ตอนที่นั่งรถตู้จากกรุงเทพ มายด์เล่าว่า "ทัวร์นี้ ทำไมไม่ถามเรื่องคู่ห้องพักเลย บางทัวร์ หากเรามาคนเดียวจะไม่ยอมรับเลย"
ป้าแดง บอกว่า "เคยได้ยินมาเหมือนกันว่า ถ้าไม่มีคู่พัก อาจจะถูกจับนอนห้องเดียวกันกับผู้ชาย เลยต้องเพิ่มเงิน เพื่อนอนคนเดียว"
เราลองนับคนพักดู ลงตัวพอดี มีอยู่สามคน ที่ขอพักด้วยกันเป็น tripple bed ส่วนป้าแดงบอกว่า พักกับใครก็ยินดี แต่ไม่รู้ใครจะยินดีพักด้วยรึป่าว
ในเรื่องที่พักเขียนไปบ้างแล้วในบันทึกก่อนหน้านี้ บันทึกนี้ ตั้งใจจะเอารูปมาลงไว้
ที่พักเราชื่อ ซาลิน่า โฮเต็ล จะบอกว่าอยู่แถวไหนบอกไม่ได้ เพราะดูแล้วไม่มีแลนด์มาร์คอะไรที่ใกล้เลย หากจะเดินไปตลาดซาจ๊ะ(ตลาดขายของที่ระลึก) ก็คงไม่ไหวเพราะไกลพอสมควร หากท่านที่เดินทางไปเอง คงต้องถามรถสามล้อที่เขาเรียกกัน โมโต คล้ายๆสามล้อบ้านเรา แต่ใช้เครื่องมอเตอร์ไซด์
ไกด์บอกว่า โรงแรมในเสียมเรียบ จะไม่อนุญาตให้สร้างสูงเกิน 4 ชั้น เพราะจะสูงกว่า ปราสาทนครวัด
โรงแรมที่เราก็มี 4 ชั้นพอดี นึกในใจว่าจะมีลิฟท์มั้ยน้อ เดินขึ้นไม่ไหวแน่เพราะขาคงรับบทหนักตลอด 4 วัน โชคดีมีลิฟท์ คณะเราได้ชั้นที่ 3 อยู่ใกล้ๆกัน 8 ห้อง รู้สึกทุกคนเป็นกันเองและเข้ากันได้ดีในเวลาอันรวดเร็ว เดินหากันเหมือนหนึ่งว่าคุ้นเคยกันมานาน คนดีและน่ารักมักจะเจอสิ่งดีๆเสมอๆ
ที่พักที่นี่ ดูดี บรรยากาศเมืองไทยเลย พูดภาษาไทยเข้าใจกันหมด ตั้งแต่ front จนถึงแม่บ้าน เดากันว่า น่าจะเป็นของคนไทย แต่ไม่ได้ถามทุ้ย
ดูทีวี เรายังดูแต่ช่องไทย อาหารก็เหมือนอาหารไทย รสชาดไม่แตกต่างซักเท่าไร ลืมถ่ายรูปอีกแล้ว ถึงตอนกินเมื่อไร มือไม่สั่น ก็รีบกิน(สวาปาม)
สระว่ายน้ำก็มีให้ด้วย ทุ้ยถามว่า "พี่แดง เอาชุดว่ายน้ำมารึป่าว"
ป้าแดงบอกไปว่า "เอาผ้าถุงมา น่าจะใช้แทนกันได้"
น้องทุ้ยหัวเราะ แล้วบอกว่า "ครั้งต่อไป เขาคงงด รับทัวร์จากบริษัทผม"
ร้านขายของที่ระลึกของโรงแรม ของทุกอย่างคล้ายที่ไนท์พาซ่า เชียงใหม่ แม่สาย รวมถึง ที่ตลาดอินโดจีนหนองคาย บ้านป้าแดง ไม่รู้ใครนำเข้าจากใคร ที่สำคัญคือ แพงกว่าข้างนอกมาก พนักงานเลยนั่งคุย/ตบยุง มากกว่าที่จะมาดูแลหรือเชียร์ลูกค้าที่เข้าไปเดินชม
ทุกคนคงพอใจกับที่พัก ไม่งั้น ทุ้ยผู้ประสานงานคงเน่าแน่ หลายคนก็บอกว่า ที่พักโอเค ดี คงลืมไปว่า เราจ่ายแพงกว่าบางทัวร์นะ เขาประกันที่พักไว้ที่ระดับ 3 ดาว ไม่รู้ว่าขาดทุนหรือกำไร กลับมา เพิ่มค่าทริปจาก 9200 บาท เป็น 9400 บาท ดีนะที่ปรับราคาหลังจากที่เราไปเที่ยวกลับมาแล้ว ไม่งั้นคงเป็นอันต้องจ่ายเพิ่มให้เขาแน่
..........ก้อ...เราคนไทยใจดี................
ปล. อดตีโป่ง :-(((
อย่าตีโป่งนะครับป้าแดง เดี๋ยวจม ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ
ไปตีที่ ภูเก็ต เก๊าะเด่ะ
น้องกลัวป้าแดงลงทะเล จะเกิดคลื่นซึนามิ น้ำทะเลล้น อิอิๆๆ
แป้งแดงว่า เกิดซึนามิ เพราะ ป้าแดงคงเป็น ซึนามิ แห่งความรักและสันติภาพค่ะ อิอิอิ
ผู้ได้รับภัยพิบัติจะเต็มไปด้วยความรัก ความหวังดี ต่อบุคคลทั่วไป
บ้านเมืองจะเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้ม
ข้าวปลาจะอุดมสมบูรณ์ ฝนตกต้องตามฤดูกาล ที่สำคัญอากาศจะไม่ร้อนมากถึงมากที่สุด
ทำงานก่อง อิอิอิ
มาตามอ่านค่ะ ตอนที่พี่พักในโรงแรม ก็รู้สึกเหมือนอยู่เมืองไทย พักโรงแรมต่างจังหวัด พนักงานมักพอพูดไทยได้ อาหารรสชาติก็คล้ายทานที่เมืองไทย
จากเขมรแล้วจะลงไปภูเก็ตต่อเลยใช่มั้ยคะ