ส่าหรี
ได้เขียนบันทึกสุดท้าย เรื่องการสรุป การปฏิบัติงาน อาสาสมัครช่วยงานวัดไทย กุสินาราคลินิกไปแล้ว ในบล็อกเชื่อมใจ สายใยบุญ ตอบแทนคุณ สองแผ่นดิน
คำว่าจบ คำว่าสิ้นสุด มีสองความรู้สึกที่เกิดขึ้น เมื่อยามที่เราเอ่ยคำนี้
บางครั้ง เป็นความรู้สึกดีใจ โล่งใจกับความสำเร็จที่ได้รับ .....จบเสียที สิ้นสุดเสียที ภารกิจของเรา
บางครั้ง ก็มีความรู้สึกใจหาย เหมือนความว่างเปล่า กำลังคืบคลานเข้ามาแทนภาระกิจที่จบสิ้นไป
จะบอกว่า เมื่อวันที่ผู้เขียน กล่าวคำนี้ กับตัวเอง กับวันสิ้นสุดภารกิจ การเป็นอาสาสมัครที่อินเดีย ก็บังเกิดความรู้สึก ทั้งสอง ในเวลาเดียวกัน ดีใจที่เรามีความมุ่งมั่นตั้งใจจริง จนผลสำเร็จมายืนรออยู่ตรงหน้า เพียงแค่ผู้เขียนก้าวย่างออกจาก กุสินารา นั่นก็หมายความว่า ได้นำผลลัพธ์ ที่ภาคภูมิใจ ติดตัวกลับบ้านเราเสียที
ขณะเดียวกัน เจ้าความว่างเปล่า ที่เข้ามาจองที่ สื่อความรู้สึกลึกๆ ให้จิตใจ เหมือนจะหงอยเหงาไปด้วย คิดถึง....แต่หมดเวลาที่จะอยู่ต่อไปแล้ว
ในวันอำลา ที่ใครๆอาจไม่ได้รู้สึกรู้สา กับผู้เขียนหรอก แต่ผู้เขียนเอง ที่คิดจะให้วันสุดท้ายนั้น เป็นวันสำคัญ กับสถานที่ บุคคล ที่นั่น ดังนั้นจึงได้ตัดสินใจ ทำสิ่งหนึ่งที่กุสินารา เพื่อเราเองนั่นแหละ จะได้เก็บเอาไว้ ในความทรงจำ
ผู้เขียน ได้แต่งชุดส่าหรี ทำงานในคลินิก เป็นวันสุดท้าย และถ่ายภาพร่วมกับคนนั้น คนนี้ ตรงนั้น ตรงนี้ ซึ่งมีแต่เสียงหัวเราะเบิกบาน มีแต่เสียงร้องทักทาย ที่เห็นผู้เขียน ใส่ส่าหรีทั้งวัน จนค่ำ...
แต่ความจริง ในใจนั้น ผู้เขียน กำลังรู้สึก เงียบเหงาในใจลงไปทุกขณะ
ทำเพื่อให้เกียรติคนที่นี่ ประเทศนี้
เพื่อให้เกียรติกับนายแพทย์ทั้งสอง
ที่ให้การต้อนรับ และมีน้ำใจตลอดมา
ทำให้ไม่เคยรู้สึกแตกต่าง ทั้งที่เราต่างชาติ ต่างภาษา และความรู้ที่ต่างกัน
ให้เกียรติแก่น้องเณร สหายเก่าในอดีตชาติ
ที่คอยเฝ้ารอการมาสาละวโณทยาน ของผู้เขียนทุกเมื่อเชื่อวัน
สำหรับชาวโรงครัว ที่ปรุงอาหารให้รับประทานทุกวัน
ถึงจะเป็นคนอินเดีย แต่ก็ปรุงอาหารไทยได้ถูกใจ
และสำหรับน้ำใจ ที่มีอาการแขก มาให้เสมอๆ
เพื่อให้เกียรติ คณะเจ้าหน้าที่ทุกคน ของกุสินาราคลินิก
ที่ร่วมงานกันอย่างมีความสุข ทุกวัน
เพื่อสองสาว ที่เป็นเพื่อนร่วมงาน ในคลินิก
เธอทั้งสอง คอยแต่งตัวส่าหรีให้ผู้เขียน ทั้งวัน
ให้ดูเรียบร้อย สวยงาม
แต่งเพื่อให้เกียรติ คนไข้ไทยและอินเดีย
ชุ
และสำหรับคนไข้ เจ้าของประเทศ ที่ผู้เขียน ได้มีโอกาส
มารักษาพยาบาล เป็นสร้างกุศลกับเขา ที่นี่
นี่คือภาพทรงจำที่จบสิ้นไปแล้ว ขอเก็บไว้เป็นที่ระลึก และรู้สึกอิ่มใจ
ที่ได้ทำการขอบคุณ แก่เจ้าของบ้าน เจ้าของสถานที่ และบุคคล
ที่ได้มีโอกาสมาพบกัน มาคุ้นเคย และทำงานร่วมกัน ทั้ง ๔๓ วัน
...ส่าหรี่ชุดนี้ เพื่อเธอ ครั้งแรก และครั้งเดียวในชีวิต....
นมัสเต้กุสินารา
สาธุ
สวัสดีค่ะพี่โยคี
ไม่นึกว่า กับสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่ได้กระทำ จะสร้างความรู้สึก ที่ยิ่งใหญ่ ให้กับใครอีกหลายคนค่ะ
สาธุ สาธุ สาธุ
กับปัญญาที่ก่อเกิด ในยามนั้นค่ะ