เช้าแล้วเราออกเดินทางสู่หลวงพระบาง....เส้นทางเป็นภูเขาหินปูนสลับซับซ้อน...ระยะทางเพียง ๓๐๐ กิโลเมตร...แต่ต้องใช้เวลาในการเดินทางถึง ๙ ชั่วโมง.....เนื่องจากทางแคบรถวิ่งสวนทาง..และความเร็วไม่ควรเกิน ๕๐ กิโลเมตรต่อชั่วโมง......ที่ลาวนี่รถต้องหลบสิ่งมีชีวิตทุกชนิด...สมหน้าพวกประกัน....

นี่คือรถโดยสารของเรา...เป็นรถชั้น ๒ ...มีเครื่องปรับอากาศ..แต่ไม่มีห้องน้ำ...ด้านในกว้างขวางนั่งสบาย...เหมือนผ้าขี้ริ้วใหม่ๆ ห่อทอง....บางคันบ้านเราเป็นทองห่อผ้าขี้ริ้วเก่าๆ

 

 

ตลาดบ้านสามแยกของเมืองกาสี.....จุดแวะพักรถ....และร่างกายของเรา....อาคารที่มีหลังคาสีฟ้าและสีแดงคือห้องน้ำราคา ๕ บาทที่ค่อนข้างสะอาด...แต่ก็น่ากลัวเพราะอยู่ชั้น ๒ ...ต้องเดินผ่านห้องพักของผู้เช่า...บางห้องยังเปิดประตูอยู่เลย....ถ้าไม่คุณนายมาก..ก็แนะนำร้านค้าที่อยู่ด้านข้างดีกว่า

 

 เนื่องจากการเดินทางใช้เวลาค่อนข้างมาก....สมาชิกทั้งหลายจึงสรรหาเรื่องมาเล่าให้สนุกสนานกัน....ขุนเขาที่อยู่ในภาพคือเส้นทางที่เราต้องดั้นด้นขึ้นไปให้ถึงยอด...แล้วข้ามไปอีกฝั่งหนึ่ง.......ส่วนผู้หญิงคนนี้ธอคือผู้ปลดปล่อย...ให้เกิดความสุข.......ไก๊ด์เล่าว่า...ที่ลาวมีชนกลุ่มน้อยที่เป็นชาวเขาอยู่มากมาย....ผู้หญิงถ้าแต่งานและมีลูกแล้วจะเปิดเสื้อให้เห็นนม ๑ ข้าง...แต่ถ้าเธอหย่าขาดจากสามีเธอจะเปิดเสื้อให้เห็นนม ๒ ข้าง.....แสดงว่าเธอได้ปลดปล่อยแล้ว....เขามีรูปถ่ายยืนยัน...ครูพรรณาได้ทีถ่ายรูปนี้ไว้ด้วย

 สาวน้อยและเด็กๆ ที่กิ่วประจำ....แหล่งพักกินอาหารของผู้เดินทาง...รถทุกคันจะมาจอดเมื่อถึงเวลาอาหาร.....เธอเหล่านี้มาขอแบ่งปันอาหารที่เหลือ.....คนมีท้องเธอมีอายุเพียง ๑๔ ปี...แต่ในท้องของเธอคือลูกคนที่ ๓.......ไม่ต้องตกใจคนโบราณก็อย่างนี้แหละมีลูกเร็ว...ดูอย่างอีเย็น...หรือคุณหนูแดงนั่นปะไร.....ละครนางทาส...คนลาวชอบมาก.......เด็กๆ เหล่านี้ตอนขากลับครูพรรณา  ไม่เห็นพวกเขาเข้าใจว่าคงไปโรงเรียนกันหมด

ภาพนี้เป็นสองข้างทาง.....ซ้ายบนสุดเห็นกระท่อมน้อยๆ ...ลูกชายถามแม่ว่า...อยู่เข้าไปได้ยังไง...ภูเขาทั้งลูกมีบ้านอยู่หลังเดียว.......ผ่านมาเรื่อย....ปรากฎว่าเราเข้าใกล้เขาเข้าไปทุกที....สุดท้ายทุกคนตกใจ....เฮ้ยมันนั่งเล่นอยู่บนหัวเรา...ครูผู้หญิงวี้ดว้ายกลัวหล่นลงมา...ครูผู้ชายนึกไปไกล...อย่าเสือ...ฉี่ลงมานะว้อย......ภาพล่างซ้ายสุดเราย้อนกล้องออกไปถ่ายนอกหน้าต่างรถ...คิดดูเถอะเล่นกันบนหน้าผาชัดๆ.....

 

เข้าเขตหลวงพระบางเมืองมรดกโลกแล้ว....ก่อนเขาเมืองแวะชมน้ำตกตาดกวงสี...ที่สวยงาม....ที่นี่เขามีสัตว์ป่าไว้โชว์ด้วย...ให้มันอยู่แบบสวนนกที่ชัยนาท...ผู้คนมาเล่นน้ำกันมากโดยเฉพาะชาวต่างชาติ...ไก๊ด์เล่าว่าเมื่อก่อนเคยสวยงามกว่านี้มาก...ต่อมามันพังทลายลงไปบ้างแล้ว...บ้างก็ว่าดินมันทรุด...บ้างก็ว่ามันคะลำ....คนไปทำในสิ่งที่ไม่สมควร...เรียกว่าไม่เคารพสถานที่......

ภาพนี้เป็นชั้นที่อยู่สูงขึ้นไป.....ล่างสุดซ้ายมือเป็นพืชชั้นต่ำที่พบเห็นได้ทั่วไปก่อนเข้าสู่บริเวณของน้ำตกสัก ๒๐๐ เมตร....มองดูคล้ายสนามหญ้าที่สวยงาม......มีสาวฝรั่งแก่ ๆ มาเล่นน้ำด้วย

ออกจากน้ำตกเราก็เข้าที่พัก.......ขอนอนก่อนนะคะ...แล้วจะมาเล่าใหม่