ณ ช่วงเวลาหนึ่งที่ผ่านมา ในสังคม G2K ได้เกิดปรากฏการณ์มหัศจรรย์ tag ความคิดถึง อันเป็นความริเริ่มสร้างสรรค์ของคุณเม้ง สมพร ช่วยอารีย์ 
ในบันทึก Tag คิดถึง : พรวนดินกันในสวน พรวนบทความกันใน Gotoknow กฏกติกามีอยู่ว่าบล็อกเกอร์หนึ่งท่านจะต้อง tag ความคิดถึงไปยังบล็อกเกอร์ที่ท่านชื่นชอบในสำนวนและเรื่องราวการเขียนของท่านเหล่านั้น และบล็อกเกอร์ที่ถูก tag ห้าท่านนั้นก็จะต้องทำการ tag บล็อกเกอร์ท่านอื่นๆ ต่อไปอีก โดยห้ามมีการ tag ซ้ำและห้ามย้อนศร เพื่อเป็นการพรวนบทความ ทำให้ท่านอื่นๆ ที่เข้ามาอ่านบันทึกของเราเป็นประจำพลอยได้อ่านบันทึกที่เราได้ชื่นชอบไปด้วย
ในครั้งนั้น ฉันได้รับความกรุณาจากพี่นุช ( ดร.ยุวนุช ทินนะลักษณ์ หรือคุณนายดอกเตอร์ 
)ที่ทำการ tag ความคิดถึงมายังฉันในบันทึกการบ้านTag คิดถึง: : ร่วมด้วยช่วยกันพรวนบทความในGotoKnow เธอจัดให้ฉันอยู่ในกลุ่มสาวๆ ที่มีอารมณ์หลากหลาย มีความเป็นตัวของตนเอง และอารมณ์ศิลปิน รักอิสระ รวมถึงมีมุมมองชีวิตที่น่าสนใจ
จากนั้นฉันก็ได้ทำการบ้าน ตามกฏกติกา โดยเขียนบันทึก การบ้านTag คิดถึง : ร่วมด้วยช่วยกันพรวนบทความใน GotoKnow เพื่อ tag ความคิดถึงไปยัง
1. นพ.วัลลภ พรเรืองวงศ์ ค่ะ http://gotoknow.org/blog/health2you ท่านเขียนบทความเกี่ยวกับเรื่องสุขภาพ และเรื่องสิ่งแวดล้อม ตลอดจนสังคมทั่วไปค่ะ เป็นบันทึกที่คนเขียนชอบไปอ่านมากอีกบันทึกหนึ่ง
2. ป้าเจี๊ยบค่ะ หรือ ดร.รสสุคนธ์ มกรมณี http://gotoknow.org/blog/pageeup ชอบกับกิจกรรมที่ป้าเจี๊ยบได้ทำร่วมกับน้องแพรและแพคทริคอยู่เสมอ ๆ ตลอดจนเรื่องราวการท่องเที่ยวของป้าเจี๊ยบที่นำเสนอได้อย่างน่าสนใจ คนเขียนแอบชื่นชมนักเขียน - นักทำ - นักท่องเที่ยว ท่านนี้ อยู่ในมุมเงียบ ๆ ค่ะ
3. คุณทะเลดาว ค่ะ http://gotoknow.org/blog/f-m เป็นบันทึกที่อ่านแล้วยิ้มได้ โดยเฉพาะเมื่อหากเธอได้พูดคุยกับคุณ naree ที่ถูก tag ไปแล้ว นั้น.. ขอทำการตัดหน้า tag บันทึกน้องสาวสุดที่รักของคุณ naree ด้วยประการล่ะฉะนี้
4. อ.หมู ค่ะ http://gotoknow.org/blog/moowan อ.หมูไม่ค่อยได้มีเวลาเขียนบันทึก แต่เนื่องจากที่มีโอกาสได้คุยกันหลังไมค์บ่อย ๆ แล้ว ก็พบว่า..เราชอบอะไรคล้าย ๆ กัน(เจ้าน้ำตาและอ่อนไหว) เพราะฉะนั้นจึ่งขอขี้โกง ทำการ tag อ.หมู ค่ะ
5. พี่'วดี ค่ะ http://gotoknow.org/blog/vdsugar พี่'วดีเป็นนักเขียนคนโปรดอีกท่านที่ได้พูดคุยแล้วรู้สึกว่า "ดีจัง" คนเขียนชื่นชอบและชื่นชมตัวหนังสือที่อ่านง่าย ซึ่งไม่ยากเกินความเข้าใจ รวมไปถึงสิ่งที่พี่'วดีทำ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของการเขียนหนังสือ วิถีชีวิตที่เรียบง่ายบนดอย งานศิลปะทำมือ ตลอดจนคิดสรรสร้างผลิตภัณฑ์โฮมเมดทั้งหลายด้วยสองมือของเธอเอง
และก่อนวาเลนไทน์ ก็ได้เกิดปรากฏการณ์ tag อีกระลอก เป็น tag คิด(ไม่)ถึง ฉันก็ได้รับการ tag คิด(ไม่)ถึง จากท่านพี่ naree suwan 
ในบันทึก Tag คิด(ไม่)ถึง : Woman in love : ผู้หญิงทำอะไรได้มากกว่าที่คุณคิด เธอเล่าถึงฉันว่า..สุดสวยคนแรกที่จะแนะนำเป็น น้องกระเหรี่ยง /เนปาลีสาวเชียงใหม่ เจ้าของบล็อก one day - เนปาลี ค่ะ (…เป็นเด็กบ้านนอกที่มีโลกส่วนตัวค่อนข้างจะสูงลิบลิ่วและไม่ใช่คนที่เชื่อในสัมพันธภาพจากโลกไซเบอร์ ) น้องต้อม เป็นคนแปลกหน้า คนแรก ที่เข้ามาคุยกับฉัน ด้วยสำนวน ที่น่ารักน่าหยิก เราคุยกันทุกวัน วันละหลายรอบ จนวันหนึ่งเธอก็เริ่มทำตัวห่างเหินโดยที่ฉันไม่นึกเฉลียวใจ และมาถึงบางอ้อหลังจากนั้น อิอิ สาวน้อยคนนี้เป็นคนช่างฝัน แสนโรเมนติก มีฝีมือขีดเขียนไม่เป็นรองใคร จากผลงานหนังสือทำมือที่แสนน่ารักที่ทำออกมาแล้วหลายเล่ม หุหุ แต่สาวเรียบร้อยคนนี้ ทำให้คุณต้องอึ้งแน่ถ้าได้อ่านเรื่องสั้นของเธอ เสียใจด้วยนะคะ เธอลบบันทึกนั้นไปแล้วค่ะ....... (ฉันเป็นหนึ่งในสามสาวในบันทึกของเธอ นอกเหนือไปจากพี่ยาหยีคนสวยของฉัน/ทะเลดาว 
และครูพี่กั๊ต/Gutjang 
พี่ใหญ่ของเรา)
แต่ด้วยภารกิจอันยุ่งเหยิงทำให้ฉันไม่มีเวลาทำการบ้านที่ได้รับมา หลายๆ ครั้งที่ได้คุยกับพี่ยาหยีทางโทรศัพท์และมีการพูดถึงการบ้านชิ้นนี้ พี่ยาหยีก็จะโอดครวญว่า "ก็..งานยุ่งนี่" ฉันขยันทวงการบ้านแทนท่านพี่นารีบ่อยๆ ให้คุ้มค่ากับขนมที่ได้รับมา จนในที่สุดพี่ยาหยีก็สวนกลับมาว่า.."แล้วตัวเองหล่ะ นึกออกหรือยังว่าจะ tag ใคร?" แหม..เค้ามีไว้ในใจตั้งนานแล้วย่ะ เพียงแต่ยังหาเวลาเขียนไม่ได้เท่านั้นเอง เมื่อพี่ยาหยีกระซิบบอกความลับว่าจะ tag ใคร (ท่านใดอยากรู้ว่าบุคคลปริศนาคือใครก็ส่งขนมมาเซ่นฉันได้ตามที่อยู่ที่เคยให้ไปนะ พอขนมถึงมือปุ๊บ เข้าปากปั๊บ ความลับก็จะคลายในทันที--อั้นแน่ะ เดี๋ยวยาหยีกับท่านพี่ขจิตต้องเข้ามาบ่นว่า "น้องเห็นแก่กิน" ....ไม่จริ๊ง-ไม่จริง)
เมื่อไม่นานมานี้ ฉันเข้าไปในหน้าโฮมเพจทีไรก็จะเจอกับผู้หญิงคนหนึ่งสวมเสื้อสีเขียวยืนเอามือไขว้หลัง(หรือเปล่านะ--จำไม่ได้ ก็ขี้ลืมนี่) อยู่ใกล้ๆ กับรูปวาดผู้หญิงแบบล้านนา แต่พอสายตาของฉันไล่อ่านไปเจอกับชื่อบันทึกของเธอทีไรก็ต้องมีอันโบกมือลาทุกที อาจจะเพราะฉันเป็นเพียงเด็กตัวน้อยๆ ที่ไม่ประสีประสากับเรื่องของการจัดการองค์ความรู้ต่างๆ ในของแต่ละหน่วยงาน หรืออาจจะเป็นเพราะความโชคดีของเธอที่รอดพ้นจากการเข้าไปก่อกวนของฉัน ณ ตอนนั้น..เราก็เลยไม่มีโอกาสที่จะได้ทำความรู้จักกันทางตัวหนังสือ แต่เชื่อไหมว่า..ผู้หญิงเสื้อเขียวๆ คนนี้ก็ขยันแวบเข้ามาอยู่ในห้วงคำนึงของฉันเสมอ แวบเข้ามาบ่อยๆ ทำไมก็ไม่รู้ คนเขาก็ไม่ได้รู้จักกันสักหน่อย(ชะรอยจะเป็นบุพเพอาละวาด หรือคนบนฟ้าส่งมา ประมาณนั้นเนอะ)
และแล้ว วันหนึ่งในขณะที่ฉันกำลังจะทำการล็อกอินเข้าสู่ระบบในหน้าโฮมเพจ ผู้หญิงเสื้อเขียวคนนี้โผล่มาอีกแล้วในหน้าแรก บันทึกสดๆ ร้อนๆ ของเธอที่ชื่อ ชีวิตติดหนังสือ ( เธอเริ่มต้นเล่าว่า..คิดถึงพ่อเล่าเรื่องพ่อ พ่อชอบอ่านหนังสือ แม่ก็ชอบอ่าน และเป็นกองสนับสนุนการอ่านของพวกเราลูกทั้งสี่ จำได้ว่าสมัยเด็ก จะมีมอเตอร์ไซด์ส่งหนังสือพิมพ์ นิตยสารมาจอดหน้าบ้านทุกวัน ตอนสาย ๆ แล้ววันเสาร์-อาทิตย์ พวกเราจะตื่นเช้าเพื่อแย่งชิงความเป็นที่สองที่จะได้อ่านนิตยสาร.....) ก็ทำให้ฉันรีบคลิ้กเข้าไปอ่านแทบจะโดยทันที และหลังจากนั้นเราสองคนก็เลยได้เริ่มต้นพูดคุยกัน คุยกันอีท่าไหนก็ไม่รู้ ชักจะเมามันส์ จนเลยเถิดไปคุยกันหลังไมค์ ตัวหนังสือของเธอน่ารักดี ดิ้นยุกๆ ยิกๆ ได้ เราคุยกันเรื่องโน้น-เรื่องนี้ -เรื่องนี่-เรื่องนั่น จุ๊กๆ จิ้กๆ และในที่สุดฉันก็เรียกเธอว่า "พี่จ๊ะ" จนติดปาก เอ๊ย ติดมือ ค่ะ เธอคือคุณพี่ดาวลูกไก่ ชื่นชมยินดี 
นั่นเอง
วันอาทิตย์ที่ผ่านมา..เราก็ได้เจอกัน เธอหอบหนังสือมาฝากฉันตั้งสามเล่ม บอกว่าอ่านเต็มที่ อ่านให้เปื่อยไปเลยนะน้อง 1.เมื่อหมอเป็นมะเร็ง ที่เขียนโดย ธันย์ โสภาคย์ (ศาสตราจารย์เกียรติคุณ นายแพทย์ ม.ร.ว.ธันยโสภาคย์ เกษมสันต์) 2.เส้นทางสายปรารถนา เขียนโดย ธันย์ โสภาคย์ 3.จ้อยตามหาพระจันทร์ เขียนโดย ม.ล.วันนิวัติ อืมมม..แล้วไหนล่ะ ขนม? ขนมหนูอยู่หน๊ายยย? อ่อ..ให้สมุดวาดภาพ เล่มหนาเชียว บอกว่าให้เอาไว้วาดรูปเล่น แน่ะ..อย่างกะฉันวาดรูปเก่งซะงั้น วันนั้นที่เจอกันรู้สึกว่าฉันจะตื่นเต้นจนลืมบอก "ขอบคุณค่ะ" ออกไป วันนี้ขอบอก"ขอบคุณ"พี่จ๊ะไว้ในบันทึกนี้ด้วยค่ะ
<< ใครเอ่ย? คนนี้ไง ที่เอาหนังสือมาให้
พี่จ๊ะคนนี้ เธอออกตัวว่าเขียนไม่เก่ง ก็นี่ขนาดว่าเขียนไม่เก่งนะเนี่ย..เธอมีอยู่ถึงห้าบล็อกด้วยกัน ประชาสัมพันธ์งานสำนักหอสมุด มช. ฝึกฝนงานคุณFA ใครอะไร ที่ไหน อย่างไร เมื่อไร นี่เรื่องเป็ด เป็ด บันทึกรู้เพิ่ม(เติมที่ได้) ซึ่งจะมีเรื่องหลักๆ ก็คือ
- เล่าเรื่องงาน (รวมงานที่ได้รับมอบหมายเกี่ยวกับการจัดการความรู้ และงานประชาสัมพันธ์สำนักหอสมุด)
- เล่าเรื่องที่คิด สงสัย (เกิดจากจุด , ประกายความคิด 5 W + 1H) และยากในการจัดหมวดหมู่
-
เล่าเรื่องตัวเองผ่านความเป็นเป็ด (เรื่องเป็ด เป็ด โดย ดาวลูกไก่)
แต่ฉันว่า..เธอเป็นลูกไม้ที่หล่นไม่ไกลต้น และสำบัดสำนวนก็คล้ายคลึงกับคุณพ่อและคุณพี่สาวเหลือเกิน คงเพราะเธอได้รับพลังอมตะของครอบครัว : คุณพ่อยอดก้อปปี้ไรท์เตอร์นั่นเอง
เธอเคยบอกฉันว่าฉันทำให้เธอคิดถึงใครคนหนึ่ง ใครคนหนึ่งที่อยากเป็นนักเขียน เขาเขียนให้ตัวเองทิ้งชีวิตการงานอันรุ่งโรจน์ไปอยู่ที่บ้านบนเขา(มีหอดูดาวด้วยแน่ะ) เขียนงานที่เขาอยากจะเขียน เป็นทางเลือกที่เขาปรารถนา แล้วก็กัดฟันสู้กับชีวิตรันทดต่อไป.... ถ้าใครอยากรู้ตอนจบก็คงต้องไปหาหนังสือนวนิยายเรื่องเส้นทางสายปรารถนามาอ่านกันเอาเอง แต่ฉันได้หนังสือเล่มนี้แล้วจากเธอแล้วไงคะ (ซึ่งจะนำหนังสือนวนิยายเล่มนี้ไปเขียนถึงในบันทึกต่อๆ ไป)
มิตรภาพเริ่มต้นที่ "หัวใจ" และ "พี่จ๊ะ" ก็คงจะเป็นหนึ่งในนี้ (ซึ่งก็มีหลายคน) ที่ฉันมีแต่ความคิดถึง....
ป.ล.1 ท่านพี่นารี รีบๆ มาตรวจการบ้านแล้วให้รางวัลด่วน เพราะส่งการบ้านก่อนใครเพื่อน
ป.ล.2 ป่านนี้ พี่จ๊ะ คนที่คิด(ไม่)ถึงคงกำลังช้อปกระจาย
ป.ล.3 ส่งกำลังใจให้พี่ยาหยีที่กำลังเดินบนถนน ด้วยอารมณ์หม่นเศร้าตามอากาศมัวๆ และเม็ดฝนที่ร่วงหล่นคว้าง ณ กลางกรุง เหมือนนางเอกมิวสิค MV ไม่แน่นะ..ความสวยของเธออาจจะไปเตะตาแมวมองป้าบๆ เข้าสู่วงการบันเทิงก็ได้ ใครจะไปรู้ พี่ยาหยีโทรมาขอลาพักร้อนจาก G2K สักระยะด้วยเจ้าค่ะ
ป.ล.4 คิด(ไม่)ถึงทุกๆ คนเลยนะคะ 
ปล. เอาดอกหัวใจมาง้อ อิอิ
หวัดดีน้องต้อม
สุดยอดมากน้องสาว...รวมพลคนบล็อคได้เยอะดีจริงน้องพี่ พี่มาประเดิมไม่ทัน แต่ก็ตามน้องรักษ์มาติด ๆ นะ อิอิ คิดถึงนะจ้ะ
สวัสดีครับ
เข้ามาถึงก็ตาลายเลย
ขอตั้งหลักก่อน แล้วจะเข้ามาใหม่ครับ
น้องต้อมคะ
เขียนได้น่ารักน่าหยิกจริงๆ ด้วย...อิ.อิ.
บันทึกน่ารักจังค่ะ น้องต้อม เนปาลี
ขอบคุณค่ะ
หวัดดีจ้าน้องต้อม
มาร่วม คิด(ไม่)ถึง อีกคนค่ะ คิดไม่ถึงว่าจะมีใครทำอะไรๆ ดีๆ น่ารักได้ขนาดนี้ น่ารักจังค่ะ....
แถมมาแล้วได้ซึมซับความรู้สึกดีๆ กลับออกไปอีกต่างหาก
ขอบคุณนะคะ
พี่จ๊ะ ดาวลูกไก่ ชื่นชมยินดี น่ารักค่ะ ตัวหนังสือน่ารัก ดิ้นยุกๆ ยิกๆ ได้ ตัวเป็นๆ ก็น่ารักค่ะ ขอเอา(หัว)ท่านพี่ขจิตเป็นประกัน เธอเขียนบันทึกได้หลากหลาย ในบันทึกที่เกี่ยวกับงานก็อ่านแล้วสามารถทำความเข้าใจได้ ไม่เครียด (ทำไปได้นะ) ผนวกกับเรื่องราวที่นำมาเล่า ทำให้มีความน่าสนใจไม่แพ้บันทึกไหนเลยค่ะ
ก็นี่พยายาม คิด(ไม่)ถึง ทุกคนแล้วนะ ไม่รู้ว่าใครตกหล่นไปมั่ง ก็หนูตาลายและเมื่อยมือนี่ แฮ่ะๆ
ป.ล. ยังงอนอยู่
กล้วยฉาบอร่อย ^^ เมื่อวานนั่งเคี้ยวคนเดียวหมดห่อเลย ถุงที่หวานๆ น่ะค่ะ วันนี้อยากหม่ำโรตี..แต่ลืมเอามา เพราะเมื่อวานต้อมขนขนมพี่อ้อยกลับบ้านหมดเลย
เมื่อวานเจอพี่รักษ์ออนเอม แต่งอนพี่รักษ์แล้ว ไม่ให้ง้อด้วย พี่อ้อยมางอนพี่รักษ์เป็นเพื่อนต้อมดีกว่า นะนะน๊า
การนำภาพของพี่ๆ หลายๆ คนมารวมกัน อาจทำให้ความคิดถึงฟุ้งกำจายในบันทึกแต่ก็ทำให้เราตาลายได้เหมือนกัน ^^
คิดถึงอาจารย์นะคะ ^^
โอ๋ๆๆ มาๆๆ ต้อมโอ๋ๆๆ เป่าเพี๊ยงให้หายเหนื่อยนะคะ ^^
มิตรภาพดีๆ ที่เกิดขึ้นระหว่างหัวใจกับหัวใจ งดงาม อ่อนหวาน เสมอ....
ป.ล. เมื่อวาน..พี่ยาหยีอยากเป็นนางเอกมิวสิคน่ะค่ะ เดี๋ยวคิดถึงพวกเราหนักๆ เข้าก็คงจะรีบกลับมาเอง เพราะใครต่อใครก็เสพย์ติด "ความคิดถึงกันและกัน"ใน G2K หายไปนานจะมีอาการลงแดง
มารายงานตัวค่ะ..เผื่อให้คิด(ไม่)ถึงกันบ้างค่ะ :)
น้องจ๊ะ...
ตกใจ มิหน่า เมื่อคืนนอนกระสับกระส่าย G2K ก็ไม่ได้เข้า เพราะกลับจากช้อปกระจายสามทุ่ม สาวน้อยกระโดดใส่คอม เพิ่งจะนอนเมื่อตีสี่แน่ะค่ะ (วันนี้ปิดเทอมแล้ว)
แล้วนี่มาช้าขนาดนี้...ช้าชนิดไม่รู้ว่าเค้าต้องทำการบ้านอะไรกันอยู่หรือเปล่า...(เป็นน้องใหม่ที่นี่ไม่นานนี้นี่นา)...เห็นทั้ง Tag คิดถึง และคิด(ไม่)ถึง เห็นกฏ กติกา มารยาท แล้ว...
แต่ก็มี มีแต่คิดถึงๆๆอยู่เรื่อยๆ...เหมือนกัน อยู่ในนี้เต็มไปหมดเลย อิอิ ย้อนศรได้มั้ยน๊ะ แล้วทำยังไงต่อคะเนี่ย (เหงื่อตกค่ะ) เขียน(คิด)อะไรไม่ออกเลย...
การบ้านนี้ส่งช้าตั้งเกือบสองเดือน ไม่รู้ว่าคนตรวจการบ้านจะดุหรือเปล่าเนี่ย? หรือลืมไปแล้ว?
ต้องยกนิ้วให้คนที่ริเริ่มสร้างสรรค์ปรากฏการณ์นี้ ทั้ง ของคุณเม้ง สมพร ช่วยอารีย์ ในบันทึก Tag คิดถึง : พรวนดินกันในสวน พรวนบทความกันใน Gotoknow และ ของคุณเบิร์ดเจ้าของความคิดคิดเอย..คิด ( ไม่ ) ถึงนะเนี่ย
เป็นการพรวนบทความดีๆ ให้ท่านอื่นได้อ่าน
ขอบพระคุณท่านนะคะ ^^
รีบตามท่านพี่นารีมาตรวจการบ้านเร็วๆ และต้องให้ขนมเป็นรางวัลด้วยนะ อิอิ เอ..หรือกำลังจะอึ้งกับหนุ่มสกินเฮดจริงๆ ด้วย แต่ต้อมอึ้งไปแล้วนะ
สรุปแล้วไม่ได้หม่ำขนมเลย เพราะพี่จ๊ะคนนี้ใจร้ายมากๆ (ใครมีขนมมาให้ต้อม..ใจดีทุกคน ถ้าอยากใจดีก็ส่งขนมมาเร็วๆ )
เมื่อไหร่จะรีบส่งการบ้านล่ะคะ? หรือจะแข่งอันดับบ๊วยกับพี่ยาหยี? อั้นแน่ะ รีบๆ น๊า ไม่งั้นจะปรับเป็นสาโทจริงๆ ด้วย
เขียนได้น่าหยิก แต่ห้ามหยิกหนูจริงๆ น๊า
คิดถึงครูพี่กั๊ตจัง ^^
การบ้านส่งช้าแบบนี้ ไม่รู้ว่าคนเข้ามาตรวจจะบ่นอุบหรือเปล่า? ป่านนี้คงกำลังคุมสอบลิงอยู่ เนี่ย..ต้อมรอให้คนตรวจเข้ามาเสียที จะอ้อนขอรางวัล ^^ ขอบคุณค่ะ
ใจดี...ใจดี๊ดี แบ่งน้องชายพี่ด้วยเน้อ...
ไหนๆ ฝนก็ตกไปทั่วฟ้าเมืองไทยแล้ว เราก็ให้ความคิดถึงฟุ้งกำจายไปกับเม็ดฝนเสียเลยนะคะ ให้ความคิดถึงเย็นๆ ไปถึงใครหลายๆ คน ถึงมั่ง ไม่ถึงมั่ง (แต่อีกสักวันก็คงจะถึง) พร้อมรอยยิ้มและความปรารถนาดี ^^
ขอบคุณค่ะที่เข้ามาคิดถึงด้วยกัน....
บอกได้คำเดียวว่า คิดถึงงงงงงงงงงงงง ^^ ถึงแม้จะไม่ได้คุยกันเหมือนเมื่อก่อน แต่ความคิดถึงก็ยังคงเดินทางไปหากันอยู่อย่างสม่ำเสมอนะคะ
คิด(ไม่)ถึงกันเป็นที่เรียบร้อยแล้วค่ะ ^^ ดีใจจังเลย
เมื่อก่อน(หลายเดือนมาแล้ว)ได้เกิดปรากฏการณ์มหัศจรรย์ tag ความคิดถึง ที่ริเริ่มมาจากของคุณเม้ง สมพร ช่วยอารีย์ เพื่อเป็นการพรวนบทความดีๆ ให้ท่านอื่นได้ทำความรู้จัก ณ ตอนนั้นใครๆ ก็คุยกันถึงแต่เรื่อง tag ความคิดถึง มีแต่รอยยิ้ม มีแต่ความอบอุ่นและเสียงหัวเราะ ในขณะเดียวกันก็ได้เข้าไปทำความรู้จักกับบทความดีๆ ของท่านอื่นๆ อีกเยอะแยะ ที่บางทีเราก็ไม่รู้ว่ามีคนเขียนเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ
เวลาต่อมาก็เกิดปรากฏการณ์ tag คิด(ไม่)ถึง ของคุณเบิร์ดเจ้าของความคิดคิดเอย..คิด ( ไม่ ) ถึงนะเนี่ย ก็สร้างกระแสรอยยิ้มได้อีกระลอก
นี่..พี่จ๊ะตั้งใจทำการบ้านนะจ๊ะ ฮ่าๆ น้องจ๊ะลอยลำแล้วเมื่อได้บันทึกการบ้านนี้เป็นที่เรียบร้อย ก็เหลือแต่รอท่านพี่นารีเข้ามาตรวจ เรื่องกฏกติกานั้นก็ไปหาอ่านเอาเอง หุหุ tag ความคิดถึงนั้นไม่ให้ย้อนศร แต่ tag คิด(ไม่)ถึง ไม่เห็นข้อบังคับอะไรเลย เอ..หรือน้องจ๊ะจะตาไม่ดี
ถึงยังไง บันทึกนี้ก็มีแต่ความคิดถึงล่ะนะ ^^
ป.ล. รีบๆ ส่งการบ้านนะจ๊ะ น้องจ๊ะไม่ใจดีเหมือนพี่นารีหรอกนะ จะบอกให้
รู้ไหม..ช้อกโกแลตนี่ของโปรดเลยนะเนี่ย ดูไซส์น้องจ๊ะสิ ^^ ยิ่งเวลาเครียดๆ อมช้อกโกแลตไว้ในปาก ให้ค่อยๆ ละลาย รสชาติขมๆ ปนหวาน หอมหวานนักหนา
ป.ล. ไม่แบ่งพี่ขจิตหรอก ^^