ผู้หญิงคนหนึ่งเติบโต จากเด็กจนเป็นผู้ใหญ่ ชีวิตเธอช่างน่าสงสาร

วันนี้ตอนเช้ามืด  ดิฉันไปเดินออกกำลังกายตามปกติ ที่รอบบึงใกล้หมู่บ้าน  ดิฉันเดินเข้าไปในเกาะเล็กๆ ระหว่างเดินกำหนดสติ  ก้าวขวา ซ้าย ขวา.....เดินไปเรื่อยๆ  อย่างมีสมาธิ

จ๊ะเอ๋...เสียงจากผู้หญิงคนหนึ่งดังออกมาจากกอไม้  เธออายุประมาณ 25 ปี  กระโดดออกมาจากใต้ต้นไม้ 

ดิฉัน...ตกใจเล็กน้อย มองหน้าเธอ  แล้วก็สวมวิญญาณของพยาบาล ดิฉันก็เลยสำรวจดู เธอดูไม่น่ากลัวอย่างที่คิด เห็นเธอตาลอยๆ  หน้าตาซึมเศร้า... 

ดิฉันเลยถามเธอว่า... มาออกกำลังกายเหมือนกันหรือคะ  เดินได้กี่รอบแล้ว 

เธอบอกว่า.. จำไม่ได้ 

ฉันถามต่อว่า.. มาเดินคนเดียวหรือ

เธอตอบ...ค่ะ

ฉันกำลังจะเดินต่อไป  เธอบอกว่า..เธอเหนื่อย แล้ว  หนูจะนั่งมองดอกกุหลาบก่อนสักพัก เธอบอกว่า...เธอชอบดอกกุหลาบมาก  โดยเฉพาะดอกกุหลาบสีม่วง

ฉันก็เดินต่อไป..หลายรอบ  ฉันสังเกตดูเธอ  เห็นเธอนั่งเหม่อลอย  สีหน้าเศร้าหมอง

ฉันจึงหยุดคุย กับเธอต่อ...  เธอบอกว่าเธอมาเดินบ่อยๆ  เพราะรอป้า..ตื่น  ป้าตื่นสายมาก  กว่าจะได้กินข้าวก็เกือบ 10 โมง ยาก็ไม่ได้กิน

ฉันเลยนึกว่า อ้อ!!  เธอกินยา สงสัยจะเป็นเพราะฤทธิ์ยาบางอย่างทำให้เธอเดินตัวแข็งๆ

ฉันเลยถามต่อว่า...ไม่ได้อยู่กับแม่หรือ??

เธอบอกว่า... เธอไม่เจอแม่มานานแล้ว เพราะแม่มีพ่อเลี้ยง  หนูเลยไม่อยู่ด้วย หนูเกลียดพ่อเลี้ยง  หนูโดนพ่อเลี้ยงข่มขืนตั้งแต่อายุ 12-15 ปี  หนูจึงหนีออกจากบ้านมาค่ะ

ฉันถามว่า... แม่ไม่ช่วยหนูหรือคะ??

เธอตอบ... พวกเราโดนยาจากพ่อ พ่อเอาใส่น้ำให้กิน   ตอนหลังแม่ว่า...หนูชอบผู้ชาย แม่ล่ามโซ่หนูไว้หลังบ้าน หนูก็เลยเศร้ามากๆๆ เขาพาหนูไป รพ บ้า เขาบอกว่า..หนูเป็นบ้า หนูต้องกินยามาตลอด หนูเลยหนีออกจากบ้านมา  ก่อนหนูจะมาอยู่กับป้า..  หนูเคยมีสามีมีลูกชาย 1 คน เขาจะให้หนูทำหมันเสร็จ เขาก็เลิกกับหนู เพราะเขาบอกว่ากลัวหนูจะติดเอดส์  เพราะเขามีผู้หญิงหลายคน  หนูไปโบสถ์ทุกวัน หนูเลยเจอป้า..ป้าเลยให้หนูมาอยู่ด้วย  ...หนูก็ช่วยทำความสะอาดให้ป้าเขาทุกวัน

ฉันเลยบอกว่า...  ดีแล้วที่มีป้าใจดีให้หนูอยู่ด้วย  หนูต้องทานยาทุกวันนะ ชีวิตที่ผ่านมาก็ให้มันผ่านไป ตอนนี้หนูก็ต้องดูแลตัวเองทานยาตามแพทย์สั่งนะคะ  พี่จะไปเดินต่อก่อนนะคะ

เธอตอบ...  ค่ะ..ดอกไม้สีม่วงสวยดีนะ  ฉันเห็นแต่ดอกกุหลาบสีแดง  แต่เธอเห็นเป็นสีม่วง..

ถ้าชีวิตของเธอ...เป็นอย่างที่เธอเล่า 

เธอ..เป็นผู้หญิงที่น่าสงสารมาก  เป็นครั้งแรกที่ฉันได้สัมผัสผู้หญิงที่ถูกข่มขืนที่มายืนต่อหน้า หน้าตาเธอเศร้ามากเหลือเกิน เธอคงผ่านความทารุณโหดร้ายมาจนมาถึงวันนี้ เธอไม่สามารถควบคุมตัวเองได้  สักพัก.. เธอก็เดินขึ้นเดินลงเวทีรอบแล้วรอบเล่า ยกมือไหว้เมื่อขึ้นเวที ฉันคิดว่าเธอคงรับประทานยาไม่ครบตามแพทย์สั่งเป็นแน่

ระหว่างฉันเดินไปรอบบึง ฉันพบผู้ใหญ่ในหมู่บ้าน 

ฉันจึงถามว่า ..ลุงรู้จักผู้หญิงคนนั้นไหม??

ลุงบอกว่า... ไม่รู้จัก เราเลยเดินกลับไปหาเธออีกครั้ง

หลังจากนั้น   ลุงถามเธอว่า... เธอพักอยู่กับป้า.. ลุงรู้จักป้า..คนนั้น

ลุงเลยบอกว่า....ป้าใจดีนับถือศาสนาคริสต์ด้วยกันคงเลี้ยงเธอไว้ 

ฉันและลุง...ได้แต่บอกว่าให้เธอทานยาไม่ให้ขาดนะ ถ้ายาหมดต้องไปพบแพทย์ตามนัดนะจ๊ะ

นี่คือ ชีวิตรันทด..ของผู้หญิงคนหนึ่งที่ฉันพบในตอนเช้า 

เรื่องนี้..ทำให้ฉันรู้ว่าโลกเรา..ยังมีความโหดร้ายตามซอกมุมต่างๆอีกมากมาย..ที่รอคนเยียวยา

ใครนะ?....จะเป็นคนดูแลปัญหาเหล่านี้ได้