ผมยอมรับนะครับ ว่าผมใช้เวลาวันๆ หนึ่งกับสิ่งนั้นสิ่งนี้ไปเยอะมาก จนเวลาพักผ่อนเหลือน้อย อาจด้วยงานที่ทำประจำ อาจด้วยเรียนปริญญาโท จนวันหนึ่งผมก็คิดอย่างที่หลายๆ คน คงเคยคิดมาก่อนผม คือ อยากให้วันๆ หนึ่งมีมากกว่า ๒๔ ชั่วโมง แต่ก็นั่นแหละครับ ต่อให้วันหนึ่งมี ๓๐ ชั่วโมง ผมก็คงหาอะไรอย่างอื่นมาทำ แล้วก็กลับมาคิดว่า เวลาไม่เคยพออยู่เหมือนเดิม

แสดงให้เห็นว่าอะไรครับ ---- ความต้องการของเรานี่แหละ ที่ไม่เคยพอ แต่ถ้าไม่พอแบบมีเหตุผล ผมก็โอเคครับ

 

         ตอนนี้เป็น Producer หรือผู้กำกับรายการ วันแรกที่มาสมัครจำได้ สมัครตำแหน่ง Editer หรือพนักงานตัดต่อ (พึ่งเรียนจบไม่อาจหาญขนาดไปสมัครเป็นผู้กำกับ) แต่ลมพัดลมเพอย่างไร ไม่ทราบ เป็น Editer อยู่ครึ่งเดือน ก็กลายมาเป็น Producer ดูแลรายการธรรมะ ตอนนี้กิจการขยายเข้าไปอีก เพิ่มรายการในความรับผิดชอบไปอีกหนึ่งรายการ เป็นรายการในทำนองเกี่ยวกับ กิจกรรมอาสาสมัคร กิจกรรมจิตอาสา หรือกิจกรรมความดีต่างๆ รวมตอนนี้สองรายการ ยิ่งใหญ่ขนาด CEO อนุญาตให้ผมรับคนเพิ่มมาเป็นทีมงามอีก ๒ ตำแหน่ง ---- ตอนนี้ทำมาเข้าเดือนที่สามแล้วครับ แปลกใจกับชีวิตที่แปลกตา

 

          แต่ชีวิตก็มีขึ้นมีลง โลกธรรม ๘ สอนเกี่ยวกับ การได้ลาภเสื่อมลาภ ได้ยศเสื่อมยศ อำนาจวาสนามาเร็วเราดีใจไม่แปลก แต่ถ้าไปไว แล้วเราไม่เสียใจ ในทางพุทธศาสนาบอกว่า ประเสริฐ นั่นคือมองทุกอย่าง อย่างเป็นกลาง เป็นธรรม เป็นเรื่องปกติ ได้ลาภก็มีเสื่อมลาภ ยึดมั่นไปก็ไม่ได้อะไรนอกจากจิตตก

 

          ทำรายการธรรมะก็ดี ได้ฟังธรรมทุกวัน วันละหลายๆ รอบ คนหลายๆ คนต้องขวนขวายไปที่นั่นที่นี่ เพื่อฟังธรรมเทศนา แต่ผมไม่ต้องไปไหน มีตากล้องไปถ่ายวีดีโอมาส่งถึงที่ แล้วผมก็มาตัดต่อนำไปออกอากาศ พระพุทธเจ้าตรัสว่า "การให้ธรรมเป็นทาน ชนะการให้ทั้งปวง" เหมือนกับว่า สถานีนี้จ้างผมมาทำความดี ผมก็ดีใจครับ ได้ทำความดีเผยแผ่ธรรมะทุกวัน คนอื่นได้ด้วย เราได้ด้วย

 

          ส่วนอีกรายการเป็นรายการจิตอาสา เหนื่อยกับรายการนี้มากหน่อย ต้องเดินทางไปทั่วทิศทั่วแดน ตั้งแต่เกาะที่ไม่มีชื่อบนแผนที่ในทะเลอันดามัน โรงเรียนเล็กๆ ติดชายแดนพม่า ลึกเข้าไปในค่ายผู้หนีภัยความตาย หมู่บ้านพี่น้องกลุ่มชาติพันธุ์ต่างๆ เห็นโลกในมุมมองที่เปลี่ยนไป เพลงค่ายอาสาในยุคๆ หนึ่งที่นิสิตนักศึกษาพยายามแสวงหาตัวตน ดังในใจเสมอ "มองดูรอบกาย มองดูสังคม เธอสุขอยู่ได้อย่างไร เมื่อผองชน ทุกข์ยากลำเค็ญ" อีกสิ่งหนึ่งที่พบก็คือ คนดีดี ทำรายการธรรมะก็ต้องไปคลุกคลีอยู่กับหมู่คนที่ใฝ่ธรรม ทำรายการกิจกรรมความดี ก็พบคนดีดีมากมาย ที่มีจิตใจดีงาม มีความเสียสละอย่างที่บางครั้งไม่คิดว่าจะเจอแล้วในแผ่นดินแห่งนี้

 

          คนดีดีมีมากเหลือเกินครับ แต่ไม่อาจแย่งพื้นที่สื่อได้เท่าคนที่ทำความชั่ว จนดูเหมือนบางครั้ง สื่อต่างๆ ที่นำเสนอออกมามันเยอะจนทำให้เราคิดไปว่า สังคมไทยมีคนอยู่สองประเภท นั่นคือคนปกติเฉยๆ กับคนชั่วที่มากขึ้นจังเลย แล้วคนดีดีหายไปไหน ผมอยากจะบอกว่าไม่ได้หายไปไหนหรอกครับ เค้าก็คงทำความดีของเค้าต่อไป แต่เรานี่แหละต้องถามสื่อ ว่าสื่อหายไปไหน ทำไมไม่ไปมองคนเหล่านั้นบ้าง

 

Producer

 

          การเดินทางบ่อยก็ทำให้เจอคนเยอะนะครับ ตั้งแต่ระดับรางวัลโนเบล จนถึงพี่น้องอาข่าบนภูเขา รู้จักคนทำสื่อต่างๆ มากขึ้น TPBS - Nation - MCOT  ทั้งคนไทย คนต่างชาติ ชีวิตกว้างขวางขึ้น ในวันที่ผมยังเรียนไม่จบ ผมคิดว่า อยากไปทำงานกับองค์กรภาคประชาชน ทำงานเพื่อพี่น้องผู้ยากไร้ แต่อีกใจก็อยากเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย ถ้ามาทางนี้ก็คงต้องทำงานสายสื่อการศึกษา
แล้วก็เรียนโท ลมเพลมพัดเหมือนกัน ได้มาทำงานสื่อการศึกษา ที่เกี่ยวข้องกับการช่วยเหลือผู้ด้อยโอกาส แถมยังสามารถเรียนโทได้ด้วย แบบว่าเป็นจังหวะชีวิตที่เหมาะมาก

 

          มีเรื่องราวมากมายนะครับ ที่อยากจะเล่าให้ฟัง เดินทางมาเจอนั่นเจอนี่ ได้อะไรมากมายกว่าที่คิด เป็นเรื่องราวดีดีที่อยากจะให้คนอื่นได้ร่วมชื่นชม ได้ร่วมรับทราบ และอยากให้ทุกคนทราบว่า แผ่นดินนี้ยังมีสิ่งดีดีที่มีคุณค่าอยู่อีกเยอะ แล้วก็ไม่ได้ซ่อนอยู่ด้วย บางคนถามผมว่าทำไปแล้วได้อะไร มันคุ้มค่ามั้ย กับชีวิตที่ต้องตะลอนๆ ไปทั่วทิศ ทำไมไม่ทำงานที่มันสบายๆ อยู่กับที่  555+ ไม่รู้ซิครับ อย่างครั้งล่าสุดไปถ่ายรายการที่ชลบุรีก็ได้ผ้าเช็ดตัวรูปฮิปโปมาผืนหนึ่ง เค้าให้ผู้เข้าร่วมเขียนชื่อลงไป เราก็ทำเนียนใส่ไปกับเค้าด้วย ปรากฏว่าจับฉลากได้ซะงั้น บางครั้งคุณค่ามันก็วัดเป็นมูลค่าไม่ได้นะครับ

 

อาจารย์คณะนิติศาสตร์ ธรรมศาสตร์ ท่านหนึ่งที่ผมเคารพบอกผมว่า หากผมจะเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย ต้องมีประสบการณ์จริง ปฏิบัติจริง แล้วเอาความรู้และประสบการณ์นั้นมาสอนมาถ่ายทอดให้นิสิตนักศึกษา ไม่ใช่ไม่เคยทำอะไรแล้วไปสอน เปิดหนังสืออ่านแล้วจำไปสอน อย่างนั้นก็ทำได้ แต่ไม่ดี เพราะหนังสือไม่ได้สอนทุกอย่าง เหมือนตำราผลิตรายการโทรทัศน์ก็ไม่ได้สอนเก็บสายไฟ คนทำจริงเท่านั้นถึงจะรู้ว่าเก็บสายไฟอย่างไรไม่ให้พันกัน คุณธรรมจริยธรรมก็เหมือนกัน สังคมสมัยนี้เกิดวิกฤตขึ้นมากมาย ก็เพราะเรื่องนี้ จงยึดถือจรรยาบรรณในวิชาชีพ ความดีทำยากต้องทวนกระแสกิเลส แต่ผลของมันจะทำให้เราใช้ชีวิตได้ง่าย และประสบความสุขความเจริญ

........

เป็นกำลังใจให้ทุกๆ คน ที่ยังไม่มีงานทำนะครับ งานหายาก ยิ่งถ้าคนไหน มีความสามารถที่ไม่ตรงความต้องการของตลาด ตอนนี้คงไม่มีใครช่วยใครได้ คงจะต้องช่วยตนเองให้มีความวิริยะ น้องๆ ที่ยังไม่จบก็สมควรที่จะขยันเรียนเมื่อมีโอกาสได้เรียน จบออกมาแล้วอยากจะเรียน ก็ต้องลำบากขวนขวายเองแล้วละครับ

 

 

 .... เจริญในธรรมครับ ผู้อ่าน