เพียงเราเติมการเรียนรู้ ความมานะบางบั่น ขยัน อดทนและประหยัดลงไป

Plp1 

(แม่ปลาช่อนท้องแก่ตัวเขื่อง บืนอุ้ยอ้ายขึ้นจากสระน้ำหลังฝนตก เพื่อหาที่วางไข่ และเห็ดจากป่ายูคาลิปตัสของโคกเพชร เมื่อ 21 พ.ค.51)

 

(ลูกปลาช่อนในแปลงนาตีนบ้านฝูงแรกของฤดูฝนปีนี้ ส่วนในสระมีแล้วหลายฝูง)

*********

หากเรามีที่ดินสักแปลง

เพียงเราเติมการเรียนรู้

ความมานะบางบั่น ความขยัน ความอดทน

และความประหยัด(บ้าง)ลงไป

เชื่อว่าไม่นาน

ความเป็นอยู่ที่พอเพียง

น่าจะสัมฤทธิผลแก่เรา

เพราะทุกปัจจัยในธรรมชาติเขาพร้อมอยู่แล้ว

**********

Plp2 

(ไผ่เลี้ยงหวานสีทองที่โคกเพชรอายุเพียง 9 -11 เดือน เริ่มให้ผลผลิตที่ชุกดกพอควรแล้ว)

*********

โดยเฉพาะที่อีสาน

หากเราสร้าง "ฐานที่มั่นทางด้านอาหาร" ไว้ได้แล้ว

ความมั่นคงทางด้านอื่นๆจะตามมาเอง

และก็ไม่ต้องกลัวหรือวิตกกังวลว่า

"ธรณีจะกลืนหาย พายุร้ายจะถล่ม  หรือจะจมอยู่ใต้น้ำ ฝังอยู่ใต้โคลนเหมือนที่อื่นๆ

เพราะธรรมชาติแถบถิ่นนี้ มีค่าความเสี่ยงภัยต่อมหันตภัยดังกล่าวเกือบจะเป็นศูนย์

จะเห็นอยู่ก็แต่ "พายุร้ายในตัวในตน"ของพวกเรา

ในนามของ"อบายมุข"เท่านั้น

ที่ถล่มคนอีสานจมโคลนกันแบบไม่เลือกฤดูกาลและวันเวลา

ถ้าคนอีสานเราตัดใจจากสิ่งดังกล่าวนี้ได้ (แม้สักหนึ่งในสี่)

...เชื่อว่า...

แผ่นดินอีสานจะเป็นส่วนหนึ่งของ"ครัวโลก"

ที่สามารถให้การช่วยเหลือและดูแลเพื่อนมนุษย์

ผู้ทุกข์ทนจากภัยพิบัติร้ายแรงในพื้นที่ต่างๆอย่างที่เห็นและเป็นอยู่

ได้อย่างสบายๆ และเต็มภาคภูมิ

**************

อ่านและดูภาพเพิ่มเติมที่นี่ครับ

**************