ทำไงครู...ก็ภาษาไทยที่ครูเขียนผลก็อ่านไม่ออกนิครู

ร.ร.บ้านสายหมอ เป็น ร.ร.ที่ติดทะเล ชาวบ้านส่วนใหญ่ประกอบอาชีพประมง ...ทำงานที่มาเล..พืชที่พอจะทำรายได้คือมะพร้าว
รายได้เฉลี่ยน้อย...แต่ละบ้านมีลูกมาก...บางบ้านมีลูกถึง 14 คน มีลูกเรียนครบทุกชั้นตั้งแต่ ป.1-ป.6 สาเหตุเพราะอิสลามคุมกำเนิดไม่ได้ผิดต่ออัลเลาะฮ์
ร.ร.บ้านสายหมอนักเรียนเป็นอิสลาม 100% ภาษาที่ใช้คือ ยาวี เด็กจะใช้ภาษาไทยเมื่อพูดกับครูเท่านั้น ทำให้ภาษาไทยเด็กที่นี่ไม่แข็งแรงเอามาก ๆ
ฟลี บากา เป็นเด็กผู้ชายที่อยู่กับแม่และน้องอีก 2 คน...ส่วนพ่อไปทำงานที่มาเล...
ถ้าครูติดธุระเข้าสอนช้า ฟลีจะมาตามครูให้ไปสอนแต่ฟลีไม่เข้าเรียน
ฟลี : "ไม่เอาเรียนนะครู มาละ(ขี้เกียจ) ๆ นิครู"
นี่คือภาษาที่เด็กใช้พูดกับครู
ฟลีมักจะเป็นเช่นนี้...สำหรับวิชาภาษาอังกฤษที่ข้าพเจ้ารับต่อมาจากน้องพนักงานราชการ (น้องเขาไปบรรจุที่อื่น) ฟลีไม่ค่อยหนีเรียน เพราะ ได้เล่นเกมบ่อย ๆ
ตอนฟลี อยู่ ป.3 ฟลีได้ฝากความซ่าส์ให้ครู ป.3 ได้ระลึกถึง เรื่องมีอยู่ว่า
...เช้าวันหนึ่ง...เมื่อทุกคนมาถึง ร.ร.ประมาณ 8.30น
พร้อมทหารและรถถัง ครู ป.3 ก็เดินเอาของไปเก็บที่ห้อง...
...แกเดินแกมวิ่งมาที่ข้าพเจ้าแล้วจูงมือข้าพเจ้าไปที่ห้องพร้อมชี้ให้ดูที่กระดาน
" ครู (จ.ร.พ.) บูเห๊ะบือซา" ข้อความที่ปรากฏบนกระดาน
ข้าพเจ้ารู้สึกฉุนปนขำ...แต่ครู ป.3 กลับหัวเราะ พร้อมพูดว่า
"คนเขียนมันเก่ง มันรู้ได้อย่างไรว่าของพี่ใหญ่ ไม่เป็นไร พี่ให้อภัย เพราะมันพูดเรื่องจริง" ฮะๆ ฮา....
ตรวจสอบแล้วเป็นฝีมือ ฟลี บากา
บูเห๊ะ คือ นาผืนน้อยของผู้หญิง
บือซา คือ ใหญ่
คดีนี้ฟลีไม่โดนทำโทษเพราะ ....เพราะฟลีเขียนความจริง...โอละพ่อ...
ตอนฟลีอยู่ ป.5 นั่งเรียนวิชาอังกฤษที่ข้าพเจ้าสอน ชั่วโมงนี้ครูจะให้นักเรียนจับคู่กันสนทนา...เรื่องที่เราเรียนมาแล้วดังนี้
Hello , good morning.
How are you?
What is your name?
What do you do?
How old are you?
What fruit do you like?
เด็ก ๆ ก็จับคู่กัน ฟลีก็จับครูกับครู...
ฟลี : " ครู...ไม่เป็นนิครู...พูดแบบไหนนิครู"
ครู : " ทำไมพูดไม่เป็นละครับฟลี"
ฟลี : " มันอ่านไม่ออกนะครูครูนะ"
ครู : " ไม่เป็นไร..สำหรับฟลี ครูจดภาษาไทยกำกับให้"
ข้าพเจ้าเขียนภาษาไทยกำกับว่าคำนี้อ่านว่าอย่างไรให้กับฟลี...
ฟลี : "เดี่ยวผลไปฝึกอ่านก่อนนะครูนะ"
(เด็กที่นี่มักพูดคำที่สะกดด้วยแม่กมเป็นแม่กน เช่นผม พูดเป็น ผล)
...เวลาผ่านไปเด็กแต่ละคู่ก็ทยอยมาสนทนา...จนถึงคู่ของครูกับฟลี
ครู : Hello , good morning.
ฟลี : Hello , good morning.
ครู : How are you?
ฟลี : ........เงียบ........
ข้าพเจ้าถามอะไรฟลีก็ไม่ตอบ ข้าพเจ้าเลยให้ฟลีเอาที่จดมาดูได้...ฟลีดูแล้วก็ยังเงียบเหมือนเดิม
ครู : "ฟลีทำไม่ไม่ตอบละครับ"
ฟลี : " ผลอ่านไม่ออกครู"
ครู :" อ้าว..ก็ครูจดภาษาไทยกำกับให้แล้ว"
ฟลีถอนหายใจแล้วเอ่ยขึ้นว่า
ฟลี : " ทำไงครู....ก็ภาษาไทยที่ครูเขียนผลก็อ่านไม่ออกนิครู"
..........ฮา ๆๆๆๆเอิ๊ก ๆๆๆๆ.....

เป็นครูกับนักเรียนก็มีเรื่องต้องกระทบกระทั่งกันตลอด ดีที่คุณครูมีอารมณ์ขันอยู่บ้าง เรื่องร้ายก็กลายเป็นดี เป็นครูที่ภาคใต้น่าเป็นห่วงจังนะคะ ขอให้ปลอดภัยค่ะ
สวัสดีครับ คุณครูแอมแปร์
อ่านแล้วเห็นภาพเลยคะ น่ารักจัง
ความเป็นเพื่อนกับเด็กๆ นี่ดีนะคะ แม้เขาไม่รัก วิชาที่เราสอน
แต่เขารัก คุณครู
สิ่งนี้ ก็เป็นสุดยอด ของการสอน เลยล่ะคะ
+ สวัสดีค่ะท่าน NONGYAO - CHAMCHOY
+ ขอบคุณมากค่ะ..ที่เป็นห่วง
+ เดี๋ยวจะไปเยี่ยมค่ะ...
+ สวัสดีค่ะครูสุ..
+ พี่เพิ่งเข้าไปอ่านเรื่อง สื่อ นวัตกรรม และการวิจัย 5 บทฯ ของครูสุ
+ พี่ post ไว้ด้วย ครูสุอย่าลืมเข้าไปอ่านนะค่ะ
+ สวัสดีหนูจิ...
+ เป็นไงเจอหรือ...ผี ..ที่กลัวน๊ะ...
+ ชีวิตช่วงมหาลัยสนุกสุดเหวี่ยงที่สุดเลยค่ะ
+ สวัสดีค่ะท่านดอกแก้ว
+ ดีใจมากที่ท่านมาเยี่ยม
+ ตอนเด็กเจอครูดี...พอมาเป็นครูก็พยายามทำให้ดีที่สุด
+ ครูก็เป็นแบบอย่างที่สำคัญแบบหนึ่งสำหรับเด็ก
สวัสดีคุณครูพี่สาว สวัสดีแอมแปร์
+ นั่นแหละค่ะ แอมแปร์จอมซ่าส์...
+ ตอนพี่เอารูปลงก็ปรึกษาเขา..."เอารูปแอมแปร์แหละแม่..เดี๋ยวเลือกรูปให้"
+ ตอนนี้แอมแปร์อายุ 3 ขวบ 3 เดือน
+ แอมแปร์ใช้คอมฯ ในการเรียนรู้ตัวพยัญชนะทุกตัว
+ เช่น ถ้าพี่ถามว่าตัว ก เป็นแบบไหน
+ เขาก็จะหาจากแป้นพิมพ์ แล้วพิมพ์ออกมา
+ แอมแปร์เลย พิมพ์ได้ ลบได้ กด Shift ได้ ใช้ลูกศรได้
+ แต่ใช้เมาส์ยังไม่คล่อง...กล้ามเนื้อมือยังไม่ดีพอ
+ เวลาเปิดเพลงจากวินแอมป์ พามือกันหนุกหนานกว่าจะได้
+ แอมแปร์ชอบ ทอม & เจอรี่ เป็นชีวิตจิตใจ รองลงไปคือ อุลตร้าแมน
+ บางที่แอมแปร์นั่งยิ้มและหัวเราะขึ้นมาเฉยๆ โดยไม่ทราบสาเหตุ
+ สอบสวนความว่า นึกถึงทอม & เจอรี่ แล้วขำ
+ "มันทำได้อย่างไรนะแม่ ไอ้ทอมนะ.."
+ แล้วก็จะเล่าให้พี่ฟังว่าทอมทำอย่างไร
+ นี่คือที่มาที่พี่ต้องอ่านเรื่องจินตนาการที่"เจ้าชายน้อย" ของพี่นำเสนอมาอย่างจริงจัง
สวัสดีครับ
มาเยี่ยม คุณแอมแปร์
เป็นเรื่องเล่าอย่างมีชีวิตชีวา และมีมุม ขำ ฮา ๆ เอิก ๆ
คุณสิทธิรักษ์
น้อง แอมแปร์ หลานสาว ครูข้างถนนเอง ลูกสาวของพี่สาวคนน่ารัก
ตอบแทนเลย
บุญรักษาครับพี่สาวคนดี
+ สวัสดีเจ้าชายน้อยของพี่...
+ วันนี้สบายดีอยู่...บุญรักษา
+ วันนี้แอมแปร์ดีใจไชโย...ที่สามารถใส่กระดุมเสื้อได้เอง
+ ทั้งที่ความจริง...เด็กคนอื่น ๆ เขาใส่กันได้ตั้งนานแล้ว
+ แต่แอมแปร์ไม่ใส่ใจ...แอมแปร์สนใจเพียงว่า..ก็วันนี้แอมแปร์ทำได้แล้ว
+ บทสรุป " เรียนรู้ช้าเร็วนั้นไม่สำคัญ ที่สำคัญคือว่า ได้เรียนรู้แล้ว"
+ ขอบคุณบุญรักษา