เสียงที่กรีดแผ่ว แต่บาดลงไปในหัวใจ มีลักษณะเสียงคล้าย ผู้หญิงใช้เล็บกรีดหวี มันดังกรีดๆๆๆๆ

 ผู้เขียนมีเรื่องหนึ่งที่ว่าจะเล่าหลายวันแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้เล่าสักที เอาน่า วันนี้ บรรยากาศเงียบๆสงบๆ อย่างไรก็ไม่ทราบ มองออกไปนอกหน้าต่าง ก็มืดสนิท บรรยากาศแบบนี้แหละ ที่สมัยเด็กๆ ชอบนั่งเบียดกันฟังผู้ใหญ่ เล่าเรื่องผผผผผี กลัวก็กลัว อยากฟังก็อยากฟัง ทำไมก็ไม่รู้

 เรื่องที่กำลังจะเล่านี้ เป็นเรื่องที่เกิด เมื่ออยู่บนห้องพักชั้นสอง ช่วงที่ไปเป็นอาสาสมัคร ที่วัดไทยกุสินาราฯ ผู้เขียนพักอยู่ในห้องคนเดียวตลอด ในห้องมีเตียง ๒ เตียง มีโต๊ะนั่งทำงาน ห้องน้ำในตัวเสร็จสรรพ เรียกว่าขึ้นห้องแล้วก็ไม่ต้องลงมาอีกเลย อีกอย่างหนึ่ง ได้เวลาขึ้นห้องคราวใด ไฟฟ้า ก็จะดับทุกที ดับเป็นชั่วโมง ต้องกระวีกระวาด หลังสวดมนต์ทำวัตรเย็นเสร็จ อาบน้ำให้เรียบร้อย มิฉะนั้น จะเคว้งคว้างอยู่ในห้องน้ำนั้นแหละ ดับไม่มีเตือนกันเลยนะคุณไฟฟ้า

 ผู้เขียนชอบนอนเตียงที่อยู่ใกล้หน้าต่าง มองออกไปจะเห็นดาวเดือนเต็มท้องฟ้า หลับไปอย่างมีความสุขทุกคืน โดยเฉพาะคืนแรกๆ ผู้เขียนยังอ่อนเพลีย ไม่ทันสังเกตอะไร ไฟฟ้าดับ หัวถึงหมอนก็มักจะหลับทันที

 จนกระทั่งคืนหนึ่ง ผู้เขียนรู้สึกว่ายังไม่ง่วง แต่ไฟฟ้าก็ดับเสียแล้ว เลยนอนลืมตาเล่นๆ นึกคิดอะไรเรื่อยๆไป ช่วงนั้นยังไม่ดึกมาก และอากาศก็ไม่ร้อนเท่าไหร่(ช่วงเดือนมีนาคม) ลมพัดโชยเข้ามาทางหน้าต่าง เย็นสบาย มีเสียงเพลงไกลๆแทบทุกคืน แต่คืนเกิดเหตุนี้ ผู้เขียนจำไม่ได้ว่า เสียงเพลงมีหรือไม หรือว่าคืนนั้นไม่มีเพลง แต่หูขอผู้เขียนกลับได้ยินเสียงๆหนึ่งดังชัดเจนขึ้นมาแทน

  ปกติเป็นคนไม่กลัวผี สามารถอยู่คนเดียว นอนคนเดียวได้สบายๆ แม้ว่า เพิ่งจะฟังเรื่องราว ที่น่ากลัวมาหยกๆ ก็ตาม(โตแล้ว) แต่ทำไมคืนนั้น รู้สึกหวั่นไหวจัง หรือจะเป็นเพราะต่างบ้านต่างเมือง ยกมือขออนุญาตเจ้าที่เจ้าทาง เจ้าแผ่นดิน ทั้งหมด

    เสียงที่กรีดแผ่ว แต่บาดลงไปในหัวใจ มีลักษณะเสียงคล้าย ผู้หญิงใช้เล็บกรีดหวี มันดังกรีดๆๆๆๆ ต่อเนื่อง สม่ำเสมอ นานๆจะพัก แล้วก็ดังต่อไปอีก

  นอนฟังในความมืดไป ก็นึกไป ว่าน่าจะเป็นเสียงอะไรหนอ เกิดมาไม่เคยได้ยิน หรือว่า....

ความคิดสมัยเด็กๆ ย้อนกลับเข้ามาในสมอง เวลาผู้เขียนนึกกลัวอะไรก็ตาม จะดับไฟให้มืด อยู่ในความมืด ไม่ต้องเห็นกันละ แต่นี่มันก็มืดสนิทแล้วนะ เสียงเจ้ากรรม ก็ดังอยู่ได้

คนเรานี่ เวลาถึงภาวะจำยอม ก็ยอมได้ทั้งนั้นแหละ ก็ไม่รู้จะทำอย่างไร นอนฟังไปอย่างนี้แหละ จนในที่สุด ก็ไม่รู้ตัวว่าหลับไปเมื่อไหร่ แปลกมาก พอตื่นเช้า ผู้เขียนก็ไม่ได้ยินเสียงนั้นอีกเลย หรือมันจะเป็นคลื่น ความถี่จำเพาะ ที่สื่อกันได้ดี เวลากลางคืน

  ช่วงกลางวัน ก็พยายาม สอดส่ายมองหาว่าอะไรน่าจะเป็นต้นเสียง ก็ไม่เห็นจะมีอะไร ที่ควรจะใช่เลย แล้วทำไมก็ไม่ทราบ ผู้เขียนลงไปทำงาน ทั้งวัน ก็ไม่ได้นึกถึงเรื่องนี้ หรือเล่าให้ใครฟังเลย มันลืมไปสนิท แต่พอได้เวลาขึ้นห้อง ที่มักจะใกล้เวลาไฟฟ้าดับ ผู้เขียนก็มีอันนึกขึ้นมาได้ ระหว่างขึ้นบันไดคนเดียว แต่ก็สายไปเสียแล้ว ทุกคนเข้าห้องนอนกันหมด ไฟฟ้าดับอีกแล้ว พอเริ่มล้มตัวนอน เสียงกรีดหวี ก็เริ่มบรรเลงอีกครั้ง

 จะกรีดทำไม ไม่เกรงใจกันเลย เริ่มจะกลัวแล้วนะ ไม่รู้จะทำอย่างไร คงต้องนอนกับเสียงขับกล่อม ที่ไม่ปรารถนาต่อไป จนหลับในที่สุด

ผู้เขียน อยู่กับเสียงประหลาดนี้ ที่กุสินารานคร ตลอดจนถึงวันกลับ แต่ทำไมผู้เขียนจึงอยู่ได้ คงต้องขอต่อบันทึกต่อไปนะคะ

 เพราะนี่ก็ใกล้เวลา ที่ไฟฟ้า เมืองกุสินาราจะดับแล้ว จะทำอะไรก็รีบทำ เดี๋ยวเสียงกรีดหวี

..........ก็จะมาอีกแล้ว.......