ความจริง เป็นสิ่งไม่ตาย

พ่อแม่ของฉันเป็นคนจีน มีเชื้อสาย คนจีนไหหลำ ดังนั้น การเรียก แม่ เราจะเรียกว่า "มา" หรือ "โต้"(แปลว่าพี่สะใภ้) พ่อ เราจะเรียกว่า "เด" หรือ "โก"(แปลว่าพี่ชาย)

ตั้งแต่จำความได้ เด จะสอน พวกเราเสมอ บางครั้งก็สอนตรง ๆ บางครั้งก็สอนทางอ้อม ฉนั้น ครูคนแรก ของลูก ก็คือ ท่าน นั่นเอง

มีอยู่ครั้งหนึ่ง ตอนที่ฉันอายุประมาณ 14 ปี เดได้ชวนไปเป็นเพื่อนงานศพ ขณะนั่งรถ เดก็ได้สอนฉันว่า "ลูก เวลาโตขึ้น ลูกต้องเป็นคนจริง พูดจริง ทำจริงนะ ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น เพราะ ความจริง เป็นสิ่งไม่ตาย" แล้วก็ยังคุยเรื่องสัพเพหลายเรื่อง สักพัก ก็เข้างาน เดคุยกับเพื่อน ๆ ท่าทางสนุกสนานมาก ฉันก็นั่งฟังพระสวดบ้าง ฟังผู้ใหญ่คุยบ้างไปตามภาษาเด็ก

ขากลับ ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ เลยถามเดว่า "เด เด เพื่อนเดเป็นอะไรตายล่ะ" เดบอกว่า "อ้อ!เมื่อวาน มันพูดความจริง เลยตาย" แล้วก็หัวเราะใหญ่ ตอนนั้น ฉันก็ งง งง อยู่ แต่ก็ไม่กล้าถามอะไรต่อตามลักษณะเด็กไทยที่ดี

เพิ่มจะมาร้อง อ้อ ตอนโตนี่แหละ จริงของเดแฮ้ะ แต่เราคงต้องเลือกเวลาที่จะพูดความจริง นึกออกแล้วว่าที่เดสอนแปลว่าอะไร เชื่อแล้วและจะจำจนตายว่า

ความจริง เป็นสิ่งไม่ตาย