การทำงานหนัก เสมือนเป็นดอกไม้แห่งชีวิต .....

ใครๆก็บอกว่า  ตัวเองทำงานหนัก 

หนักแค่ไหนนะที่เรียกว่า...หนัก 

หามรุ่งหามค่ำ  หรือ 

หาเช้ากินค่ำ  หรือ 

เช้าชาม เย็น ชาม 

มีหลายแบบ...ใช่ไหมคะ 

อย่าเลยค่ะ  อย่าว่าตัวเองทำงานหนักเลย...เพราะเราคลายเครียดกันได้ 

ผ่อนหนักให้เป็นเบาได้นี่ 

แต่หนัก กับเบา มันคือ การงานนะคะ  ไม่ใช่ เอ้อ...อุจจาระ กับปัสสาวะ   ...

ขำหรือยังคะ....  ตลกด้านไหม...

เอ...ต้องปรับปรุงการเล่าใหม่แล้ว 

เอาใหม่นะคะ....

*****

ตอนที่ครูอ้อยสอนหนังสือ  วิชาภาษาอังกฤษ  ที่หนักใจมากๆก็คือการออกเสียง 

แล้วนักเรียนก็จะคุ้นๆกับการออกเสียงของครูอ้อย  วันหนึ่ง  ก็มีการถามนักเรียนว่า....

นักเรียนจ๋า...  ครูฝรั่งทีสอนนักเรียนชื่ออะไรคะ  นักเรียนทำหน้า..งง 

ด้วยความไม่อยากออกเสียงชื่อของครูฝรั่ง  จึงบอกครูว่า...คนแก่ๆครับ 

ครูก็ย้อนถามนักเรียนว่า....  ครูไมเคิลใช่ไหม  นักเรียนก็ส่ายศีรษะ  ครูไนเจลใช่ไหม นักเรียนก็ส่ายศีรษะอีก 

อ้าว..  หากไม่ใช่แล้วจะเป็นใครอีกล่ะ  ในเมื่อมีครูฝรั่งมีเพียงแค่ 2 คนในโรงเรียนของเรานี่ 

บอกมาเร็ว  ครูชื่ออะไร  นักเรียน ก็อึกอักตอบว่า...ครูไม้โข่..ครับ 

ครูอ้อยกับเพื่อนครูหัวเราะก๊ากกส์ส์  เพราะการออกเสียงชื่อครูฝรั่งนั้น  เราเรียกกันเล่นๆว่า...ไมเคิล   แต่นักเรียนออกเสียงตามครูฝรั่งว่า...ไม้โข่....ขำหรือยังคะ