ขณะเริ่มเขียนบันทึกนี้ เป็นเวลา 21.15 น. รถไฟเพิ่งผ่านสถานีนครปฐมมาได้สัก 4-5 นาทีครับ
ผมหวุดหวิดจะไม่ได้กลับบ้านไปเยี่ยมแม่และญาติๆในช่วงสงกรานต์เสียแล้ว เนื่้องจากเมื่อคิดจะจองตั๋วรถไฟ ก็เต็มหมดมานานนับเดือน พี่ชาย นาย Augustman และครอบครัวโชคดีมีตั๋ว รถ Sprinter ที่จองล่วงหน้ามาเป็นเดือน และกำหนดเดินทางออกจาก กทม.คืนนี้เวลา 5 ทุ่มเศษๆ
ผมคิดไว้ในใจว่า หลังสงกรานต์ค่อยหาโอกาสลงไป เมื่อรถไฟมีตั๋วให้ ความจริง 4-5 วันก่อนก็พยายามโทรเช็คหาที่นั่งไปหลายครั้ง เผื่อฟลุ้ค แต่คำตอบที่ได้คือไม่ว่าง ไม่มีตั๋ว จนเมื่อ 2-3 วันที่แล้ว ผมลองเสี่ยงดวงไปถามซื้อตั๋วที่สถานีบางเขน เพราะปัจจุบันเขามีระบบ Online จองตั๋วล่วงหน้าจากสถานีไหนก็ได้ เจ้าหน้าที่ยืนยันหนักแน่นว่าไม่มีที่ว่างเลย ก่อนกลับผมแข็งใจขอร้องเขาว่าช่วยเช็คจากคอมพิวเตอร์ให้หน่อยเถอะเผื่อจะมีใครยกเลิกการเดินทางบ้าง ผมขอแค่ที่เดียว เป็นรถนอน ขบวนไหนก็ได้ที่ผ่านไชยา วันไหนก็ได้ระหว่าง 10-13 เมย. เจ้าหน้าที่ใช้เวลาสักสองสามนาที จึงบอกผมว่ามีว่าง 1 ที่ วันที่ 13 เมย. เป็นเตียงล่าง ที่นั่ง # 2 คันที่ 11 ขบวนรถด่วน #85 ปลายทางนครศรีธรรมราช
ผมรีบบอกจองทันที ด้วยค่าโดยสาร 752 บาท แล้วจึงโทรไปบอกพี่ ถึงได้รู้ว่าเราจะได้เดินทางกลับบ้านวันเดียวกัน แต่กลายเป็นรถคนละขบวน รถด่วนของผมออกจากบางซื่อ ราว 2 ทุ่ม ส่วน Sprinter ของพี่ชาย จะตามหลังไปตอน 5 ทุ่มกว่าๆ แต่โดยที่ Sprinter วิ่งเร็ว และจอดเพียง 3-4 สถานีก่อนถึงไชยา ผมจึงมีกำหนดถึงก่อนทีมของพี่ไม่ถึง 2 ชั่วโมงครับ
เที่ยวนี้กะว่าจะอยู่ให้นานหน่อย สัก 3-4 วัน เนื่องจากแม่อายุ ย่าง 95 และทราบว่าจะสื่อสารกันยากลำบากมากขึ้นแล้ว คือฟังอะไรไม่ค่อยได้ยิน หลงลืมมากขึ้น และช่วยตัวเองอะไรไม่ค่อยได้แล้ว รัก ศรัทธา เคารพ เทิดทูนเพียงใด ก็ต้องทำใจให้เห็น "เช่นนั้นเอง" ให้ได้อยู่เสมอๆ วิธีคิดที่ช่วยได้มากอีกอย่างหนึ่งก็คือ ทั้งแม่และเราต่างเป็นสิ่งสมมติ ที่ไม่พ้นไปจากกฏ อนิจจัง ทุกขัง และ อนัตตา .. และในแง่สมมุติสัจจะ เราคือส่วนหนึ่งของแม่ แม่ไม่มีวันพรากจากตัวเรา เลือดเนื้อของแม่อยู่ในตัวเราตลอดเวลา ความดีที่แม่สร้าง จิตใจที่แสนดีของแม่ เราสามารถสืบทอดต่อไปให้ดีที่สุดด้วยใจดวงนี้ของเรา
จะ 5 ทุ่มแล้วครับ รถออกจากราชบุรีมาแล้ว สักครู่ก็คงถึงเมืองเพชร ตั้งใจว่้าจะนอนไม่ให้เกินเที่ยงคืน จองรถนอน แต่เอามานั่งมากไปเดี๋ยวขาดทุนครับ
ท้ายนี้ใคร่ขอส่งความปรารถนาดีมายังทุกท่าน ขอให้ประสบแต่สิ่งดีๆ และมีจิตใจที่เป็นอิสระกันให้ได้มากขึ้น จากเครื่องบีบคั้นบรรดามีในโลกนี้ .. ตั้งแต่ช่วงสงกรานต์ปีนี้ และต่อเนื่องตลอดไปครับ
สวัสดีค่ะท่านอาจารย์
เคยไปเที่ยวเมืองไชยา เป็นเส้นทางที่ต้องเดินทางผ่านเป็นประจำทุกปีเพราะจะขับรถ
ไปกันเอง และได้แวะเข้าสวนโมกด้วยค่ะ ได้ไหว้พระก่อนเดินทางกลับเข้ากทม. แต่ปีนี้ไม่ได้กลับสงขลา เป็นเรื่องน่ายินดีจริงๆสำหรับท่านที่ได้กลับไปเยี่ยมคุณแม่
ขอให้มีความสุขตลอดไปค่ะ
มาร่วมเดินทางครับผม
สวัสดีปี๋ใหม่เมืองครับ อาจารย์ Handy :)
อิจฉาอาจารย์ครับที่ได้กลับบ้านไปเยี่ยมแม่ ... ผมไม่ได้กลับบ้านเลยสงกรานต์นี้ :)
ขอให้อาจารย์มีความสุขกับครอบครัว และ แม่ มาก ๆ ครับ :)
คาวระ พระอาจารย์ ยามสงกรานต์ ขอให้ชื่นบานดั่งดอกไม้ได้ฝน
สวัสดีค่ะอ.handy
มาสวัสดีปีใหม่ไทยและวันครอบครัวค่ะ ป่่านนี้คงอยู่กับคุณแม่และญาติพี่น้องแล้ว
ถึงแม้จะมีอุปสรรคบ้าง แต่ก็ผ่านไปด้วยดีนะคะ
ขอให้อาจารย์และครอบครัวมีความสุขกายสุขใจ เย็นชื่นฉ่ำใจ ในวันสงกรานต์และวันครอบครัวนะคะ ^ ^
สวัสดีปีใหม่ไทยค่ะ ดีใจที่อาจารย์ได้เดินทางกลับ้านกราบคุณแม่ ได้พบปะญาติพี่น้องเป็นความสุข ความอบอุ่นในครอบครัวนะคะ
ขอรับพรจากอาจารย์ และขอให้ส่งศักดิ์สิทธิ์อำนวยอวยพรอาจารย์และครอบครัวให้มีความสุข มีพลังในการสร้างสรรค์สิ่งดีๆเพื่อประเทศชาติค่ะ
สวัสดีปีใหม่ค่ะ อาจารย์พินิจ
อาจารย์สุขสดชื่นกับครอบครัวได้กลับบ้าน
หนูก็สุขได้โทรคุยกับทางบ้านค่ะ
สวัสดียามเย็นจากเมืองไชยาครับ
มาสวัสดีปีใหม่ไทยพี่ Handy ด้วยคนด้วยบันทึกกลอนบทนี้ค่ะ และมารับความปรารถนาดีที่ส่งมากับบันทึกนี้ ฝากกราบคุณแม่พี่ Handy ด้วยนะคะ เป็นบุญของท่านและพี่ Handy นะคะที่มาเกิดเป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน
สวัสดีปีใหม่ไทยค่ะอาจารย์
ความกตัญญู เป้นคุณธรรมอันเลิศของมนุษย์นะคะ
ขอขอบคุณ
สวัสดีปีใหม่ไทยค่ะ อาจารย์พินิจ
มาคารวะ รดน้ำให้พรอาจารย์ ขอให้สุขกาย สุขใจ ตลอดปีนะคะ
สวัสดีครับท่านอาจารย์พินิจ
ผมขอแสดงความดีใจกับท่านด้วยที่โชคดีมีตั๋วรถไฟกลับบ้านไปกราบคุณแม่ ท่านทำบุญ
มามากย่อมโชคดีเสมอครับ และขอให้ท่านมีความสุขตลอดไปนะครับ
สุขสันต์วันสงกรานต์นะคะท่านพี่Handy
หนิงเอารูปสงกรานต์ของเด็กๆที่มมส.มาฝากค่ะ
ความรู้สึกตื่นเต้น ความรู้สึกดีใจ ที่เคยมีมาตั้งแต่เด็กๆในยามที่ แม่บอกว่า น้านิจ มาจากกรุงเทพฯ หรือน้านงมาจากศรีราชา ยังไม่เคยจางหายแม้ว่าขณะนี้เจ้าของความรู้สึกนี้ nearly 40 เข้าไปแล้ว
วัยเด็กได้รับการปลูกฝังเกือบจะทุกวันจากพ่อเฒ่า (คุณตา ) และ แม่เฒ่า
(คุณยาย )ให้เลียนแบบน้า ไม่ว่าจะเป็นความเก่ง ความขยัน ความประหยัด ความอดทน เมื่อโตขึ้นอาจจะเลียนได้ไม่ครบทุกอย่างแต่อย่างหนึ่งที่ Copy น้าทั้งสองได้เป๊ะ!คืออาชีพ ครู
30 ปีก่อนเมื่อน้ามาเยี่ยมบ้าน ขากลับบางครั้งก็พกพาเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆดำเป็นเหนี่ยงประมาณว่าเพิ่งขึ้นจากหนองน้ำขาลายพร้อยเลอะขี้โคลน ไปประเดิม "กรุงเทพกะศรีราชา " มันตื่นเต้น!สุดๆ( ประมาณว่าวัยเดียวกันเห็นกรุงเทพก่อนใครนะพี่น้อง ) และคู่หูที่ถึงไหนถึงกันก็คือ แม่เฒ่าของเรานี่แหละ
ณ วันนี้ เราสูงวัยขึ้น น้าก็แก่ๆกันมากขึ้น ( เรื่องจริงห้ามโกรธ )พ่อเฒ่าจากพวกเรานานมากมากแล้ว แม่เฒ่าขวัญใจของเราก็ลุเข้าสู่วัยชราจนเราเองมิอาจทราบได้ว่าจะเลียนแบบอายุเปี่ยมบุญของท่านได้หรือเปล่า 95 แล้วนะ เราก็ภาวนาขอรดน้ำและขอพรจากท่านเช่นนี้ทุกๆปี สิ่งสำคัญที่ซ่อนอยู่จากการมารดน้ำอวยพร พี่น้องลูกหลานได้กลับมาพูดคุยกันอย่างมีความสุข ทำและทานอาหารร่วมกัน เราได้มีโอกาส Take care น้าๆ ลูกๆของเราซึมซับความรักความผูกพัน ความกตัญญู และความสามัคคี ที่พวกเรามีต่อกัน ขอบอกTripนี้....แขกจะประทับใจหรือไม่แต่เจ้าบ้านHappy สุดๆ ที่ได้มีโอกาสแทนคุณน้าๆบ้าง และจะเป็นเช่นนี้ตลอดไป..
สวัสดียามดึกครับ
นี่ไง หลานติ๋มของผม .. เธอเป็นคนพูดตรง .. ดำ ก็บอกว่า ดำ .. อิ อิ อิ
ดำแต่นอก ในแผ้ว ผ่องเนื้อนพคุณ นะ
ตามมาบอกคุณติ๋ม - Busy Girl ว่าชอบสำนวนที่เขียนเล่ามากเลยค่ะ บอกได้เลยว่าเชื้อน่าจะไม่ทิ้งแถวกันกับน้านิจ (พี่ Handy ของชาว GotoKnow) นะคะ เอาเรื่องราวของนักเรียนและชีวิตรอบๆตัวมาเล่าสู่กันฟังใน GotoKnow บ้างสิคะ จะคอยติดตาม เป็นคนรักและชื่นชม"คนเป็นครู"ค่ะ
สวัสดีค่ะท่านอาจารย์
สวัสดีครับ