ตนแลเป็นที่พึ่งแห่งตน

วันนี้ได้มีโอกาสอ่านหนังสือที่ระลึก งานพระราชทานเพลิงศพ คุณย่า (ยาย) สงัด แซ่ฮ่อ (พลพินิจ) พบข้อคิด "ตนแลเป็นที่พึ่งแห่งตน" เลยนำมาฝากค่ะ 

   คนทุกคน        มีตน            เป็นที่พึ่ง

คนคนหนึ่ง         พึ่งตน          ล้นเหลือหลาย

เกิดขึ้นมา          พึ่งตน          จนวันตาย

คนทั้งหลาย       พึ่งตน          ทุกคนไป

   เพื่อพึ่งตน       สอนตน        กำกับด้วย

จะได้ช่วย          ให้ตน           พ้นเหลวไหล

คนเกิดมา          ทุกคน           ทุกเพศวัย

ไม่มีใคร            พึ่งผู้อื่น         ยืนกว่าตน

   เกิดเป็นคน      อย่าจนจิต    คิดพึ่งเขา

ผิดแบบเค้า        ตามโบราณ  ที่ขานไข

อันคนอื่น           หมื่นแสน       ในแดนใคร

พึ่งไม่ได้            สักกี่วัน         ก็พลันมรณ์

     คิดพึ่งตน      ของตน         พึ่งตนเถิด

เป็นดีเลิศ           พุทธองค์      ทรงสั่งสอน

เป็นที่พึ่ง            ดำรง            คงถาวร

และแน่นอน        พึ่งได้          ดังใจปอง

 

ที่มา :  ที่ระลึก งานพระราชทานเพลิงศพ คุณย่า (ยาย) สงัด แซ่ฮ่อ (พลพินิจ)

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ตนแลเป็นที่พึ่งแห่งตน   เป็น พุทธสุภาษิต  ที่ว่า 

       อตฺตา หิ อตฺตโน นาโถ

             ตนแล.....เป็นที่พึ่งแห่งตน......

      ตนในที่นี้...หมายถึง.....กุศลกรรมที่เราได้ประพฤติ...ปฏิบัติมา.....

       .............กุศลกรรม...หรือ...ความดี..เท่านั้น...........

       .......จึงจะเป็นที่พึ่งของเราได้....เช่น....บุคคลผู้ตั้งอยู่ในศีลธรรม.....

       ......หมั่นประกอบความดี.....มีชื่อเสียงเกียรติยศ...ปรากฏเป็นที่เคารพ.....นับถือ....

       ......ของคนทั่วไป...และเมื่อตายไปแล้ว....ย่อมไปสู่สุคติ...โลกสวรรค์...

       ด้วยเหตุนี้.......ทุกคน...ไม่ว่าใครๆ.....ต่างก็มีตน........

       คือ...คุณงามความดี...เป็นที่พึ่งของตนทั้งนั้น....จะพึ่งใครไม่ได้....

       ......เพราะใครทำกรรมใด....คนนั้น....ก็ย่อมได้รับผลกรรมนั้น.....

  (คัดจาก หนังสือ พระไตรปิฏก คัมภีร์ ขุทฺทกนิกาย ธมฺมปทคาถา)

 http://www.oknation.net/blog/print.php?id=76168

 

 

 

In Remembrance of HRH Galyani Vadhana - ดนตรีบรรเลงเจ้าฟ้าสุดบูชา