"ยิ้มชื่นสุขอย่างนี้ มีที่นี่ที่เดียว"

แอนกอดพ่อได้ไหม?

โธ่..แอนเอ๊ย!

พ่อยอมตกเครื่องบิน ก็เพราะคำเดียวสั้นๆนี่แหละ

วันนี้ก็เป็นอะไรไม่รู้นะ ประชุมกันยืดเยื้อเกินเวลาไปเกือบ2ชั่วโมง

ในระหว่างประชุม ต้องปิดโทรศัพท์

จากสำนักงานคณะกรรมการอุดมศึกษาแห่งชาติ(สกอ.)ไปโรงแรมแอบบาสซา เดอร์ ไม่ทราบว่าจะใช้เวลาเดินทางนานเท่าใด บ่าย3โมงครึ่งต้องไปถึงสนามบินสุวรรณภูมิ ถ้าประชุมเลิกเที่ยงไม่มีปัญหา วันนี้ก็เป็นอะไรไม่รู้ ประชุมกันยาวยืดไปเกือบ2ชั่วโมง เลิกประชุมระหว่างทานมื้อเที่ยง เปิดโทรศัพท์ ..ขจิตหารือ บอกว่าคุณลูกทั้งหลายกำลังชั่งใจว่าจะบุกมาหา หรือพ่อจะไปหา

(นั่งรถไฟ ไปหาBlogerสาวๆ)

โจทย์ข้อนี้ สบายมาก ผมคนเดียวไปหาคนหมู่มากถึงจะถูก ดร.ขจิต กับนายช่างใหญ่กรุณามารับ ขึ้นรถไฟฟ้าBTS.ประมาณ20นาทีก็ถึงแล้ว หักเลี้ยวแว๊บไปห้องสัมมนาคุณครูผู้มีหัวใจใฝ่G2K.. โอโฮ้!ที่นี่ชุมนุนบล็อกสายครูทั้งประเทศ รุ่นใหญ่รุ่นเล็กมากหน้าหลายตา สายตาเราชอบมองไปจุดที่สวยๆงามๆ จะใครอีกเสียละ..ครูอ้อย ครูเอื้องแซะ แซ่เฮ นะสิ วันนี้สวยสง่าจริงๆ เรียบร้อยสุภาพ ใบหน้าระบายยิ้ม ไม่ได้พูดเอาใจนะ..

คุณครูอ้อย กับคุณครูเอื้องแซะ ลดอายุลงมาเหลือประมาณ28-30ปี

เออหนอ..

เป็นBloggerนี่ลดอายุได้ด้วย และถ้านามสกุล แซ่เฮ ลดลงได้อีก19.7%

ผมตื่นเน้นไม่น้อยเลยนะ ที่นี่มีคนที่เรารู้จักแต่ไม่เคยพบหน้า ครูแอน ครูตุ๊แก ครูปู ครูๆๆๆ..ความรู้สึกที่ดีๆพิเศษสุดนี้อธิบายยาก มันเป็นโรคและอาการเฉพาะที่เกิดขึ้นกับคนที่เป็นBlogger ย้ำขีดเส้นใต้เลยนะครับ ไม่ใช่Blogger หมดสิทธิ์ที่จะรู้สึกชนิดนี้

..ครูแอน จากปาย..เดินฉับๆมาใกล้..พ่อคะแอนกอดพ่อได้ไหม ..ไม่ต้องลังเลเลย ผมเดินไปกอดเธอเสียเอง ไม่มีใครไวกว่าใคร ใจสั่งมาให้พบกันครึ่งทาง

..กอดที่เคยฝากใครๆมาถึงพ่อนับครั้งไม่ถ้วน

วันนี้ไม่ต้องฝากใครอีกแล้ว กอดตัวเป็นเลย

ผมมีลูกชื่อแอนหลายแอน คนชื่อแอนนี่ประทับใจมาก ก่อนที่จะเจอตัว เธอเคยฝากเสื้อชาวใต้มาให้ วันนี้เตรียมหลวงพ่อทวดมาฝากอีก พ่อเสียอีกไม่ได้เตรียมอะไรมาฝากเธอ นอกจากความกระหายใคร่ได้เห็นหน้า ได้พูดจ๊ะจ๋ากันสักคำก็ยังดี  

นับว่าสวรรค์บันดาลจริงๆ ใครๆที่เราอยากเจอมาชุมนุมกันที่นี่ ไม่ต้องไล่เก็บทีละคน มาวันนี้ยิ่งกว่ารายการตลาดนัดความคิดถึงเสียอีก ครูปูBloggerที่ส่งขนมอร่อยมาชวนชิมทุกเช้า ครูตุ๊กแก ครูๆอะไรอีกนะ ขจิตอยู่ไหน ..พ่อจำชื่อไม่ได้ ช่วยเขียนต่อที

ตั้งใจจะมาพบปะBloggerรุ่นลูกหลานเฉยๆ ..แต่เวทีนักการศึกษานี่เขาชอบพูด เมื่อเชิญให้พูดเราก็ควรพูดใช่ไหมละขอรับ ตั้งใจจะพูดสั้นๆ..ว่าดีใจที่ได้มาพบคุณครูรุ่นบุกเบิกBlog ขอขอบคุณสภาการศึกษาแห่งชาติและเจ้าภาพร่วม ที่กรุณาจัดงานที่วิเศษนี้ให้เราได้มีโอกาสได้พบปะกัน ด้วยความดีใจลืมตัวพูดอะไรออกไปก็ไม่รู้ ขอโทษด้วยที่ทนฟังตาแก่เจื้อยแจ้ว

แหมถ้ารู้อย่างนี้ ย้ายจากโรงแรมเอเชีย มานอนที่นี่เสียก็สิ้นเรื่อง

จะได้พาลูกหลานไปปิดภัตตาคารดวลหูฉลามสัก10โต๊ะ

จะโทษใครละ

จะมาประชุม แต่ไม่ยอมเขียนรายละเอียดเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย

ไปพูดแต่เรื่องกอดๆๆๆ ดีใจๆๆๆ

ซึ่งเป็นเรื่องข้ามขั้นตอนทั้งนั้น

พ่อให้โอกาสแก้ตัว

ช่วยทำการบ้านหน่อย

บันทึกความรู้สึกเกี่ยวกับวันนี้ ได้ไหม?

 

Key Word

“วันนี้ได้เรียนวิธีกอด และรู้ถึงอานุภาพของสิ่งนี้แล้ว

กลับไปที่โรงเรียน

คุณครูช่วยกอดลูกศิษย์ หนู นิด หนูหน่อย หนูนั่น หนูนี่ ..ด้วนะจ๊ะ”