการ 30 บาทที่มีหลายเรื่องมาที่ทำให้ระบบงานสาธารณสุขเปลี่ยนแปลงไปอย่างก้าวกระโดด เพราะการตัดสินใจในวันนี้จะส่งผลต่อเขาเองในวันหน้าด้วย คุยเรื่องอปท.ไปแล้ว ก็ผันมาคุยกันต่อเรื่องของมูลนิธิสวนป่าค่ะ ฉันได้ข้อมูลมาสำหรับเรียนปรึกษาเจ้านายเพื่อขอไฟเขียวในการทำงานบางเรื่องที่ใจอยากทำ ถือว่าเป็นการบอกกล่าวเพื่อโยนหินถามทางว่า จะมีอุปสรรคอะไรมากน้อยที่จะทำงานอย่างที่ใจอยากทำค่ะ
ราวบ่าย 2 โมง ทีมกระบี่ก็เดินทางออกจากสวนป่าค่ะ ไม่อยากจากมาเลยค่ะ แต่ก็ต้องมา คนชอบวิ่งรั้งอยู่กับพ่อครูเป็นคนสุดท้าย ด้วยรอเวลาเข้ากทม.ช่วงเย็น การเดินทางจากสวนป่าเข้ากทม.ราบรื่นค่ะ มีหลงทางเล็กน้อยตรงช่วงปักธงชัย เราแวะกินข้าวเย็นแถวสระบุรี ระหว่างกินข้าว ฉันสัมภาษณ์บ่าวรอนว่า มาสวนป่าแล้วรู้สึกอย่างไร น้องเขาตอบว่า ผมชอบจังครับ ทึ่งมากตอนที่เห็นภาพ ป้าหาไข่ ไม่มีไข่ แล้วป้าหิ้วตะกร้าไปในป่า สักครู่ ก็กลับมาพร้อมทั้งในตะกร้ามีไข่มาด้วยโดยไม่ต้องเข้าไปตลาดเพื่อซื้อหามา บ่าวรอนบอกว่า ชอบมากที่เห็นภาพนี้ และภาพที่เขาไปสังเกตทำให้เขาได้คิดว่า เขาจะกลับไปจัดการกับชีวิตที่บ้านต่ออย่างไร เขาบอกฉันว่า อย่างแรกที่ตั้งใจจะกลับไปทำทันที คือ การทำเตาไว้ใช้ถ่านไฟฟืนแบบที่เห็นที่สวนป่าค่ะ เพราะที่บ้านเขามีเศษไม้ยางอยู่มากมายรอบบ้าน ฉันถามเขาว่า ถ้าชวนมาสวนป่าอีกจะมาไหม เขาตอบกลับทันทีว่า มาแน่นอนเลยครับ เห็นมั๊ยค่ะว่า สวนป่านั้นมีมนตรา ไม่ต้องจัดกิจกรรมเฮฮาศาสตร์คนที่มาก็ยังติดใจเลยค่ะ
ช่วงเดินทางเข้ากทม. ระหว่างอยุธยา-กทม. บ่าวรอนพาหลงทางอีก คราวนี้หลงลึกเข้าไปใจกลางกรุง ฉันแนะทางให้จนออกมาทางสุพรรณบุรีได้แล้ว ก็ยังพาหลงต่ออีก เราหลงวนไปมาในสุพรรณบุรีอยู่ราว 2 ชั่วโมงเห็นจะได้ จากที่ตั้งใจว่าจะขับยาวจากกทม.ไปนอนค้างที่ประจวบ คืนนี้กว่าจะหาทางวิ่งเข้าถนนเพชรเกษมได้ก็เป็นเวลาเกือบเที่ยงคืน เราต้องเปลี่ยนแผน สมาชิกโหวตกันว่า ไม่แวะค้างคืนโรงแรมแล้วละ เอาเป็นว่าบ่าวรอนขับได้ถึงไหนแวะนอนที่นั่นก็แล้วกัน ให้แวะจอดนอนที่ปั๊ม นอนกันในรถนี่แหละ ตกลงกันแล้ว เวลาใครง่วงก็นอนกันไปทีละคน 2 คน ฉันคอยระวังดูบ่าวรอนไม่ให้ฝืนขับ ที่ไหนได้น้องเล่นกินกาแฟเข้าไปจนตาค้างนอนไม่หลับ เลยไม่ยอมจอดพักซะนี่ จนต้องบังคับว่าให้จอดพักก่อน เฮ้อ! ในที่สุด คนนั่งแพ้คนขับ หลับไปตอนไหนไม่รู้ คนขับแอบจอดพักได้ไม่นาน ก็ขับต่อพาเราถึงกระบี่เลยค่ะ ตกลงว่าน้องเขาขับรถตียาวจากสวนป่าถึงกระบี่รวดเดียวเลยละค่ะ ฉันว่าเราโชคดีที่ไม่เกิดอุบัติเหตุ อะไรระหว่างทางค่ะ เราถึงบ้านกันเวลาบ่าย 2 โมง 17 มิถุนายน ค่ะ รวมเวลาเดินทาง 24 ชั่วโมงพอดีค่ะ นับว่าเป็นการเดินทางด้วยรถที่ทรหดมาก แล้วการใช้เวลาเดินทางมันเหมือนบินไปบางประเทศเลยนะค่ะนี่
พี่บ่าวรอน คนที่ผมเจอที่ สถาบันฯ นะครับ น่าเป็นห่วงครับ เพราะการขับรถระยะทางไกลขนาดนั้นน่าจะมีสองคนสลับกัน
ช่วงสงกรานต์ที่ผ่านมาผมเคยขับรถยนต์ระยะทางยาวจาก ปาย แม่ฮ่องสอน ถึง ลพบุรี โดยไม่พัก เหนื่อย + ล้ามาก กลางคืนหลับแบบน็อคเลยครับ
ผมคิดว่าหากจะเดินทางมาลักษณะเดิมอีกครั้ง หมอเจ๊คงต้องมีคนขับรถคู่กับพี่บ่าวรอน อีกสักคนนะครับ...ป้องกันไว้ดีกว่าครับผม
เป็นห่วงมากครับ
:)
ดีจังเลย..หมอเจ๊ได้มาเที่ยวสวนป่า..หาสิ่งดีๆอีกแล้ว