เธอที่รัก...ฉันมีเรื่องอยากเล่าให้เธอฟัง...
19 พฤศจิกายน 2549
ประกาศ..ศ..ศ..ศ
ท่านผู้มีเกียรติโปรดทราบ...ถ้าไม่ทราบ..ก็ต้องทราบ..บ..บ..บ (อุ๊ย...ผิดงาน ฉันนี่ชอบมั่วเรื่อยเลย)
“ คุณครูที่มีชั่วโมงว่าง ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป ขอให้ลงมาสมัคร บล็อก ที่ห้องธุรการ”
เมื่อสิ้นเสียงประกาศ..ฉันและพี่ๆในสายชั้นออกมาประชุมกันหน้าห้องเรียนอย่างมิได้นัดหมาย
“โอ๊ย...หาอะไรมาให้ทำอีกแล้ว แค่นี้ก็งานล้นมือแล้ว”ฉันและพี่ๆ บ่นเสียงดังกันอย่างไม่ได้นัดหมายอีกแล้ว…ครับท่าน
แต่ในที่สุด...ฉันและพี่ๆต่างก็ทยอยกันลงไปสมัครสมาชิกบล็อก กันครบทุกคน บล็อกอะไรน่ะหรือ ฉันไม่รู้หรอกไม่ได้จำ รู้แต่ว่า ให้สมัครฉันก็สมัครจะได้จบๆกันไป(ตอนนั้น...ในใจฉันคิดอย่างนั้นจริงๆนะ)
“คุณครูท่านใดที่สมัครเสร็จแล้ว ให้เขียนเล่าเรื่องที่ประสบความสำเร็จลงไปด้วย”
“โอ๊ย...แล้วจะเล่าอะไรล่ะ ไม่มีเรื่องที่ประสบความสำเร็จสักอย่าง เอาว่ะ...เรื่องบัตรคำอิเล็กทรอนิกส์นี่แหละ”
เธอที่รัก...เธอเชื่อไหม เมื่อเสร็จสิ้นตามคำสั่งฉันก็ไม่เคยหันกลับไปมองอีกเลย
เวลาผ่านไปประมาณ 1 เดือน เข้าสู่ช่วงน้ำท่วมปีนั้นน้ำมากจริงๆ บ้านของฉันกลัวตกเทรนด์เลยท่วมกับเขาด้วย (แน่ะ..อย่าเพิ่งคิดนะว่า ทำไมบ้านนอกอย่างนี้...จริงๆแล้ว แค่ไม่ใช่บ้านในเท่านั้นแหละ)ฉันเลยต้องหอบเสื้อผ้าหนีตาม อุ๊บ...หนีมาอยู่บ้านพักครูเพราะไม่มีที่จอดรถ(เก่าๆ ..แต่เร้าใจนะจ๊ะ) อยู่เป็นเดือนกว่าน้ำจะแห้ง
เธอที่รัก...การเดินทางของฉันเริ่มขึ้นแล้วล่ะ ตอนกลางคืนของทุกคืนฉันไปนั่งทำงานที่โรงเรียน ก็เลยนึกถึงบล็อกที่สมัครไว้ได้ จึงตามเข้าไปดูว่ามันคืออะไร เธอเชื่อไหม กว่าจะเข้าได้ลำบากน่าดูก็ฉันไม่ค่อยถนัดเรื่องเน็ตนี่ ที่บ้านก็ไม่ได้ติดตั้ง (บ้านนอกอีกแล้วเนอะฉันนี่)
โอ้โฮ...อะไรกันนี่ มีคนมาเล่าเรื่องให้อ่านมากมายเลย บล็อกก็สวยๆทั้งนั้น มีคนเข้ามาคุยกันด้วย เอ๊ะทำไมของฉันไม่มีใครเข้ามาคุยด้วยเลยล่ะ
เธอที่รัก...รู้ไหมทำไมไม่มีใครเข้ามาคุยกับฉัน ก็เรื่องของฉันไม่น่าอ่านเลยนี่จ๊ะ ชื่อก็เชย การเล่าเรื่องก็เป็นทางการน่าดู ขนาดตัวเองยังไม่อยากอ่านเลยแล้วใครจะอยากเข้ามาอ่าน ฉันจึงปรับปรุงการเขียนบันทึกใหม่ ตั้งชื่อให้น่าสนใจ เล่าเรื่องด้วยคำพูดที่เป็นตัวของฉันเอง และที่สำคัญ คราวนี้ฉันตั้งใจจริงๆที่จะเล่าเรื่องให้ทุกคนอ่าน เอ๊ะ..เอ๊ะ..มีใครเข้ามาคุยกับฉันแล้ว ไชโย...ดีใจจังเลย แต่ฉันก็ยังกล้าๆ กลัวที่จะเข้าไปคุยกับคนอื่น
“ สวัสดีค่ะครูตุ๊กแก อยากรู้จักใครต้องเข้าไปหา แวะมาทำความรู้จักค่ะ ”
มีบล็อกเกอร์ท่านหนึ่งเข้ามาทักทายและบอกคำนี้กับฉัน จริงด้วยสิ..ถ้าเราไม่ไปทักทายคนอื่นก่อน ใครจะเข้ามาหาเรา
การแลกเปลี่ยนเรียนรู้ของฉันจึงเริ่มขึ้น ฉันได้รับคำแนะนำในเรื่องต่างๆมากมาย เรื่องเล่าที่ฉันสามารถนำมาปรับใช้กับลูกลิงของฉันได้ และโดยเฉพาะการแต่งบล็อก สนุก..จริงๆ ฉันเริ่มเป็นโรคติดบล็อก ประมาณว่าวันไหนไม่ได้เข้าคงจะลงแดงตาย ฉันเลยต้องลงทุนติดตั้งอินเทอร์เน็ตที่บ้าน แล้วให้แม่เป็นคนจ่ายเงิน ฉันน่ารักใช่ไหมล่ะ
เธอที่รัก...ฉันเริ่มเป็นโรคติดบล็อกมากขึ้นทุกที จนเสียงานเสียการอยู่พักใหญ่ ไม่ได้แล้วล่ะ ฉันต้องจัดเวลาทำงานและเวลาเข้าบล็อกให้ตัวเองแล้วล่ะ แต่เธอรู้ไหม กว่าจะทำได้ทรมานน่าดู...ร่ำๆจะไปถ้ำกระบอกเสียให้ได้
เธอที่รัก...ฉันเริ่มพร่ำเพ้ออะไรให้เธอฟังยาวเกินไปแล้วล่ะ
วันนี้...เส้นทางการเดินทางของฉัน กำลังยาวออกไปเรื่อยๆ ตลอดเส้นทางฉันได้รู้จักเพื่อนๆ ฉันเรียกเขาว่า กัลยาณมิตร ฉันได้เก็บเกี่ยวผลึกแห่งความรู้ไว้มากมาย ฉันมองเห็นสายใยแห่งมิตรภาพที่ถักทอออกไปยืดยาวแต่สอดรัดกันไปมาอย่างเหนียวแน่น มั่นคง และอบอุ่นเหลือเกิน…
เธอที่รัก...บนเส้นทางสายนี้ ฉันสามารถเดินทางขึ้นเหนือล่องใต้แวะเข้าตะวันออกวิ่งรอกมาตะวันตกเผลออีกทีไปโผล่แถวตะวันออกเฉียงเหนือได้ทุกวัน อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
เธอที่รัก...คงไม่ใช่เรื่องง่ายๆใช่ไหม ที่คนต่างที่ต่างถิ่นไกลกันแบบที่ชาตินี้คงจะไม่สามารถโคจรมาพบกันได้ แต่กลับมาพบกันได้ รักและผูกพัน สองมือของฉันสามารถโอบกอดเขาเหล่านั้นได้อย่างสนิทใจเหมือนคุ้นเคยกันมานานเชียวล่ะ
เธอที่รัก...เธอช่างมหัศจรรย์อะไรอย่างนี้ ขอบคุณเธอจากหัวใจของฉัน ขอให้เธออยู่กับพวกเราไปนานๆนะ ฉันรักเธอ Gotoknow…
กราบสวัสดีค่ะท่าน ผอ.
กำลังใจ เป็นอีกหนึ่งความงดงามที่สัมผัสบนถนนสายนี้ค่ะ
ขอให้ท่าน ผอ.มีสุขภาพแข็งแรงเช่นเดียวกันค่ะ
ขอบพระคุณ ด้วยความเคารพค่ะ
สวัสดีค่ะครูตุ๊กแกที่รัก...
คิดถึงครูตุ๊กแกค่ะ ขอกอดแน่นๆ สิบทีค่ะ อิอิ ให้สาสมกับความคิดถึง คริคริ ช่วงนี้งานยุ่งไม่ค่อยได้คุยกันเลยเนอะ แต่ก็คิดถึงเสมอนะจ๊ะ ห้ามลืมกันเด็ดขาดไม่งั้นงอนค่ะ อิอิ
ครูมิมที่รัก...
ขอตะโกนดังๆ ว่าคิดถึงมากจ้า................
กอดแน่นๆสิบทีพอไหมไม่พอแถมให้อีกยี่สิบเลยเอ้า คิดถึงจริงๆ
ถนนสายนี้ยาวไกลออกไปเรื่อยๆนะคะ ตลอดรายทางไม่มีความน่าหวาดกลัว มีแต่มิตรภาพที่หยิบยื่นให้กัน เหมือนเราไงจ๊ะ
ช่วงนี้ก็งานเยอะเหมือนกันค่ะ (เหนื่อยจัง...)
ส่งกำลังใจให้ครูมิมด้วยนะคะ หอบใหญ่ๆเลย
รักครูมิมจ่ะ อิ..อิ..กลัวถูกงอน
สวัสดีครับ
กำลังย้อนอดีตไปกับครูตุ๊กแก
ขอปรบมือให้บล็อกของครูตุ๊กแก เพราะมีคำผิดน้อยมาก แม่นยำเรื่องคำศัพท์ การสะกด แม้ว่าบางทีข้อความอาจจะเข้าใจยากก็ตาม อิๆๆๆๆ
สวัสดีค่ะคุณครูตุ๊กแก คุณครูเขียนบันทึกเก่งจังเลย หนูอยากหัดเขียนให้น่าอ่านแบบคุณครูบ้างค่ะ
สวัสดีครับคุณครูตุ๊กแก
19 พฤศจิกายน 2549 ถึงตอนนี้ก็ปีครึ่ง ยังไม่ต้องพูดถึงด้านเทคนิค-เทคโนฯ ครูคนหนึ่งพัฒนางานเขียนจากหนังสือราชการขึ้นมากระทบไหล่มืออาชีพ... ทึ่งจริงครับ.... นี่ขนาดต้องทุ่มเทเวลาส่วนใหญ่ไปกับเหล่าลูกลิง...
ผมว่าคุณครูตุ๊กแกมุ่งมั่นเป็นครูสอนเด็กต่อไปดีกว่าครับ บาปมากนะครับ..การไปทำนักเขียนอาชีพเขาตกงาน...
ได้รู้จักแล้ว..เลยแวะเข้ามาแซวเล่นครับ...
ฝากกำลังใจ...ตุนไว้รบกับหมู่พญาวานรนะครับ
ครอบครัวก้านตอง
สว้สดีจ๊ะ น้องตุ๊กแก
แค่ชื่อครูตุ๊กแกก็น่าสนใจแล้ว แต่ว่ายังไม่ได้เฉลยนะ ว่าทำไมชื่อตุ๊กแก แต่ก่อนพี่ก็เคยสมัครสมาชิกแมงมุมของเขตเรานะ แต่ไม่เวิร์คเล่นแต่วิชาการ พอเข้ามาG2K สนุกกว่า มีครบรสเนอะๆ
สาวสุพรรณฯรุมสาวกทม. พี่กังวลเรื่องคนกดภาพอยู่น่ะ ยิ้มไม่ทัน
สวัสดีจ้า ครูตุ๊กแก
อยากเห็นหน้าสาวผมบ๊อบอีกจัง อิอิ
คิดถึงนาค๊า
เธอที่รัก..ฉันรักเธอ..เธอพูดเก่งชะมัด..อิอิ
สวัสดีค่ะคุณครูตุ๊กแกผู้น่ารัก
สวัสดีค่ะ คุณครูตุ๊กแก
ตั้งแต่อ่านบันทึก aar GotoKnow.org มา ยังไม่เจอบันทึกหนึ่ง เล่าเรื่องได้น่ารักเหมือนบันทึกนี้เลยคะ
ต้องขอบคุณมากคะ ที่ได้ร่วม aar GotoKnow.org และเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชุมชนแห่งนี้
หากมีส่วนใดเสนอแนะเพิ่มเติม รบกวนด้วยนะคะ
ขอบคุณมากคะ
สวัสดีค่ะอาจารย์...
แบบนี้เขาเรียก ตกลงชมหรือเปล่าคะนี่ คริ..คริ
ขอบพระคุณสำหรับคำชมค่ะ แบบว่ากลัวโดนหยอดกระปุกค่ะ เวลาจะเขียนบันทึก ถ้ามีเวลาหนูจะพิมพ์ลงเวิร์ดก่อนแล้วค่อยนำมาขึ้น จะได้มีเวลาทบทวนแก้ไข แต่ก็มีผิดพลาดบ้างค่ะ แต่แก้ทัน อิ..อิ..
แต่ถ้าบันทึกไหนรีบๆก็ผิดเพียบเลยค่ะ เช่น บันทึก ดอกไม้..กับจักรราศี มีคำผิดเยอะมาก ตามแก้แล้วแต่ไม่รู้หมดหรือยัง
แต่เรื่องเขียนวกไป วนมาเข้าใจยากแก้ไม่หายค่ะ ปกติเป็นคนสับสนวุ่นวายกับชีวิตอยู่แล้ว อิ..อิ..สงสัยจะแก้ยาก
ขอบพระคุณอาจารย์ที่แวะมาทักทายค่ะ มีความสุขกับการทำงานนะคะ
สวัสดีค่ะ....ชมกันเยอะๆเขินนะเนี่ย
บันทึกแรกของครูตุ๊กแกไม่เป็นแบบนี้นะคะ (ลบไปแล้วกลัวใครตามไปอ่านอายเขา)
ครูตุ๊กแกใช้วิธี คิดอย่างไรเขียนอย่างนั้น ด้วยความรู้สึกของตัวเองค่ะ บางทีก็ดูวนไปวนมาเหมือนกัน เป็นบ่อยด้วยค่ะ...
ส่งกำลังใจให้นะคะ ขอบคุณที่แวะมาทักทายค่ะ
สวัสดีค่ะ...อ่านแล้วน่าจะเป็นคุณพ่อนะคะ
ชมแบบนี้ครูตุ๊กแกเขินแย่เลยค่ะ ^___^
ผมว่าคุณครูตุ๊กแกมุ่งมั่นเป็นครูสอนเด็กต่อไปดีกว่าครับ บาปมากนะครับ..การไปทำนักเขียนอาชีพเขาตกงาน...
มิบังอาจค่ะ .. ไม่กล้าแม้แต่จะคิดกระทบไหล่มืออาชีพค่ะ ยังไงพญาวานรของครูตุ๊กแกต้องมาก่อนเสมอ
อะไรที่เราตั้งใจทำมักจะออกมางดงามเสมอใช่ไหมคะ
บันทึกนี้ครูตุ๊กแกเขียนออกมาจากใจค่ะ อยากขอบคุณ Gotoknow ที่มอบสิ่งดีๆให้ชีวิต
ขอบคุณนะคะสำหรับกำลังใจ แวะมาแซวบ่อยๆนะคะครูตุ๊กแกจะได้ไม่เฉา
ส่งกำลังใจให้ครอบครัวก้านตอง มีความสุขกับทุกๆวันนะคะ
พี่นงเยาว์ที่รัก...
เฉลยก็ได้ค่ะ ทำไมถึงชื่อ ครูตุ๊กแก พี่ก็ดูสีผิวหนูสิคะ อ้าวไม่ใช่ๆๆ ตอนสมัครสมาชิกใหม่ เราต้องเลือกใช่ไหมคะว่าจะให้ระบบแสดงชื่ออะไร จะใช้ชื่อจริงก็ดูเหมือนจะหวานไม่เข้ากับใบหน้า เลยนึกถึงชื่อเล่น ตุ๊ก แต่จะใช้ครูตุ๊กแกก็ดูธรรมดา ปกติเป็นคนชอบนอกกรอบ เอาว่ะ ครูตุ๊กแกนี่แหละ แปลกดี มีคนทักบ่อยค่ะว่า คนอะไร ชื่อ ตุ๊กแก 55555....
ถึงยังไม่ทันยิ้มก็ดูดีค่ะ แต่หนู เห็นแต่ฟัน 5555...เอิ๊ก
สวัสดีค่ะ ศน.พี่เอื้องคนงาม..ดูสิเล่นเอาวัยรุ่นอย่างหนูหมองไปถนัดใจเลย
ยิ่งวันยิ่งรัก G2K และรักทุกคนที่ได้รู้จักทั้งที่เจอแบบถึงเนื้อถึงตัว และที่ยังไม่มีโอกาสได้เจอ
คืนนี้ ความคิดถึงของครูตุ๊กแกจะเดินทางไปแม่ฮ่องสอน รอรับด้วยนะคะ ^__^
สวัสดีค่ะครูพี่ปูคนสวย.....คิดถึงๆๆๆๆๆ
นึกถึงวันนี้เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ยังนึกถึงอ้อมกอดอยู่เลย เหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน
รอวันที่จะได้พบกันอีกค่ะ
รักพี่ปูค่ะ