นับแต่ได้คุยกับผอ. ทนัน ภิวงศ์งาม ท่านได้กรุณาตอบบันทึกผมเป็นโคลงสี่สุภาพในhttp://gotoknow.org/blog/tanan1/159113 ว่า
- ขอบคุณเป็นยิ่งแล้ว อาลัม พ่อเฮย
- แวะเยี่ยมแลฝากคำ ท่านไว้
- วันหลังแวะแลนำ คิดอ่าน ฝากนา
- แลกเปลี่ยนเรียนรู้ไซร้ มั่นไว้ G2K
และผมได้เขียนตอบท่านว่า
- แวะเข้ามาอ่านแล้ว ดีใจ
- โคลงสี่ท่านแต่งได้ เยี่ยมแท้
- ยิ่งอ่านยิ่งสุขใจ ล้นปรี่ เลยแฮ
- ขอบ่พ่ายบ่แพ้ ผ่านพ้นผองภัย
และท่านต่ออีกว่า
- ฝึกหัดคัดแต่งได้ มินาน วารเฮย
- เมื่อก่อนนึกรำคาญ ยิ่งล้ำ
- ภายหลังใคร่ชำนาญ การค่าว กะโลงนา
- จึงอ่านคัดเขียนย้ำ เพื่อค้ำ ภูมิผญา
ผมก็ต่ออีกว่า
- ผมเป็นเพียงหน่อน้อย ในป่า ไผ่เฮย
- ยังอ่อนด้อยวิชา ห่อนรู้
- ได้พบท่านเมตตา สอนสั่ง ดีแฮ
- เติมค่าเพิ่มความรู้ กู่ก้องเกียรติคุณ
นานนับแล้วที่ไม่ได้เขียนโคลงสี่สุภาพ มาเจอบรมครู ทนัน ภิวงศ์งาม ซึ่งเป็นแรงบันดาลใจให้ได้เขียนโคลงสี่สุภาพอีกครั้ง เลยขอบันทึกไว้ ณ ที่นี่อีกที่ครับ ขอขอบคุณท่านผอ.ทนัน ภิวงศ์งาม อีกครั้งครับ
อาลัมครับผมไม่ได้ มาเยือน
นานเนิ่นนานหลายเดือน แน่ไซร้
อาจารย์ท่านมิเตือน เราแต่ อย่างไร
ความท่านประพันธ์ไว้ ม่อนไซร้ขอบคุณ
โชคหนุนบุญช่วยให้ จำเริญ
ชนพร่ำคำสรรเสริญ ทั่วท้วน
การงานที่ดำเนิน ราบรื่น ทุกครา
สดชื่นกายใจถ้วน ฉ่ำล้วนนอกใน
ดีใจสุดจะกล่าวถ้อย ร้อยคำ
เฉกท่านเป็นฝนพรำ ถิ่นใต้
ได้สดชื่นเย็นฉ่ำ ถ้วนทั่ว
ขอท่านรับสุขนั้น ร่วมด้วยผองเรา
ดีใจที่ท่านนั้น แวะมา
นึกว่าปิดบล็อกลา ไป่ข้อง
ผมมาท่านก็มา สองอยู่
เราคู่ขานโคลงถ้อง พี่น้องใต้เหนือ
ดูกรท่านจอมยุทธิ์ โคลงสี่ พี่เฮย
ประมือทางบทกวี สุดล้ำ
ข้าน้อยด้อยด้านนี้ ขออยู่ ดูแฮ
โปรดชี้แนะด้วยเถิด เพื่อเกิด ภูมิผญา..
หากบล็อกยังอยู่ยั้ง ยืนยง
เราก็เหมือนอยู่คง ชิดใกล้
ได้ร่วมบันทึกลง แลกเปลี่ยน กันเฮย
ไฉนท่านคิดเองอ้า ว่าข้าฯลาไกล