รู้สึกว่า 2-3 สัปดาห์ที่ผ่านมาแม้จะไม่ได้เขียนอะไรเกี่ยวกับงานประจำเลย แต่ก็ทำงานแล็บตอนกลางวันเต็มวันทุกวัน แต่ก็มีสารพัดภารกิจอื่นๆทั้งงานหลวง งานราษฎร์รอบตัวไปหมดด้วย เรียกว่าวันหนึ่งๆตื่นอยู่ 20 ชั่วโมงใช้ได้ทุกวินาทีก็ว่าได้จริงๆค่ะ พอได้นั่งลงอ่าน GotoKnow เมื่อไหร่ ก็จะรู้ว่าได้พักแล้ววันนี้ ช่วงนี้เหลือวันละไม่ถึงชั่วโมงแล้วค่ะ  งานเอกสารที่ต้องทำเกี่ยวกับ ISO ก็ยังมีค้างอยู่เล็กน้อย แถมหลวมตัวไปช่วยงานเครือข่ายผู้ปกครองโรงเรียนพี่วั้นมาอีกงาน เพราะเห็นว่าเป็นสิ่งที่เราพอจะทำได้ งานนี้ก็คงจะเป็นภาระอยู่อีกสัก 2-3 เดือนวันละสักชั่วโมงช่วงก่อนดึกอีกเหมือนกัน เว้นวรรคจากงานอื่นๆที่คิดจะทำและกินเวลาพักผ่อนไปอีกสักหน่อย 

เขียนบันทึกนี้เพราะอ่านอนุทินเจอที่น้องท่านหนึ่ง (ขออนุญาตอ้างถึงโดยไม่บอกว่าใคร ถ้าอยากรู้ต้องเป็นสมาชิก GotoKnow และไปอ่านอนุทินนะคะ) บ่นว่า "โอ้ย...ชีวิต อยากมีชีวิตส่วนตัว เวลาส่วนตัว อยากอยู่คนเดียว อยากอยู่เงียบๆ แบบไม่ต้องมีใครยุ่งด้วย อยากนอน อยากอ่านหนังสือ สารพัด เดี๋ยวปั๊ดหนีไปอยู่เกาะซะนี่ เบื่อๆๆๆๆ น้องไม่ใช่พวกแนวแบบ family woman ขนาดนั้นอ่ะ"   

อ่านแล้วตร๊งตรงใจในบางจังหวะนะคะ ทำให้นึกขึ้นมาถึงความคิดตัวเองสมัยเด็กๆจนกระทั่งโตเป็นสาวน้อย ที่ชีวิตไม่เคยเงียบเหงาเลย แวดล้อมด้วยผู้คนในครอบครัวเยอะแยะไปหมด ตั้งใจไว้ว่าจะไม่แต่งงาน ไม่มีครอบครัว อยากอยู่คนเดียวเงียบๆ ทำอะไรที่อยากทำ แต่เหมือนชะตาชีวิตกำหนดมา เกิดเปลี่ยนใจอยากมีลูก อยากทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของลูกผู้หญิงขึ้นมา ก็เลยทำให้ต้องหวนมาเป็นคนที่มีชีวิตแวดล้อมไปด้วยผู้คนเหมือนเดิม น้อยครั้งที่จะได้อยู่กับตัวเองเงียบๆไม่มีภารกิจอันใด

คิดให้เป็นแง่บวกก็คือ เราเป็นที่ต้องการของทุกคน ลูกๆ และคุณพ่อจัดคิวสลับกันเล่าเรื่องโน้น เรื่องนี้ เรื่องนั้นให้คุณแม่ฟัง คุณพี่ชายสามีก็โทรปรึกษาเรื่องคุณแม่กับเราเป็นประจำ ใครๆก็ชอบคุยกับเรา นึกไปนึกมาแล้ว รู้สึกว่าถ้าไม่มี GotoKnow ก็คงไม่มีใครฟังเราคุยเอาเสียเลย ถือว่า GotoKnow ได้มีส่วนช่วยชีวิต Family woman คนนี้เป็นอย่างมากเลยนะคะ ทำให้เป็น Family woman แต่ก็มีโลกส่วนตัวที่ได้ใช้หัวสมองกับสองมือ เพื่องานอื่นๆที่ไม่ใช่ Family เท่านั้นด้วย ขอบคุณ GotoKnow และขอบคุณคนอ่านทุกคนด้วยค่ะ