ตามหาเวลา..

เวลา...

มันผ่านไปแล้ว..ก็ผ่านไปเลย..

ผมก็อยู่ในความรู้สึกเช่นนั้น..ครับ กับเวลาที่หายไป..

ผมหายหน้า หายตา..ไปจากสังคมของ G2K ก็อาจจะมาจากหลายๆ สาเหตุ..แต่ก็เมื่อพิจารณาจริงๆ แล้ว..มันก็เป็นเพียงแค่..เวลาที่หายไป..นะครับ แต่ใจนะ..ยังเหมือนเดิม..ครับ คิดถึงพี่น้อง G2K ทุกๆ คน ครับ..วันนี้ ได้เข้ามา และได้อ่านบันทึก.ของหลายๆท่าน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง บันทึกของท่านอัยการฯ แหม..บรรยายสังคม G2K ได้อย่างเห็นภาพตามจินตนาการ เลยครับ กับสังคมนี้..เป็นสังคม อุดมคติ จริงๆ ครับ กับความรัก ความเอื้ออาทร ความห่างใยที่มีต่อกัน..เป็นสิ่งที่เหนือความคาดคิดของ..คนทั่วๆ ไป นะครับ..เป็นสังคมที่มีความจริงใจ..ให้แก่กัน..อย่างมากมาย...

ผมสาละวน อยู่กับหน้าที่ การงาน ที่ค่อนข้างจะรัดตัวมาก ครับ..ไหนจะหน้าที่การงานประจำ ไหนจะหน้าที่..ที่ได้รับมอบหมายจากทางโรงเรียน และหน้าที่ ที่ผมได้รับมอบหมาย ในฐานะ..ผู้ที่ต้องสำนึกในหน้าที่ความรับผิดชอบต่อเยาวชน....

ต้นเดือน..ก็ขลุกอยู่กับ..หน้าที่การงานประจำ และการจัดการแข่งขันกีฬาภายใน พร้อมกับเทียวมาเทียวไประหว่างบ้าน-ที่ทำงาน-โรงเรียน..เพราะมีเรื่องมีราว ให้ต้องทำอยู่บ่อยๆ ครับ อย่างเช่นที่โรงเรียน นอกจากต้องคอยแอบดู ลูกๆ ทั้งสามที่กำลังศึกษาเล่าเรียนอยู่..ก็ต้องคอยแอบถามคุณครู ถึงการก้าวไปของลูกๆ แต่ละคน ว่ามีการพัฒนาการไปถึงไหน อย่างไร? และก็ต้องทำหน้าที่ในฐานะกรรมการสถานศึกษา และกรรมการเครือข่ายผู้ปกครอง..ในกรณี ที่ได้มีผู้ร้องเรียน ..เรื่องอาหาร และ สุขาภิบาล ของโรงเรียน..ก็ต้องเทียวมาเทียวไป เพื่อตรวจสอบข้อร้องเรียน และได้รายงานผล..ไปยังต้นสังกัด ถึง สิ่งที่เราได้ดำเนินการไป..ก็ เฮ้อ..กว่าแต่ละเรื่องจะเสร็จ ก็พอดูเหมือนกันครับ...

แต่ถึงอย่างไร ผมก็ยังภูมิใจ ที่ได้มีส่วนหน้าที่ รับผิดชอบต่อสังคม ผมไม่เคยรู้สึกเหนื่อย..กับสิ่งที่ผมได้ทำ มีแต่ความภูมิใจครับ...

คิดถึงพี่น้อง..ทุกๆ คนคร้าบ...