โถใครจะไปจำเธอได้

 

                                                      The image “http://www.pattayadailynews.com/images_news/006_en/0000003009/p1.jpg” cannot be displayed, because it contains errors.

เรื่องแรก...โถใครจะไปจำเธอได้

                   หญิงวัยกลางคนนางหนึ่ง...หัวใจวายตายกระทันหัน วิญญานเธอล่องลอยไปพบกับพระยายม พระยายมเห็นแล้วสงสาร จึงบอกว่า...เป็นการทำงานที่ผิดพลาดของทีมงาน...อิอิ...ความจริง...เธอจะต้องมีชีวิตต่อไปได้อีก 10 ปี แล้วสั่งให้ยมทูตนำวิญญานเธอมาคืนร่าง

                      เมื่อฟื้นขึ้นมาใหม่ เธอรู้ชะตาชีวิต...เธอจึงตัดสินใจใช้ชีวิตที่เหลือให้คุ้มค่า ด้วยการไปผ่าตัดแปลงโฉมเป็นสาว สวยเช้ง

                  เมื่อออกจากโรงพยาบาล... ระหว่างเดินข้ามถนนไปฝั่งตรงข้ามเธอก็ถูกรถชนตายอีกครั้ง...

                  เธอก็ต่อว่าพระยายมอีกครั้งเหมือนกัน "ไหนท่านบอกว่าอิชั้นจะมีอายุยืนอีก 10 ปีไงคะ"

                  พระยายมเขม้นมองเธออยู่นาน...ก่อนพูดเบา ๆ ว่า

                  " ขอโทษอีกครั้งเถอะจ๊ะ...โถใครจะจำเธอได้...ก็เธอไปทำศัลยกรรมจนฉันจำเธอไม่ได้จริงๆ"...หึหึหึ

เรื่องถัดมา...โชคดีที่เจอเลือด                     

               ณ ถ้ำค้างคาวแห่งหนึ่ง

               ค้างคาวดูดเลือดตัวหนึ่งสะกิดเพื่อนที่ห้อยหัวอยู่ใกล้ ๆ เบา ๆ แล้วพูดว่า

              " เฮ้! เพื่อน...เราออกไปหาเลือดกินสด ๆ กันดีกว่าไม๊ " ตัวแรกชวน

              " จะบ้าเหรอเธอ...จะไปหาเลือดที่ไหนอิตอนตีสอง " เพื่อนปฏิเสธ

              "ไม่เชื่อหรือ...งั้นเดี๋ยวข้าจะไปกินเลือดให้ดู" ตัวแรกบอก

              หนึ่งชั่วโมงผ่านไป ค้างคาวตัวแรกก็บินกลับมา มีร่องรอยเลือดสดๆ ติดอยู่ที่ปาก

              " เฮ้ย! โชคดีจริงๆ แกไปหาเลือดได้ที่ไหนล่ะ " ค้างคาวตัวที่สองถาม

              " แกเห็นต้นไม้นั่นมั๊ย " ตัวแรกถาม

              " เห็นซี ที่นั่นมีเลือดเหรอ " เจ้าตัวที่สองตอบไปพร้อมอาการทำหน้างง ๆ

              " เปล่าหรอก...ข้าตาลายบินชนต้นไม้นั้นเข้าเต็มเปา...แล้วสลบ...เพิ่งมีแรงบินกลับมานี่แหละ "...เหอเหอเหอ

 

  เรื่องรอง...หลักฐาน 

                  ชายคนหนึ่งเพิ่งย้ายบ้านจากกรุงเทพฯ ไปอยู่ในชนบท

                  วันหนึ่งเขาไปหาซื้ออาหารให้ไก่ที่เลี้ยงเอาไว้กินไข่ เขาเจอร้านขายของชำเพียงร้านเดียวที่อยู่ห่างไปประมาณ 5 กิโลเมตร

                  เมื่อเข้าไปในร้านขอซื้ออาหารไก่ เจ้าของร้านรีบหยิบมาให้ แต่บอกว่า

                 " ก่อนจ่ายเงิน คุณต้องแสดงให้เราเห็นว่าคุณเลี้ยงไก่จริงๆ เพราะเรากลัวว่าคนซื้อจะซื้อเอาไปไว้กินเอง หรือ ไปใช้ในกิจกรรมอย่างอื่น ต้องเป็นคนเลี้ยงไก่จริง ๆ จึงจะซื้ออาหารไก่ได้ "

                 ชายคนนั้นคิดว่ามันเป็นเรื่องที่ไร้สาระที่สุดที่เขาเคยพบมา...จึงเกิดการโต้เถียงกัน

                ในที่สุดเขาก็ยอมแพ้ ขับรถกลับบ้านอุ้มไก่ตัวหนึ่งไปให้เจ้าของร้านดูเขาจึงซื้ออาหารไก่ได้

                สัปดาห์หนึ่งผ่านไป ชายคนนั้นไปซื้ออาหารหมาที่ร้านเดิม ด้วยความสะเพร่าเขาลืมอุ้มเจ้าหมา มาด้วย เจ้าของร้านยืนกรานที่จะต้องเห็นตัวหมาก่อนจึงจะยอมขายให้ เขาต้องเสียเวลาย้อนกลับมาอุ้มหมา กลับไปจึงสามารถซื้ออาหารให้หมาได้

                สองสามวันต่อมา ชายคนนี้ได้ไปที่ร้านเดิมอีกครั้ง คราวนี้เขาถือกล่องรองเท้าที่ปิดฝาไว้อย่างมิดชิด แต่เจาะรูเล็กๆ ไว้รูหนึ่ง

                เมื่อเดินเข้าไปในร้าน เขาวางกล่องลงบนเคาน์เตอร์

" ลองเอานิ้วแหย่ลงไปในรู แล้วจิ้มเอามาดมดูซิครับ " ชายคนนั้นบอกเจ้าของร้าน

               หลังจากเจ้าของร้านแหย่นิ้วลงไปและควักออกมาดมดูก็ร้องเสียงลั่นร้าน...

               " เฮ้ย! นี่มันอึนี่..."

               " เอ้อ...ผมมาขอซื้อกระดาษชำระหนึ่งม้วนครับ "...อิอิ...สาแก่ใจจริง ๆ

                                                                   โชคดีครับผม