ถ้าทำการบ้านต้องไม่ใช่ผม...นั่นแน่สำนวนกวนดีแท้.....ครูพรรณา...ก็ตอบเลย...ถ้าใครไม่ทำการบ้านก็ต้องไม่ใช่นักเรียนโรงเรียนบางลี่วิทยา.

สวัสดีค่ะ  หลังจากที่หายหน้าไปหลายสัปดาห์......ไปได้แว่นใหม่เป็นเลนส์มัลติโคดส์..ที่จริงก็อันเดิมแหละแต่เปลี่ยนขนาดในการมองเสียใหม่...หมดไปเกือบสองพัน...แฮะๆ บ่เป็นหยังคนมีกะตังค์ขนหน้าแข้งไก่ไม่ร่วง.......แต่น้ำตาครูพรรณาจะร่วง.........ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้ความเป็นห่วงเป็นใยกันนะคะ.......ว่าแล้วก็มีเรื่องเล่าเปิดเทอมกันเลย.....เปิดเรียนสัปดาห์แรกก็เจอของฝากเชียวละ

ฝากที่ ๑  นักเรียนชั้นม. ๑ / ๔ เจ้าอ้วน ๒ คน.....ท่าทางจะขาใหญ่.....ชั่วโมงแรกก็พบปะแนะนำการเรียนกันก่อน.....พี่แกก็เอาแต่ผิวปากหวีดหวิวกวนครูอยู่นั่นแล้ว..มิไยที่จะบอกว่าเป็นมารยาทที่ไม่ควรทำนะคะ......ชั่วโมงต่อมาก็แก้ปัญหาได้...แต่วันใหม่ผ่านไปครูให้การบ้านลองคัดลอกข้อความให้ครูดูสัก ๑๐  บรรทัด.....ขาใหญ่คนที่ ๒ เขาไม่ทำมา.....ให้ไว้ตั้งแต่วันพฤหัส...เจอกันอีกครั้งในวันจันทร์ต่อไป......ถามเขาว่าทำไมไม่ทำ.....เขาตอบว่า...ถ้าทำการบ้านต้องไม่ใช่ผม...นั่นแน่สำนวนกวนดีแท้.....ครูพรรณา...ก็ตอบเลย...ถ้าใครไม่ทำการบ้านก็ต้องไม่ใช่นักเรียนโรงเรียนบางลี่วิทยา.......วันนี้กลับไปบ้านแล้วคิดดูให้ดีนะว่าจะเป็นนักเรียนไหม...ถ้าตกลงใจเป็นนักเรียนพรุ่งนี้ให้เอาการบ้านมาส่งครู...แต่ต้องเป็น ๒ จบนะ....และแล้วเราก็ได้นักเรียนเพิ่มขึ้นอีก ๑ คน....ยอมรับค่ะ ๒  จบ  ส่งแต่เช้าเลย

ฝากที่ ๒  ....ในชั่วโมงแรกที่พบกันเราก็แนะนำและขอร้องนักเรียนว่า...เวลามาเข้าเรียนหรือระหว่างเรียน...อย่าหวีผม..ทาแป้ง..ฉีดน้ำหอม...ทาน้ำยาปราบเต่า ฯ  สารพัดกลิ่น...เพราะคุณครูแพ้กลิ่น...เมื่อแพ้จะมีอาการเจ็บคอ....และเป็นหวัด..ที่ร้ายกว่านั้นจะไอนานเป็นเดือนๆ......แล้วเหตุก็เกิดขณะกำลังสอนช่วงเช้าของวันที่ ๑๕ พฤษภาคม  ๒๕๕๑......นักเรียนหญิงกลุ่มหนึ่งเป็นชั้นม.โตๆ ..เขาไปเข้าห้องน้ำแล้วเดินผ่านหน้าห้องครูพรรณาซึ่งกำลังอ้าปากสอนเด็ก...กลิ่นน้ำหอมและแป้งจากพี่ๆ เหล่านี้ก็ลอยเข้าคอพอดี...สำลักปึ๊บเลย......เด็ก ๆ ฟ้องใหญ่เลยว่าพี่ๆ มีกลิ่นแรงมากให้คุณครูทำโทษ...ครูบอกว่าทำไม่ได้หรอก...มันเป็นเรื่องที่ครูขอร้อง...เขาเรียกว่าขอน้ำใจให้กัน......ตกบ่ายครูพรรณาก็ไข้ขึ้น...เจ็บคอและตัวร้อนจี๋เลย...ตกเย็นก็ไปหาหมอกินยาตามระเบียบ........กินยาหมดไป ๑ ชุด  ...วันหนึ่งรถยางแบนต้องจูงไปปะที่ตลาด...ขากลับเจอฝนตกกระหน่ำ...แบบที่เรียกกันว่าฝนไล่ช้าง.....คราวนี้ก็ไอต่อไปจนบัด now.......

เมื่อวานเช้าดีขึ้น...ตกเย็นโรงเรียนเลิกฝนตกอีกแล้ว...เออหนอซ้ำแล้วซ้ำเล่า....ทุกวันนี้จะพูดน้อยถึงไม่พูดเลยเพื่อถนอมเสียงไว้ใช้สัปดาห์หน้า....เด็กๆ ก็คัดลอกข้อความกันไปก่อน....ครูขอพักยกก่อน