อยากจะบอกว่าอย่ามัวรอให้พร้อมก่อนแล้วจะเริ่มต้นเรียนรู้หรือลงมือทำอะไรเลย อาจจะต้องฝืนใจ แข็งใจบ้าง ความพร้อมจริงๆคงมีแต่ในอุดมคติมั่ง

การเริ่มต้นเรียนรู้สิ่งใดๆเรามักจะได้รับการปลูกฝังว่าผู้เรียนจะเรียนรู้สิ่งนั้นสิ่งนี้ได้ดีก็ต่อเมื่อผู้เรียนพร้อมหรืออยากจะเรียนรู้สิ่งนั้น สิ่งนี้ได้กลายเป็นทฤษฎีการเรียนรู้ต่างๆมากมาย

ในชีวิตจริงผู้เรียนจะพร้อมกันเมื่อไหร่ ครูต้องสร้างความพร้อมกันขนาดไหน ? ยิ่งถึงขึ้นที่เรียกว่ามีแรงจูงใจอยากเรียน หรือระเบิดออกมาจากในตัวผู้เรียนว่าอยากเรียนเต็มที่แล้ว

ผมว่าหลักการหรือทฤษฎีอย่างที่ว่ามันก็ไม่มีอะไรให้น่าติเตียน

แต่เราก็ไม่จำเป็นต้องเชื่อตามนั้นทั้งหมด

ผมได้รับการเล่าขานจากชาวบ้านในเวทีสนทนากลุ่ม หมู่ที่ 1 ตำบลขอนหาด อำเภอชะอวด จังหวัดนครศรีธรรมราช ทำการสนทนากันไปเมื่อวานนี้ 6 พ.ค. ซึ่งเป็นโครงการวิจัยของ กศน. ชาวบ้านหลายคนได้เล่าว่าเริ่มต้นเรียนรู้เศรษฐกิจพอเพียงจากการมอบหมายให้ทำภารกิจนั้นนี่ แรกๆก็ไม่อยากทำ ทำเพราะเกรงใจคนที่มาชักชวนเผยแพร่ ทำไปด้วยการฝืนความรู้สึกอย่างมากที่เดียว เป็นภาระเหลือเกิน แต่ทำไปๆไปก็เริ่มรู้สึกว่าไม่เป็นภาระ เป็นเนื้อเดียวกับสิ่งนั้น สนุกกับสิ่งนั้น อยากจะทำสิ่งนั้น บอกต่อคนอื่นให้ทำต่อไปเป็นลูกโซ่

ในชีวิตจริงคนเราจะให้พร้อมก่อนแล้วจึงเรียนคงจะลำบาก

อาจจะต้องพึ่งพาการบังคับ ขอร้อง อะไรทำนองนี้นี่แหละเป็นส่วนมาก พร้อมจริงๆแล้วจึงจะเริ่มต้นเรียนรู้แทบจะหาไม่ค่อยได้

ชาวบ้านสะท้อนสิ่งนี้ออกมาในเวทีสนทนากลุ่ม ทำให้ผมนึกถึงชีวิตผมหลายเรื่อง รวมทั้งเรื่องการเริ่มต้นเขียนบันทึกบล็อกของเว็บ GotoKnow แห่งนี้ ผมถูกขอร้องแกมบังคับ แต่พอเขียนไปๆก็สนุกกับมันเห็นประโยชน์จากมัน มีความสุขกับมัน สุขใจที่ได้เขียน สุขใจที่ได้ให้ ไม่รู้สึกเป็นภาระใดๆ อยากจะเขียนก็เขียนไม่อยากจะเขียนก็หยุดพัก เป็นปกติของชีวิต

ผมเขียนบันทึกมาครบ 2 ปีแล้ว เมื่อ 4 พ.ค.ซึ่งวันนั้น(4 พ.ค.) ผมไม่สะดวกเขียนบันทึก ผมก็ขยับมาเขียนวันนี้เสีย ก็ไม่เห็นเป็นไร

อยากจะบอกว่าอย่ามัวรอให้พร้อมก่อนแล้วจะเริ่มต้นเรียนรู้หรือลงมือทำอะไรเลย อาจจะต้องฝืนใจ แข็งใจบ้าง ความพร้อมจริงๆคงมีแต่ในอุดมคติมั่ง

เป็นกำลังใจแก่เพื่อนๆบล็อกเกอร์ทั้งหน้าเก่าและหน้าใหม่ว่าเริ่มต้นจากความพร้อมไปก่อนก็ได้

ขอบคุณชาวบ้านขอนหาดที่ทำให้ผมได้นึกคิดเกี่ยวกับหลักการเรียนรู้และใช้สิ่งนี้ทบทวนตนเอง