ความสุขของคนแก่

    เด็กๆเฝ้ารอคอยให้ถึง...วันเด็ก...เพราะวันนี้ผู้ใหญ่จะเอาใจเด็ก..อยากเล่น..อยากเรียน..อยากเที่ยว..อยากรู้อะไร..ก็ได้สมใจ

    หนุ่มสาว..รอคอยให้ถึงวันวาเลนไทน์..จะได้แสดงความรักกับคนที่รัก..จะรักเขาข้างเดียวหรือต่างคนต่างรักก็ช่างเถอะ..ส่งดอกกุหลาบ ส่งช็อกโกแลต ให้กันหวานฉ่ำชื่นใจ

    แล้วคนแก่..อย่างพ่อ..แม่...ปู่..ย่า..ตา..ยาย..ลุง..ป้า..น้า..อา..เล่า..พวกเขาจะรอวันอะไร..ถ้าไม่ใช่วันสงกรานต์ วันที่ลูกหลาน มารดน้ำดำหัว ซื้อของฝากติดไม้ติดมือมาฝาก..ถึงแม้ไม่สูงด้วยค่าเงินแต่สูงด้วยค่าแห่งน้ำใจ..และความผูกพัน..ที่มีต่อกัน..วันนี้เป็นวันที่คนแก่เหล่านี้มีความสุขที่สุด

   คนแก่หลายคน..ชะเง้อมอง..ปากทางตั้งแต่เช้า..จนเย็น..ว่าจะมีรถของลูกหลานแล่นเข้ามาจอดเมื่อไร..บางคนก็สมหวัง...ลูกหลานมากมายกลับมาเยี่ยมมารดน้ำ..แต่ก็มีคนแก่อีกไม่น้อย..ที่พบแต่ความว่างเปล่า อ้างว้างเดียวดาย..เพราะลูกหลานไม่เหลียวแล

  พระพุทธพจน์หนึ่งที่น่าจดจำ นำมากำหนด บทบาทของคนในสังคมก็ คือ ความกตัญญูกตเวทีเป็นเครื่องหมายแห่งคนดี..หากลูกหลานไทยคนใดเหล่าใดยึดถือปฏิบัติในเรื่องความกตัญญูและกตเวทีได้อย่างเหนียวแน่นและสม่ำเสมอแล้ว..สังคมไทยคงมีความสุขกันทั่วหน้า

  และคนที่มีความกตัญญูกตเวที..นี่แหละ..โบราณว่าตกน้ำไม่ไหลตกไฟไม่ไหม้..จะมีความเจริญรุ่งเรืองในชีวิต..ส่วนคนที่อกตัญญู..จะมีแต่ความร้อนรุ่ม..และตกต่ำในที่สุด..นี่ไม่ได้แช่งใคร..เป็นไปตามกฎแห่งกรรม...