เสียงบ่นมันทำให้บรรยากาศไม่ดี และน่ารำคาญ แต่หากเป็นการเรียนการสอนของอาจารย์ ลูกศิษย์... ไม่บ่นไม่ว่า ไม่ได้...ไม่งั้น ไปกันใหญ่...

ในห้องผ่าตัด เมื่อได้ยินการสอนของอาจารย์แพทย์แบบ...แว้ด..แว้ด...แล้วแก้วหูจะระเบิด  พาลปวดสมอง

 

โดยส่วนตัวแล้วฉันไม่ชอบคนจู้จี้ขี้บ่น  และฉันก็ไม่ใช่คนขี้บ่น  ไม่ใช่คนช่างว่า  พยายามมองข้ามไปบ้าง   พยายามมองผ่านเลยคล้ายคน(แกล้ง)ตาบอดบ้าง  หูหนวกบ้าง  ปล่อยปละละเลยบ้าง   .....ดูไม่ดีเพราะคล้ายๆดูดาย  จนคนข้างกายมองว่า  ใจดี(เกินไปมั้ย)  เหตุเพราะสิ่งเหล่านั้นทำให้รำคาญใจ   มันเหนื่อยที่จะวิ่งตามอารมณ์(ของตัวเอง)

 

...ฉันจึงนิยมนิ่ง  มอง  หายใจเข้าลึกเต็มปอดแล้วหายใจออกช้าๆให้เกิดการแลกเปลี่ยนออกซิเจนได้นานกว่าปกติ(เพราะถ้าหายใจออกเร็ว  คนข้างๆจะจับได้ว่า “ถอนใจ”)...ดูจะเหนื่อยน้อยลง...

 

เลยทำให้ได้มาทบทวนตัวเองว่า...เราไม่จู้จี้ขี้บ่นจริงรึ?...แล้วมันดีมั้ย?

 

พฤติกรรมการทำงานของคนที่รับผิดชอบไม่มากพอ  ไม่ตรงทั้งต่อเพื่อนและต่อเวลา  พูดมากๆ  พูดเหมือนรู้จัง  ทำเหมือนรู้ดี...แต่รู้ผิด  เรื่องนี้ยิ่งใหญ่  ยอมไม่ได้ที่จะปล่อยผ่าน  มันสร้างความลำบากในการที่ต้องตามแก้ไขข้อผิดพลาด...จึงอดไม่ได้...ต้องพูด...

 

บางเรื่อง...การ "แก้ไขงาน" ยากยิ่งกว่าการเอางานกลับไป "ทำใหม่" ซะอีก...

 

ยกตัวอย่างเช่น  การนำงานของผู้อื่นออกประชาสัมพันธ์ทั้งๆที่ไม่ทราบในรายละเอียด  ดูมีน้ำใจแต่ฉันไม่มีโอกาสได้ตรวจทานความถูกต้อง....จับข้อมูลแพะมาชนแกะ.....ผิดพลาดทั้งข้อมูลและความหมาย...เลยมองว่า...เกือบ(จะมั่ว)ไป

 

...ขอร้องทีเถอะ...รู้ไม่จริง...อยู่นิ่งๆจะดีกว่าค่ะ...อิ...อิ...

 

งวดนี้น้องเลยได้ยินเสียงพี่พูดเยอะ  เหมือนบ่น...

 

...จะว่าไป... พี่ชอบเลือกที่จะทำให้น้องดู  มากกว่าเลือกที่จะเทศน์ให้น้องฟัง  เพราะเสียงบ่นมันทำให้บรรยากาศไม่ดี และน่ารำคาญ  แต่หากเป็นการเรียนการสอนของอาจารย์ ลูกศิษย์...  ไม่บ่นไม่ว่า  คงไม่ได้...ไม่งั้น ไปกันใหญ่

 

...อ้าว!....แล้วที่ฉันทำอยู่นี่...บ่นหรือเทศน์เนี่ย...

...เฮ้อ!....(อุ๊ย!..เผลอถอนหายใจ)...อิ...อิ....