แต่พวกเขามีคำตอบที่ไม่ต้องอธิบายเลยค่ะ
ในวันหนึ่งๆ ผู้เขียนมักนั่งรถสามล้อปั่นไปเที่ยว (มีแต่เรื่องเที่ยว) คือหลังสี่โมงเย็นแล้ว กว่าจะไปสวดมนต์ทำวัตรเย็น ก็ตั้ง หนึ่งทุ่ม เมื่อมีเวลาว่าง ก็จะได้ออก ไปไหว้ สถูป ที่ปรินิพานบ้าง ไปที่ถวายพระเพลิงพระพุทธเจ้าบ้าง บางที ถ้าไปกันหลายคนผู้เขียนก็ชวนกันเข้าไปเที่ยวในหมู่บ้าน สนุกดี
ยามเย็น แดดอ่อนๆ กับสายลมที่พัดผ่าน ยอดข้าวสาลี มีกลิ่นน้ำนมข้าว หอมกรุ่นๆ มีความสุขมาก หลังสี่โมงไปแล้ว ชาวบ้านจะเริ่ม ต้อนวัว ควายกลับบ้าน สังเกตว่า คนอินเดียเขามีงานทำไม่หยุดมือ เห็นนั่งถอนหญ้า ปลูกผัก ตัดอ้อย เชื่อมน้ำตาล กันไปทั้งวัน ครั้นเวลากลับบ้าน ก็ยังหอบเศษไม้ ใบหญ้ากลับมาบ้านกันอีก
นี่ไง..ทุ่งข้าวสาลียามเย็น มันเป็นเวลาที่กำลังดี อาจสลัวไปหน่อย
แต่พระอาทิตย์งามจริงๆ
ทุ่งเอ๋ยทุ่งรวงทอง...เห็นข้าวออกรวงหน้ามอง
ดุจแสงทอง สีแห่งศรัทธา.....
ผู้เขียนอยู่อินเดีย ตั้งแต่ข้าวตั้งท้อง จนเกี่ยวได้ เลยทดลองเกี่ยวข้าวดู
เพิ่งรู้ว่าการเป็นกระดูกสันหลังของชาตินี่ ทรมานน่าดู
เด็กๆก็สนุกสนาน เวลาเห็นคนแปลกหน้าเข้าไปในหมู่บ้าน
ก็ร้องทักเสียงใส
ไม่ว่าที่ไหน เด็กจะไร้เดียงสาเสมอ ยิ้มง่าย หัวเราะง่าย
และก็ร้องไห้ได้ง่ายๆเช่นกัน
ทุกคนมีงานทำ งานเหล่านี้ เพื่อความเป็นอยู่ทั้งสิ้น ต่างก็ทำตามหน้าที่
นี่คือบ้าน อาจแปลกใจ และถามซ้ำว่า บ้านหรือ
ใช่แล้ว
เขาจะเลี้ยงดูสัตว์เลี้ยง ที่เขาถือว่ามีคุณต่อเขา อย่างใกล้ชิด
แทบจะนอนติดกัน
เมื่อได้เวลากลับบ้าน
เขาจะต้องจะมีของกลับบ้านทุกวัน
ของที่ไม่ต้องซื้อด้วยเงิน
ของที่จะก่อประโยชน์ ให้เขาและครอบครัวในวันพรุ่ง
....บางครั้งผู้เขียนก็เคยถามตัวเองเหมือนกัน
ว่าของที่ถืออยู่ในมือเราขณะ
นี้ เพื่อใคร..
และหลายครั้งตอบไม่ได้ ...
แต่พวกเขามีคำตอบที่ไม่ต้องอธิบายเลยค่ะ
สวัสดีค่ะ พี่รุ่ง สบายดีนะคะ กุสินาราก็น่าอยู่ไม่น้อยนะคะ รักษาสุขภาพนะคะ
ตามมาเที่ยวครับผม....
เหมือนยาอมหรือขนมเลย แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ^ ^
แต่ชอบที่พี่ตั้งคำถามนะคะ เราถืออะไรอยู่บ้าง มีประโยชน์กับใคร? ทำให้ได้คิดดีค่ะ
แล้วจะมารอฟังคำตอบค่ะ
ชนบทบ้านเขาดูมีสีสันและมีเรื่องราวดีนะครับ เอาไว้ติดตามบันทึกพี่รุ่งต่อไปเรื่อยๆดีกว่าครับ
:)
มาเที่ยวอินเดียต่อครับ
เข้ามาเที่ยวหมู่บ้านด้วยคน
จะตอบคำถาม เดี๋ยวก็ผิดกติกา
เอาเป็นว่าให้คนอื่นลองตอบดูดีกว่านะ
"เกลือ"....หรือเปล่าคะ? น่าจะใช่นา อืมมม..เอ..
ภาพตอนหลัง ๆ นี่เยี่ยมกว่าที่คิด บรรยายได้สาระดีมากขอชมด้วยใจจริง
สวัสดีครับคุณตันติราพันธ์
เดี๋ยวตอบคำถามก่อนตามกติกา...ผมตอบว่าน้ำตาลครับ
ภาพสวยจัง...ดูแล้ววิถีชีวิตเหมือนชนบทบ้านเราครับ...ทำให้คิดถึงบรรยากาศเก่า ๆ เมื่อตอนเด็ก ๆ ที่ไปเที่ยวบ้านปู่ย่า ตายาย...แต่ก็นานนานมากแล้ว...ปัจจุบันเปลี่ยนแปลงไปเยอะมากครับ
ขอบคุณครับ
ตามมาเที่ยวด้วยคนครับพี่รุ่ง
เป็นภาพชีวิต ในวิถีชนบทที่แปลกน่าติดตามครับ
สวัสดีครับคุณหมอรุ่ง
มาติดตามไปเที่ยวด้วยครับ
อันที่ถามน่าจะเป็น น้ำตาล นะครับ สังเกตจากที่ซองเขียนว่า _ukar
ซึ่งในภาพนิ้วชี้ปิดทับอักษรไว้ตัวหนึ่ง แต่อ่านออกเสียงคล้าย sugar นะครับ
ขอบคุณครับ
สวัสดีค่ะป้าแดง
ชนบทของเขา เทียบกับชนบทของเรา ถือว่า เรานี้ อยู่กันอย่างสุขสบาย ที่นี่บางบ้านก็ไม่มีประตู สุมไฟไล่ยุง ก็ได้ประโยชน์ ทั้งคนทั้งสัตว์ อยู่แบบนี้ ไม่ได้แปลว่า จะทำให้คนจิตใจตกต่ำ หรือสูงลอย เขาก็ดูมีความสุข มีชีวิตอย่างมนุษย์คนหนึ่งควรจะมี
อินเดีย เป็นอะไรที่น่าค้นหา น่าติดตามค่ะ
สวัสดีค่ะคุณอำนวย สุดสวาสดิ์
ค่ะยังมีการนำเที่ยวอีกหลายบันทึกเหมือนกัน ได้ย้อนรอยอีกครั้ง ก็พลอยทำให้ได้ ทบทวนข้อคิด ที่ได้และผ่านมาอีกครั้ง เที่ยวอินเดียคราวนี้ เป็นเพียงภาพผ่าน อย่างไร ก็ต้องหาโอกาสไปสักครั้งนะคะ
สวัสดีค่ะ คุณกมลวัลย์
โห..!เดาเกือบถูกค่ะ ผิดไปหน่อย จะลองเดาอีกครั้งก็ได้นะคะ สองทุ่ม เฉลยค่ะ
การได้เห็นภาพที่ปรากฏ ใจเราก็จะมีคำถาม คำตอบ อยู่ตลอดเวลา นี่ก็เป็นคำตอบส่วนตัว ให้ได้คิดค่ะ
ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
สวัสดีค่ะคุณ เอก จตุพร
ชอบชีวิตชนบท ที่มีความเอื้ออาทรต่อกัน แบ่งปัน และรอยยิ้ม สบตาปุ๊บ ยิ้มปั๊บ เหมือนชนบทไทยแหละค่ะ
คิดแล้วคุรเอกต้องชอบ เพราะ อาชีพคนอนามัยอย่างพวกเรา มาร่ำเรียน ก็เพราะชอบวิถีชีวิต ชนบท นี่แหละ
สวัสดีค่ะคุณ นายประจักษ์
ขอบคุณที่มาติดตาม หลายตอนมากแล้ว ไม่ลองทายสนุกๆดูหรือคะว่าอะไร ไม่ยากเลยค่ะ แต่นึกไม่ถึง
สวัสดีค่ะพี่โยคี
คนอยู่อินเดียก็ตอบได้ค่ะ ไม่ผิดกติกา แต่ผิดกติกาดีกว่า เดี๋ยวตอบถูก จะทำให้โยคีน้อยทายอะไรเอ่ยไม่ได้อีก คนจะแอบถามท่านทูตก่อน
เคยเห็นพี่ลงภาพหมู่บ้าน แสดงว่า เคยท่องเที่ยวแล้วใช่ไหมคะ สวยงามจริงๆค่ะ
สวัสดีค่ะคุณเนปาลี
ฮื่อ! เกือบถูกเหมือนกันนะนี่ ดูแค่รูปลักษณ์ ต้องคิดว่าเป็นเกลือแน่ๆเลย และอินเดียก็ใช้เกลือปรุงอาหารด้วย แต่ก็...ยังไม่ถูกค่ะ
สวัสดีค่ะคุณพ่อสกล
แรกๆหนูเขียนแบบไม่มีครูค่ะ บ้านนอกๆ แต่ต่อมา ได้อ่านบันทึก ที่ชื่อ คงคานที บ่อยๆเข้า ติดใจสำนวน การเขียน และวิธีเล่าเรื่อง ก็เลยจดจำมาค่ะ ขอบคุณมากเลยค่ะ
หนูอยากให้คุณพ่อสกล เขียนงานมากๆ หนูจะได้แอบลักจำมาบ้าง จริงๆค่ะ